Κάπου ανάμεσα στην ατομική ευθύνη και την πολιτική ανευθυνότητα, η κοινωνία μοιάζει να έχει βρει τον τρόπο να εξηγεί τα πάντα χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτεί κανείς.

Είναι ιστορίες ελεύθερες που δεν κλείνονται στα στενά κεφάλια αυτών που κυβερνάν. Είναι ιστορίες λερωμένες που δεν έχουν θέση στις αποστειρωμένες γραβάτες αυτών που αποφασίζουν. Είναι ιστορίες ειλικρινείς, αστείες, αφελείς, όμορφες. Ιστορίες που παίρνουν το αυστηρό μιας κοινοτικής οδηγίας, το ωμό μιας υπουργικής απόφασης, το εμετικό ενός τηλεοπτικού/ραδιοφωνικού σποτ και τα τσαλακώνουν σαν παλιόχαρτα γεμάτα μουτζούρες.

Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι’ αυτό τον κόσμο.

“Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους;”. Πόσοι άραγε;