Ένα κινηματογραφικό δοκίμιο του Ζαν-Λικ Γοντάρ πάνω στη μεταπολεμική κοινωνία της κατανάλωσης, της αλλοτρίωσης και της ιδεολογικής χειραγώγησης μέσω των εικόνων, από το μακρινό 1967, κατάφερε να αποτυπώσει την μοναξιά που έχουμε βιώσει όλες και όλοι μας στις σύγχρονες πόλεις που δεν ηρεμούν πότε.
Σε κάποια κράτη τα κόμματα λογοδοτούν στη δημοκρατία κι όχι το ανάποδο. Η Μαρίν Λεπέν τιμωρήθηκε, κι αν ήθελε να κατέβει στις εκλογές και ν’ αλλάξει τη Γαλλία (Παναγία βόηθα!), ας μην το ‘κλεβε το έρμο το αμνοερίφιο.
Από σελίδα γνωριμιών με τσατ, κατέληξε στο αγαπημένο τσατ των εγκληματιών.
Ο Ζαν Μαρί Λε Πεν άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 96 ετών και μαζί μια Γαλλία δηλητηριασμένη από το πέρασμά του.
Η Ζιζέλ Πελικό δικαιώθηκε, κι η διάχυτη αισιοδοξία κατακλύζει τα Social Media συμπυκνωμένη στη φράση “η ντροπή άλλαξε πλευρά”. Άλλαξε;