Σε κάποια κράτη τα κόμματα λογοδοτούν στη δημοκρατία κι όχι το ανάποδο. Η Μαρίν Λεπέν τιμωρήθηκε, κι αν ήθελε να κατέβει στις εκλογές και ν’ αλλάξει τη Γαλλία (Παναγία βόηθα!), ας μην το ‘κλεβε το έρμο το αμνοερίφιο.
Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον, καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει…
Κι η ακροδεξιά, πιστή στο αιώνιο πλάνο της, έρχεται απ’ το παρελθόν μ’ αρχές ακλόνητες και ισχυρές. Την εξής μία: πάντα μιλάει στο φτωχό, κλείνει το μάτι στον πλούσιο και τελικά κοιτάει την πάρτη της. Πάντα.
Η Μαρίν Λεπέν, άξιο τέκνο (του μπαμπά της, και) της παγκόσμιας φράξιας “αμύνεσθε περί πάρτης”, καταδικάστηκε για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος. Απίστευτο; Καθόλου απίστευτο για μένα κι ίσως για σένα, μα εντελώς απίστευτο, κι απίθανο, κι εν τέλει αδύνατο, για τους ψηφοφόρους της. Πού μας οδηγεί αυτή η προκείμενη; Στο πιο κλασικό, το μόνιμο συμπέρασμα της καταδικασμένης ακροδεξιάς. Η Μαρίν Λεπέν είναι άλλο ένα θύμα πολιτικής δίωξης, όπως κάθε ομοϊδεάτης της που πιάνεται με τη γίδα στην πλάτη. Ή με το τουφέκι στον ώμο.
Πολιτική δίωξη υπέστη ο Κασιδιάρης για τον ηγετικό του ρόλο στην εγκληματική οργάνωση, πολιτική δίωξη ο Ντόναλντ Τραμπ για τα παρατράγουδα με τη χρηματοδότηση της Στόρμι Ντάνιελς, πολιτική δίωξη κι ο Μπογδάνος που του κόψανε τη συμμετοχή στις περασμένες εκλογές. Δεν έχει σημασία λοιπόν αν είσαι σκληρός φασίστας ή “ακροδεξιούλης”, αν είσαι πλανητάρχης ή αρχηγός κομματικού ανέκδοτου, δεν έχει σημασία αν συγκεντρώνεις ψήφους κυβέρνησης ή διαχείρισης πολυκατοικίας. Δεν έχει τελικά την παραμικρή σημασία αν αποτελείς “εχθρό του συστήματος” στο μυαλό του μεγάλου κοινού ή των πέντε-δέκα φίλων σου. Ο,τι και να ‘σαι, σε πολεμάνε! Επειδή σε φοβούνται. Ακόμα κι αν κολυμπάς στο θλιβερό βυθό του τίποτα.
Φυσικά, τη Μαρίν Λεπέν όντως τη φοβούνται. Θα ‘ταν ανόητο να μην το παραδεχτούμε, κι αφέλεια να μη συμβαίνει. Τη φοβούνται κι αντιστέκονται στο ρεύμα της, όχι βέβαια επειδή αποτελεί κάποιου είδους αντισυστημική επαναστάτρια (κανένας εκφραστής τέτοιας ρητορικής δεν είναι), αλλά επειδή σκοπεύει να φτιάξει το μέλλον της, να χτίσει την πάρτη της, με τη μπότα του απολυταρχισμού και τη ρατσιστική γροθιά στο τραπέζι. Εντός κοινοβουλευτικής λογικής μεν, με σκληρή καταστολή αλλά. Και πάντα στο όριο της ελαστικότητας του κάθε νόμου. Τη φοβούνται λοιπόν, και τη φοβόμαστε. Όμως ήταν αυτός ο λόγος που καταδικάστηκε; Αστεία πράγματα.
Η Λεπέν κι οι συνεργάτες της χρησιμοποίησαν ευρωπαϊκά κονδύλια για να πληρώσουν, αντί επιστημονικούς συνεργάτες ευρωβουλευτών, στελέχη και παρατρεχάμενους του κόμματος. Κονδήλια συνολικού ύψους 7 εκατομμυρίων! Κι αυτό, στα ελληνικά μας αυτιά τα τόσο συνηθισμένα στη ρεμούλα μπορεί ν’ ακούγεται πτέσμα, όμως δεν ακούει όλη η Ευρώπη στα δικά μας ντεσιμπέλ κώφωσης. Σε κάποια κράτη τα κόμματα λογοδοτούν στη δημοκρατία κι όχι το ανάποδο. Το κόμμα κι η αρχηγός του, καταχράστηκαν και τιμωρήθηκαν. Αυστηρά; Δεν έχω γνώσεις γαλλικού δικαίου για να κρίνω. Όμως, μπορώ με την ασφάλεια του διεθνούς ρεπορτάζ να χαμογελάσω μπροστά στην ειρωνία του πράγματος. Η Μαρία Λεπέν καταδικάστηκε με τον περίφημο νόμο Sapin II, τον οποίο (όπως αναφέρει η ανταποκρίτρια της ΕΡΤ στο Παρίσι, Θωμαΐς Παπαϊωάννου) η ίδια είχε ψηφίσει. Κι είχε ζητήσει, μάλιστα, στην προσπάθειά της να πείσει ότι πρεσβεύει μια καθαρή, λαϊκή Γαλλία, “…η στέρηση, σε περίπτωση υπεξαίρεσης, να είναι δια βίου“. Έσκαψε έναν λάκκο τιμιότητας, κι έπεσε μέσα άτιμη η ίδια. Κάρμα…
Βέβαια, για να ‘μαι ειλικρινής, όλα αυτά λίγο μ’ απασχολούν. Εκείνο που ειλικρινά μ’ απασχολεί είναι να μη λειτουργήσει αυτή η παραδοσιακά ύστατη λύση των ακραίων σχημάτων: η ενοχοποίηση της ανακούφισης.
Όχι, δεν κυνήγησαν τη Λεπέν για την πολιτική της δύναμη. Δεν την κυνήγησαν για τις ιδέες της. Σε κόντρα του Ίλον Μασκ, του Πούτιν και των λοιπών κεφαλών της παγκόσμιας ολιγαρχικής λερναίας ύδρας, δεν είναι ηρωίδα μιας δικαστικής περιπέτειας με άδικο φινάλε. Η Μαρίν Λεπέν τιμωρήθηκε για τη γίδα, κι αν ήθελε να κατέβει στις εκλογές και ν’ αλλάξει τη Γαλλία (Παναγία βόηθα!), ας μην το ‘κλεβε το έρμο το αμνοερίφιο. Τώρα… φωνάζει ο κλέφτης. Το ερώτημα είναι ποιοι τον ακούνε. Και πώς θα γίνει να τους πείσουμε ότι είναι καλό να σταματήσουν. Άλλη μια ευκαιρία της ευρωπαϊκής αριστεράς, άλλη μια φορά που ο διάολος έχασε το δρόμο του. Δεν θα ‘ναι πολλές ακόμα οι ευκαιρίες, κι αν η Ευρώπη, η Γαλλία, η κάθε χώρα της δύσης θέλει να σωθεί απ’ το τέρας, πρέπει να τις αρπάξει. Διότι, ως γνωστόν, η ευκαιρία έχει φαλάκρα κι άμα σου φύγει, ψάξε μετά μαλλί ν’ αρπάξεις και μείνε μ’ άδεια χέρια…
Διαβάστε επίσης:
Τριτοκοσμικές εικόνες από το Θριάσιο: Κινδυνεύει ακόμα και η σωματική ακεραιότητα των ασθενών
