Στο κατάμεστο αμφιθέατρο έχει απόλυτη ησυχία. Η ησυχία -σκέφτομαι, όσο τους ακούω- είναι το κύριο χαρακτηριστικό των εκδηλώσεων, των διαδηλώσεων, των συγκεντρώσεων, των συζητήσεων, που γίνονται με θέμα το έγκλημα των Τεμπών. Η τρομακτική, καθολική ησυχία. Συγκεντρώνει όλη την οργή και τη λύπη. Όλο τον θυμό και την αποφασιστικότητα.

Η ησυχία διακόπτεται μόνο από τα χειροκροτήματα του κόσμου, που σηκώνεται όρθιος, όταν ολοκληρώνουν την ομιλία τους εκείνοι.

Στο ίδιο μοτίβο του αλληλέγγυου σεβασμού και η εκδήλωση στη Νομική σχολή Αθηνών, που διοργάνωσε η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε, το Σάββατο 15 Μάρτη.

Εκεί ήταν ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, γιος της Μαρίας Εγούτ και οι γονείς της Αναστασίας, Ηλίας Παπαγγελής και Μαρία Ντόλκα. Εκεί με σύνδεση και ο Νίκος Πλακιάς πατέρας των διδύμων Θωμαΐς και Χρύσας και θείος της Αναστασίας.

Εκεί πολλοί ετερόκλητοι άνθρωποι. Κόσμος που ακούει με απόλυτη προσοχή τους ανθρώπους που σήκωσαν, που σηκώνουν στην πλάτη τους, με ανείπωτο σπαρακτικό κόστος το βάρος της αντίστασης, της εξέγερσης ενάντια στο διαλυμένο κράτος. Και ορίζουν τη νέα εποχή. Της μη ανοχής του.

Ο Ηλίας Παπαγγελής ο πατέρας της 19χρονης Αναστασίας, κάθε φορά πριν μιλήσει για την κόρη του, δείχνει τη φωτογραφία της. Και αυτό είναι μόνο του, ό,τι πιο συγκλονιστικό για το έγκλημα των Τεμπών.

«Η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή μπροστά τα κέρδη των εταιριών. Η διαπλοκή των πολιτικών με τους επιχειρηματίες οδήγησαν τα παιδιά μας στο θάνατο. Οι 157 μισθοφόροι του κόμματος που μας κυβερνά έδειξαν τη στάση τους και δεν πήραν κανένα μήνυμα από τα εκατομμύρια των συνανθρώπων μας που βγαίνουν στους δρόμους. Ζητάμε κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών με αναδρομική ισχύ. Ζητάμε διεύρυνση των πολιτικών προσώπων που ήταν υπεύθυνοι σε αυτό το έγκλημα και του κατηγορητηρίου στην προανακριτική επιτροπή. ζητάμε την αρχή τηλεφωνικού απορρήτου όλων των εμπλεκομένων. Θέλουμε ανεξάρτητη και αποτελεσματική δικαιοσύνη».

Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, γιος της Μαρίας Εγούτ δεν σταματά λεπτό να εργάζεται για την υπόθεση. Ναι, να εργάζεται. Δύο χρόνια, χωρίς σταματημό, χωρίς ανάσα για πένθος. Όπως όλοι τους.

«ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΝΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ. Σταθείτε δίπλα μας, στον αγώνα που δίνουμε. Ας μετατρέψουμε τον πόνο και την οργή μας σε κινητήρια δύναμη για αλλαγή. Ας αγωνιστούμε για έναν ασφαλή σιδηρόδρομο. Ας αγωνιστούμε για ασφαλή μέσα μαζικής μεταφοράς. Ας αγωνιστούμε για μια κοινωνία δικαιότερη, πιο διαφανή και πιο αξιόπιστη όπου οι θεσμοί θα υπηρετούν πραγματικά τους πολίτες και θα προστατεύουν τη ζωή και την ασφάλειά τους. Ούτε βήμα πίσω. Σας ευχαριστώ».

Ο Νίκος Πλακιάς, ο πατέρας των διδύμων Θωμαΐς και Χρύσας και θείος της Αναστασίας βγαίνει στην οθόνη. Οθόνη που γεμίζει με την σπαρακτική φιγούρα του.

«Εσείς οι νέοι, εσείς που είστε πιο ευαίσθητοι ήρθατε δίπλα μας, δεθήκατε μαζί μας γιατί καταλάβατε ακριβώς τι έγινε εκείνες τις μέρες. Εκείνο το βράδυ, ένα βράδυ που άλλαξε τις ζωές μας. Τη δική μου και εκατοντάδων άλλων συγγενών. Πριν δυο χρόνια, τέτοιες ημέρες, ψάχναμε να βρούμε τον τρόπο -ακριβώς- που χάθηκαν τα παιδιά μας. Δεν ήθελα τίποτα άλλο, ήθελα μόνο να δω αν τα παιδιά μου, με χρειάστηκαν την τελευταία τους στιγμή και εγώ δεν ήμουν εκεί να τα βοηθήσω».

«Ξεκινήσαμε την έρευνα για τα αίτια του εγκλήματος, τα στοιχεία μηδαμινά, βλέπετε τα είχαν εξαφανίσει όλα, μέσα σε δυο μέρες. Ποιος ανθρώπινος νους μπορούσε να σκεφτεί ότι θα τα πετάξουν όλα; Ακόμα και τα απομεινάρια των ανθρώπων μας, που είχαν δολοφονήσει; Κι όμως τα πέταξαν κι αυτά. Η μεγαλύτερη ύβρις, η βεβήλωση των νεκρών».

Είμαστε 55 οικογένειες με τους νομικούς μας σταθερά εκεί. Να είστε σίγουροι ότι τα Τέμπη αργά ή γρήγορα θα αφήσουν το αποτύπωμά τους και σε ποινικό επίπεδο, ακόμη και σε πολιτικούς».

Τη συζήτηση πλαισίωσε ο Αποστόλης Κασιμέρης, συνδικαλιστής στις Μεταφορές.

Με το νόμο ΓΑΠ μετατάσσονταν χιλιάδες εργαζόμενοι. Άρχισαν να στέλνουν τορναδόρους στα δικαστήρια να κουβαλάνε δικογραφίες, άρχισαν να στέλνουν εφαρμοστές μηχανημάτων και άλλες κρίσιμες ειδικότητες σε νοσοκομεία στα τηλεφωνικά κέντρα και και σε υπηρεσίες άσχετες. Ξέρανε τι κάνανε; Φυσικά. Ότι κάνανε το κάνανε συνειδητά. Στρώνανε το χαλί για να έρθει αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Hellenic train ή ferrovie ds Italiano . Όλο αυτό δεν έγινε ξαφνικά, βρέθηκε ένας αγοραστής και είπε “θα πάω να πάρω τα τρένα”. Όλο αυτό έγινε μέσα από ένα προγραμματισμό, μέσα από κινήσεις ετών. Το σιδηρόδρομο τον ρήμαξαν κυριολεκτικά. Και δεν είναι μόνο αυτό το οποίο βλέπουμε και ακούμε οι συμβάσεις, οι κωλυσιεργίες κτλ. Είναι οι προμηθευτές οι οποίοι στην ουσία είναι οι αποικιοκράτες στους σιδηρόδρομους. Είναι η Alstom, είναι η Bombardier είναι η Siemens.

Έχουνε κάνει συμβάσεις «πανάκριβες». Από εκεί που δίνανε το 2012 τρία εκατομμύρια το χρόνο για επενδύσεις, τώρα ξαφνικά βρέθηκε ένα δις πενήντα εκατομμύρια για να κάνουνε μίσθωση για οκτώ + 4 χρόνια στα ΚΤΕΛ Αττικής και Θεσσαλονίκης για 290 λεωφορεία και 105 γραμμές. Με ένα δις πενήντα εκατομμύρια αλλάζεις τρεις φορές το στόλο, κάνεις καινούργια αμαξοστάσια και δε χρειάζεται να πληρώνει κανένας εισιτήριο. Καταλαβαίνετε τι χρήμα πάει «δεξιά αριστερά», γιατί στην ουσία αυτή τη στιγμή νιώθουν ότι δεν τους απειλεί κανένας. Οι μόνοι που μπορούμε να τους απειλήσουμε είμαστε εμείς, είναι το ένα εκατομμύριο που κατέβηκε στο δρόμο, είναι πραγματικά τα χιλιάδες παιδιά τα οποία πραγματικά βλέπω να ξυπνάνε την κοινωνία από τον καναπέ, μια κοινωνία η οποία από το ‘15 και μετά είναι σε κατάσταση σοκ, δεν μπορεί να κάνει τίποτα, νιώθει ενοχές, πιστεύει ότι χάθηκε το παιχνίδι αλλά βλέπουμε πραγματικά ότι ξαναγυρνάει πίσω και ξαναγυρνάει να πάρει εκδίκηση, εκδίκηση καταρχήν για τα 57 δολοφονημένα άτομα στα Τέμπη, εκδίκηση για το μέλλον τους που το έχουν υποθηκεύσει στους δανειστές και στην κάθε Hellenic train, τον κάθε αποικιοκράτη που έρχεται σ’ αυτή τη χώρα, εκδίκηση για μια χώρα η οποία μετά την μεταπολίτευση στην ουσία δεν αντιστάθηκε ποτέ σ’ αυτό που λέγεται κεφάλαιο.

Τι πρέπει να γίνει. Επανακρατικοποίηση Κοινωνικοποίηση. Και όσο κι αν φαίνονται δύσκολα για κάποιους πρέπει να αλλάξει το πολιτικό σύστημα γιατί στην ουσία κρατικοποίηση μέσα σε μοντέλα αστικού πολιτεύματος δε σημαίνει τίποτα άλλο παρά αυτό το οποίο υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει. Αν δεν πάρει ο λαός την εξουσία και όχι οι αποτυχημένοι πολιτευτές, οι δοτοί, οι βαλτοί, οι αποτυχημένοι από το κάθε κόμμα, εξουσία και κυβέρνηση αυτά θα εισπράττουμε».

Και προλόγισε η Γεωργία Βασιλά – μέλος Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε. Τον συντονισμό έκανε η Ηρώ Κοκκίνου.

«Θα ήθελα ξεκινώντας, συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι, να ομολογήσω ότι η παρουσία μου σε αυτό το πάνελ μου προκαλεί μια κάποια αμηχανία. Και μάλιστα, θα μου επιτρέψετε να πω, πολλαπλή αμηχανία. Γιατί είναι ήδη δύσκολο να συζητάς με ανθρώπους που έχουν χάσει τους συγγενείς τους υπό τις πιο τραγικές συνθήκες, είναι δυσκολότερο να συζητάς μαζί τους ακριβώς για τις συνθήκες αυτές και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο όταν οι συνομιλητές αυτοί είναι άνθρωποι όπως οι τρεις που μας έκαναν την τιμή να συμμετάσχουν σήμερα στην εκδήλωση αυτή, ο Ηλίας Παπαγγελής, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης και ο Νίκος Πλακιάς, άνθρωποι δηλαδή που με υποδειγματικό τρόπο κατόρθωσαν να κάνουν πράξη αυτό που για τις αντικαπιταλιστικές οργανώσεις αποτελεί στόχο, τη μετατροπή του ατομικού πόνου, είτε του πένθους όπως συμβαίνει εν προκειμένω είτε της δυσαρέσκειας, σε κάλεσμα για συλλογική δράση.

Και καθώς βρίσκομαι εδώ εκπροσωπώντας την οργάνωσή που έχει την ευθύνη αυτής της εκδήλωσης, την Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε, έχω τον περίεργο ρόλο να πρέπει να παρουσιάσω τη δική μας θέση για το ζήτημα, η οποία, σε αντίθεση με όσα θα ακούσουμε από τους συγγενείς, δεν εκκινεί από το άμεσο βίωμα, αλλά από τη γενική συνθήκη της καταπίεσης και την αντίληψή μας σχετικά με την καταγωγή της, τις εκφράσεις της, που είναι ενίοτε ο μαζικός θάνατος, όπως συνέβη στα Τέμπη, και τελικά, την αντιπαράταξη που η κοινωνία οφείλει να δημιουργήσει απέναντί της.  Θα το κάνω με την ελπίδα, οι θέσεις μας να είναι δημιουργικές και χρήσιμες προκειμένου το προσωπικό και το συλλογικό βίωμα να μετατραπεί σε οργανωμένη δράση που θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίον η κοινωνία θέτει τις προτεραιότητές της, άρα την ίδια την κοινωνική οργάνωση.

Γιατί για εμάς είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να συσχετίζουμε το έγκλημα των Τεμπών με την προτεραιότητα του κέρδους, χωρίς να προσθέτουμε ότι η προτεραιότητα του κέρδους αποτελεί τη βασική αρχή του καπιταλισμού και δεν μπορεί να πάψει να υπάρχει παρά μονάχα μέσα από την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση μιας ελευθεριακής κι εξισωτικής κοινωνίας. Γι’ αυτό και θεωρούμε ότι τα τρένα, οι μεταφορές και συνολικά οι κοινωνικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων της υγείας, της παιδείας, της ενέργειας, πρέπει να είναι δημόσιες, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα εξαιτίας των πολιτικών που άσκησαν τα τελευταία χρόνια κυβερνήσεις τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς. Όχι όμως δημόσιες στο πλαίσιο ενός Κράτους – συλλογικού καπιταλιστή, αλλά στο πλαίσιο μιας διαδικασίας κοινωνικοποίησής τους και κοινωνικοποίησης του συνόλου της οικονομίας.

Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, ένα έγκλημα που αποτέλεσε ευθέως αποτέλεσμα της διαρκούς πολιτικής του Κεφαλαίου και του Κράτους που -εδώ και δύο δεκαετίες- συνίσταται στην ιδιωτικοποίηση και τη συρρίκνωση των κοινωνικών υπηρεσιών, τον περιορισμό του εργατικού κόστους και του κόστους ασφάλειας και την επίθεση στον συνδικαλισμό, ταυτόχρονα με την ενίσχυση επιχειρηματικών λόμπι που θυσαυρίζουν από τη διάλυση των κοινωνικών υποδομών.

Ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, με ανακατεμένα πολιτικά και ταξικά χαρακτηριστικά, βιώνει με αγανάκτηση την κινητοποίηση της κυβέρνησης και της δικαστικής εξουσίας, προκειμένου να αποκρύψουν στοιχεία. Αυτό το ρεύμα γέννησε τεράστιες συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα την επέτειο του εγκλήματος, ενώ οι διαδηλώσεις παρέμειναν μαζικές και όταν έγιναν με πρωτοβουλία των οργανωμένων δυνάμεων.  Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι κυβέρνηση και δικαστές δεν έχουν καμία διάθεση να φέρουν στο φως τις σχέσεις που παραδοσιακά τους συνδέουν με τους διάφορους λαθρέμπορους -οι πραγματικοί νόμοι της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού δεν είναι για να τους μαθαίνουν όλοι. Ωστόσο, το έγκλημα στα Τέμπη, για εμάς,  δεν αφορά μόνο τη «συγκάλυψη», αλλά πρωτίστως την ίδια την επιλογή του Κεφαλαίου και του Κράτους για τις μεταφορές.

Ξεκινά όταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ιδιωτικοποίησε τον ΟΣΕ, στην τιμή ενός ταλαντούχου ποδοσφαιριστή (40 εκατ. ευρώ), συμφωνώντας να επιδοτεί την ιδιώτη αγοραστή με επιπλέον 60 εκατ. ευρώ τον χρόνο για να βγάζει λεφτά από τα τρένα. Συνεχίζεται όταν ακόμα και αυτή η τραγελαφική συμφωνία, με την οποία το δημόσιο επιδοτεί έναν ιδιώτη για να κάνει μπίζνες, καταπατάται, με τη Hellenic Train να αγνοεί επιδεικτικά κάθε συνδικαλιστική προειδοποίηση για την έλλειψη ασφάλειας, προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη της μειώνοντας διαρκώς το κόστος που σχετίζεται με τις κοινωνικές ανάγκες.

Εξακολουθεί και σήμερα, που η Hellenic Train λαμβάνει ακόμα αυτήν την επιδότηση, ενώ τίποτα δεν έχει αλλάξει στις συνθήκες ασφάλειας από το έγκλημα των Τεμπών και μετά. Και προφανώς, πέρα από τα παρασιτικά κέρδη της Hellenic Train για να σκοτώνει ανθρώπους, σχετίζεται και με τα κέρδη του λόμπι των αυτοκινητόδρομων, καθώς από τη διάλυση του σιδηρόδρομου κερδίζουν οι μεγάλες κατασκευαστικές των εθνικών οδών, οι αυτοκινητοβιομηχανίες, οι πετρελαϊκές εταιρείες και οι εταιρείες που διαχειρίζονται τα διόδια.

Όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι θα έχουμε ασφαλή σιδηρόδρομο το 2027 ή προωθεί διαρροές ότι ο σιδηρόδρομος θα κλείσει μέχρι να γίνει ασφαλής, και μάλιστα ως δείγμα αποφασιστικότητας της κυβέρνησης, δεν κάνει κάτι άλλο από το να επιδοτεί με φρέσκο χρήμα το λόμπι του Κεφαλαίου των αυτοκινητόδρομων.

Αυτό είναι ο καπιταλισμός, ένα σύστημα που δεν «διαφθείρεται», αλλά αποτελεί διαφθορά το ίδιο.

Η μαζική αμφισβήτηση της ασκούμενης πολιτικής είναι για εμάς μια μεγάλη ευκαιρία να θυμίσουμε αυτή τη συνθήκη και να παλέψουμε για την άρση της. Για την ανατροπή της πολιτικής του Κεφαλαίου στις μεταφορές, την υγεία, την παιδεία, την ενέργεια, τους μισθούς, τον χρόνο εργασίας. Για εμάς είναι μια μάχη που διαπερνά το πένθος και δίνεται με τις σημαίες του αντικαπιταλιστικού και του εργατικού κινήματος, το οποίο έχει τα όργανα και τις διαδικασίες του και δεν απολογείται για αυτό.

Για εμάς έχει σημασία να θυμίζουμε ότι το έγκλημα των Τεμπών είναι επίσης και το μεγαλύτερο εργατικό δυστύχημα στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού κράτους και ένας λόγος να οργανωθούμε και να δράσουμε ενάντια στις πολιτικές του Κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του που σκορπούν τον θάνατο στα Τέμπη όπως στην Πύλο όπως και στα επί πληρωμή διαλυμένα νοσοκομεία και τη φτώχεια και την ανασφάλεια στα συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας.

Για να δημιουργήσουμε έναν κόσμο στον οποίον οι ζωές των παιδιών θα λογίζονται ως σημαντικότερες από το κόστος των επιχειρήσεων, χρειάζεται μια δράση που να οδηγήσει στην απαλλαγή της κοινωνίας από το Κεφάλαιο. Για αυτό για εμάς, η ιδέα του ελευθεριακού σοσιαλισμού δεν είναι μια ιδέα τοποθετημένη πάνω σε ένα βάθρο σαν προτομή, αλλά ένας τρόπος για ζουν και να δημιουργούν οι άνθρωποι χωρίς να εξαρτάται η επιβίωσή τους από τον παρασιτισμό του κέρδους.

Θέτοντας αυτή τη βάση για συζήτηση, θέλω να σας ευχαριστήσω και να ευχαριστήσω προκαταβολικά τους συγγενείς που δέχθηκαν να μας μιλήσουν σήμερα εδώ».

Οι άνθρωποι των Τεμπών, ζητάνε το αυτονόητο.
Να μην το ξεχάσουμε.
Να μην τους αφήσουμε.

Η ησυχία σπάει μόνο μια στιγμή. Για το σύνθημα.

«Ιδιωτικοποιήσεις βαμμένες μες στο αίμα

Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα…»

Φωτογραφίες: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Τα κορίτσια στο τελευταίο σουτ

Γάζα: Ο γενοκτονικός πόλεμος ξανάρχισε – 174 νεκρά παιδιά

Τέρμα οι ευγένειες