Η φύση είναι η αιώνια σταθερά της ύπαρξης.
Του κόσμου και του ανθρώπου.
Αν δεν την διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές δεν διαπράττουμε τίποτε λιγότερο από ένα έγκλημα.
Για να κερδίσουν οι ολιγάρχες, οι υποτακτικοί των παντοδύναμων πολυεθνικών – με κύριο παίκτη το κράτος δολοφόνο – καταστρέφουν κυριολεκτικά ολόκληρο τον τόπο.
“Μια σειρά από σκίτσα για τις μικρές και τις μεγάλες ανατροπές που κάνουμε, για όσες δεν κάναμε και, κυρίως, για εκείνες που τις φανταστήκαμε τόσο πολύ που ήταν σαν να τις κάναμε”.
«Με καλούν να ζητήσω συγγνώμη που τους αποκάλεσα παρακρατικό μηχανισμό που δολοφονεί χαρακτήρες, βρίζει κι επιτίθεται στους γονείς των θυμάτων των Τεμπών»
Κείμενο υπογραφών για το Ολυμπιακός – Χαποέλ Τελ Αβίβ
«Τα παιδιά των Τεμπών δεν διάλεξαν να φύγουν, τους στέρησαν τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα που τους πρόδωσε. Αν ενοχλούν τα ονόματά τους στην πλατεία, τότε δεν ενοχλεί η πράξη· ενοχλεί η αλήθεια που θυμίζουν. Κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να θυμόμαστε και να πενθούμε. Η μνήμη των παιδιών μας δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ».
«Πηγαίνουμε στη Γάζα, που θα έπρεπε να είναι περιοχή της αναγνωρισμένης Παλαιστίνης, οπότε δεν αποδεχόμαστε τον αποκλεισμό»
Στον λαιμό μου, εδώ και πολλούς μήνες έχω ένα μενταγιόν. Είναι το πρώτο σε όλη τη ζωή μου, που δεν βγάζω ούτε όταν κοιμάμαι. Το έχει φτιάξει η Μαριάννα και είναι η λωρίδα της Γάζας.
Ρεφαάτ Αλαρίρ: «Αν πρέπει να πεθάνω, πρέπει να ζήσεις για να πεις την ιστορία μου…»
Δεν είμαι και δε θέλω να είμαι ο Αντώνης από τα Τέμπη. Ούτε ο Αντώνης που μετανάστευσε. Ούτε ο Αντώνης που πείνασε. Ούτε ο Αντώνης που, ξέρω ‘γω, έγινε μηχανικός. Είμαι ο Αντώνης που δε γουστάρει έναν κόσμο που βαστάζεται στις πλάτες όσων πονάνε. Και θέλω η ιστορία να με βρίσκει πάντα μαζί τους, είτε βγήκαν από τρένο, είτε από βάρκα, είτε μέσα από τις φωτιές ή τις πλημμύρες στα σπίτια τους, είτε από εξώσεις ή εθνοκαθάρσεις. Για όλες τις χειραψίες και τις αγκαλιές στους δρόμους που περικυκλώνουν τα ΜΑΤ.