«Τα παιδιά των Τεμπών δεν διάλεξαν να φύγουν, τους στέρησαν τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα που τους πρόδωσε. Αν ενοχλούν τα ονόματά τους στην πλατεία, τότε δεν ενοχλεί η πράξη· ενοχλεί η αλήθεια που θυμίζουν. Κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να θυμόμαστε και να πενθούμε. Η μνήμη των παιδιών μας δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ».
Στο κράτος που οι θεσμοί δοκιμάζονται και δεν αντέχουν ο Πάνος Ρούτσι στάθηκε απέναντί τους. Και το νίκησε. Η δολοφονία του παιδιού του δεν τον έκανε να σωπάσει, αντίθετα, τον κατέβασε στο Σύνταγμα. Μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ένας απέναντι σε όλους.
Ο Πάνος πήρε τα πράγματά του, κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα στάθηκε εκεί και σταμάτησε να τρώει. Μετά από 23 ημέρες απεργίας πείνας νίκησε. Το κράτος λύσσαξε.
Και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Δολοφονία χαρακτήρα, απειλές, εκφοβισμοί και ναι και προσπάθεια εξόντωσής του. Υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι το δίκαιο σε χώρες με κυβερνήσεις σαν τη δική μας είναι ένας διαρκής ταξικός αγώνας.
Ο Πάνος μας μίλησε. Μίλησε στο Untold
Ποια η γνώμη σας για την ψήφιση της τροπολογίας και τι πιστεύετε ότι θα γίνει από εδώ και πέρα;
«Δεν υπάρχει ψήφισμα που να μπορεί να σβήσει τη μνήμη. Τα παιδιά μας δεν έγιναν σύνθημα, έγιναν πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ. Τα ονόματά τους δεν γράφτηκαν για να προκαλέσουν, αλλά για να θυμίζουν τι σημαίνει αδιαφορία, τι σημαίνει ευθύνη. Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη είναι σύμβολο για όσους έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.
Τα παιδιά των Τεμπών δεν διάλεξαν να φύγουν, τους στέρησαν τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα που τους πρόδωσε. Αν ενοχλούν τα ονόματά τους στην πλατεία, τότε δεν ενοχλεί η πράξη· ενοχλεί η αλήθεια που θυμίζουν. Κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να θυμόμαστε και να πενθούμε. Η μνήμη των παιδιών μας δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ».
Κύριε Ρούτσι κάνατε μια σοβαρότατη καταγγελία, μας περιγράφετε τι συνέβη;
«Την Πέμπτη 9 Οκτώβρη, βγήκα από το σπίτι που έμενα στη γλυφάδα. Καθόμουν δίπλα στο αμάξι μου όταν άκουσα ένα όχημα να έρχεται με μεγάλη ταχύτητα. Γύρισα και το είδα να κατευθύνεται πάνω μου. Πρόλαβα να πηδήξω πάνω στο καπό του αυτοκίνητου μου. Γύρισα να δω τι ήταν και είδα ένα αυτοκίνητο χωρίς πινακίδες και με φιμέ τζάμια να απομακρύνεται με μεγάλη ταχύτητα».
Μοιάζει με δολοφονική επίθεση. Δεν φοβάστε;
«Δεν φοβάμαι ειλικρινά. Δεν με φοβίζει η ιδέα του να πάθω κάτι».
Έχετε καταλάβει το μέγεθος της νίκης σας;
«Την αλήθεια; Όχι, άλλα κάποια στιγμή νομίζω ότι μέρα με την μέρα μπορεί. Στο τέλος όταν τελειώσουν όλα αυτά θα πω ότι κάτι κατάφερα, ότι ο αγώνας που έδωσα για το παιδί μου θα μου λέει ότι τα κατάφερες. Τότε μπορεί να καταλάβω το μέγεθος της νίκης. Μέχρι τότε θα αγωνίζομαι κάθε μέρα μέχρι τέλους».
Φωτογραφία: SOOC Nick/ Paleologos
Διαβάστε επίσης:
Μήπως να ρωτούσαμε τον άγνωστο πολίτη για τον άγνωστο στρατιώτη;
