Ο Σαββόπουλος ήταν πολλά. Όμως αν κάτι αφήνει ο καθένας πίσω του, πρώτα και κύρια, ο Σαββόπουλος αφήνει το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Γιατί αυτός ήταν, κι αυτό ήταν: το ελληνικό τραγούδι.

Απ’ την κορφή του ως τα νύχια, απ’ την ιδιοφυΐα του στίχου ως τις απίθανες ενορχηστρώσεις, ένας ζεστός παραμυθάς, ένας παμπόνηρος δημιουργός, με κριτική ματιά και πελώριο ταλέντο. Ένα πανηγύρι πάνω στη σκηνή, ένας αντιτουριστικός σόουμαν, ρετρό και μοντέρνος, ευρωπαϊκός και ντόπιος, ροκ και τσάμικος, ένας άνθρωπος που επηρέασε όλη την επόμενη γενιά τραγουδοποιών κι άνοιξε πόρτες σε πολλούς εξ αυτών.

Με τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες του, με τιράντες ή ξυρισμένος, πότε μεγαλοπρεπής και πότε μεγαλοπιασμένος, ο Νιόνιος δεν έπαψε ποτέ να είναι η πιο πληθωρική έκφραση της μουσικής που μιλάει ελληνικά. Ένα ορόσημο, ένα σημείο τομής, μια ολόκληρη εποχή που πήρε τα τραγούδια απ’ τη ντροπαλή εφηβεία του νέου κύματος και τα περπάτησε ως το ροκ του μέλλοντός μας. Ίσως είμαστε ακόμα εντός της ιστορίας για να το αντιληφθούμε, όμως προ και μετά Σαββόπουλον, έτσι θα μετράει τα μουσικά χρόνια της Ελλάδας ο αυριανός ιστορικός.

Θα κρατήσουν οι χοροί, Διονύση. Όσα στέκια και ν’ αλλάξουμε…