Η μεταδιδακτορική ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Φαίη Τζανετουλάκου, μας δίνει την ανταπόκριση της από την 61η Μπιενάλε της Βενετίας, την πιο διαφορετική Μπιενάλε, όλων των εποχών.
Η μικρή ιστορία ενός κοριτσιού, που μέσα από τις ζωγραφιές της λέει τον πόνο του πρόσφυγα.
Δέκα χρόνια μετά, οι εικόνες από την Ειδομένη, μέσα από τον φακό του Αλέξανδρου Κατσή, μας θυμίζουν την καθημερινότητα ενός πρόχειρου κόσμου που στήθηκε μέσα στη λάσπη.
Αυτό είναι και οι αγρότες στα μπλόκα. Αυτό είναι οι συνταξιούχοι στα ΑΤΜ. Αυτό είναι οι εκπαιδευτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι οι στρατιωτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι όλες οι ομάδες ανθρώπων που βγαίνουν να φωνάξουν αυτό που τους λείπει. Δεν είναι τα λεφτά. Είναι η αξιοπρέπεια. Αυτή που μας χρωστάει ένα κράτος που κάθε μέρα δείχνει τη σκατοψυχια του σε όλους εμάς, και τη συμπάθεια και την εύνοια του στους άλλους, τους δικούς του, τους όμοιούς του.
Το προχθεσινό ατύχημα, όσο «μεμονωμένο» κι αν παρουσιαστεί, δεν είναι τίποτα καινούριο. Είναι απλώς συνέχεια της ίδιας ιστορίας.
Από πολύ μικρή ηλικία πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου. Με άφηνε πάντα να φωνάζω τα συνθήματα της ομάδας μας, όσες ακατάλληλες λέξεις κι αν είχαν. Εκείνη την μέρα όμως ήταν εντελώς διαφορετικό το σκηνικό. Ήμουν 9 χρονών.
«Work, work, work, work, work, work…» μας τραγουδάει η Rihanna από το μακρινό 2016. Εκείνη αναφέρεται στην προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει κάποιος για να κάνει μια ερωτική σχέση να λειτουργήσει, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει και την επιθυμία της για ανεξαρτησία. Παρότι φαινομενικά μιλά για μια ερωτική σχέση, εγώ το εκλαμβάνω ως έναν ύμνο στην κούραση, τη μονοτονία και την επανάληψη που πολλές φορές ζούμε.
Βρίσκομαι κάθε φορά στο ίδιο έργο θεατής. Εκεί που όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι γίνεται και να μαι πάλι από την αρχή. Τι κάνω λάθος;
Στην προκειμένη περίπτωση (από αυτά που μαθαίνουμε), το σύστημα «επέτρεψε» ένα λάθος, με το οποίο δεν κινδύνευσε η ζωή κανενός ανθρώπου.