Ο Παναθηναϊκός έρχεται στο ΣΕΦ για να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό, στους τελικούς του Ελληνικού Πρωταθλήματος μπάσκετ. Από την ώρα που βγήκαν οι παίκτες και των δύο ομάδων για ζέσταμα, οι οπαδοί στις κερκίδες -από τους οργανωμένους μέχρι και εκείνους στις πιο ακριβές θύρες- άρχισαν να φωνάζουν (μαζί και εγώ) υβριστικά συνθήματα για την ομάδα του αντιπάλου και κυρίως για τον αρχηγό. Τον Δημήτρη Διαμαντίδη.

*Του Ανδρέα Φιλιππόπουλου

Ο αγώνας αρχίζει, ο Ολυμπιακός κερδίζει από το πρώτο λεπτό του ματς και οι οπαδοί δεν σταματούν να φωνάζουν (μαζί και εγώ) και να βοηθάνε την ομάδα τους για την νίκη. Προσωπικά, αυτό το ματς ήταν από τα πιο γεμάτα  που είχα δει μέχρι τότε στη ζωή μου.

Σε μια φάση ο Διαμαντίδης παίρνει φάουλ και πάει στην γραμμή των ελεύθερων βολών. Οι οργανωμένοι οπαδοί κόβουν το σύνθημα που έλεγαν εκείνη την ώρα και αρχίζουν να φωνάζουν (μαζί και εγώ) υβριστικά συνθήματα για τον ίδιο τον παίκτη και ειδικά για την οικογένειά του. Το γήπεδο τρέμει. Ο Διαμαντίδης ακούγοντας αυτά τα συνθήματα εις βάρος του, χάνει την πρώτη βολή.

Πριν του δώσει την μπάλα ο διαιτητής για να εκτελέσει και τη δεύτερη βολή, τα λόγια που ακούει να φωνάζει όλο το γήπεδο τον λυγίζουν. Ο αρχηγός δακρύζει και πάει στον πάγκο.

Παρ ‘όλο που ήμουν αρκετά μικρός, όσο άκουγα τα συνθήματα και τα φώναζα και εγώ σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ξεχώριζα ποια είναι υπερβολικά και δεν τα έλεγα. Την ώρα που είδα τον Διαμαντίδη να χάνει την πρώτη βολή και να μην έχει κουράγιο να βαρέσει και την επόμενη, σταμάτησα να φωνάζω. Απλά άκουγα ένα βουητό και τον κοιτούσα. Σαν να ένιωθα πόσο συναισθηματικά φορτισμένος ήταν εκείνη την στιγμή. Προφανώς ο αγώνας σταμάτησε για λίγο και ένας από τους αρχηγούς των οργανωμένων της Θύρας 7 πήρε τον λόγο για να πει σε όλο το γήπεδο ότι αυτό που γινόταν ήταν μεγάλο λάθος και ότι δεν πρέπει να επαναληφθεί.

Μετά από λίγο το ματς συνέχισε, ο Ολυμπιακός κέρδισε τον αγώνα και αρχίσαμε να φεύγουμε. Όσο περπατάγαμε προς το αμάξι σκεφτόμουν πόσο λάθος ήταν που σχεδόν όλοι όσοι ήταν στις κερκίδες φώναζαν τέτοια συνθήματα για τον παίκτη και την οικογένειά του, που έφτασε σε σημείο να λυγίσει μπροστά σε όλους. Αν σκεφτούμε πως οι παίκτες σε όλα τα αθλήματα δε δίνουν σημασία στο τι λένε οι οπαδοί και γενικά όσοι κάθονται στις κερκίδες.

Εκεί κι εγώ, στην ηλικία των 9, κατάλαβα ότι όσο και να θέλω να ανήκω στο σύνολο, όσο και αν αγαπάω την ομάδα μου, εκείνο που με διαχωρίζει από τον όχλο είναι η κατανόηση των ορίων.

Εκείνο που μας καθορίζει είναι η επιλογή της θέσης μας, ο τρόπος να στεκόμαστε (μαζί κι εμείς) αλλά διαφορετικά.

*Σπουδαστής αθλητικής Δημοσιογραφίας

Διαβάστε επίσης:

Ο Δημητριάδης -ναι ο γνωστός- υπογράφει το εξώδικο της «Ομάδας αλήθειας» στον Ιάσονα Αποστολόπουλο

Στο ίδιο έργο θεατής

Η εργασιακή ζούγκλα ή αλλιώς «Rihanna αγάπη μου, έλα πάρε με από δω»!