1η Μάη – Γιατί δεν είναι αργία;
Δεκαετία του 30. Καπνεργάτες.
Ματιές
Για τον Γιάννη.
Όταν μετακόμισα στο τελευταίο μου σπίτι, το 2019, στο διπλανό διαμέρισμα ζούσε μια τυπική ελληνική οικογένεια. Ο σύζυγος, ας τον πούμε Γιάννη για την ιστορία, η γυναίκα του και οι δύο γιοί τους, λίγο πάνω από τα είκοσι. Άνθρωποι που τους μαθαίνεις μετά από λίγο καιρό μόνο από τα βήματά τους στη σκάλα.
Ειδομένη, 10 χρόνια μετά: Ο πόνος του πρόσφυγα, μέσα από τις ζωγραφιές ενός κοριτσιού
Η μικρή ιστορία ενός κοριτσιού, που μέσα από τις ζωγραφιές της λέει τον πόνο του πρόσφυγα.
Ειδομένη, 10 χρόνια μετά: Ανάμεσα στη λάσπη και στον ουρανό
Δέκα χρόνια μετά, οι εικόνες από την Ειδομένη, μέσα από τον φακό του Αλέξανδρου Κατσή, μας θυμίζουν την καθημερινότητα ενός πρόχειρου κόσμου που στήθηκε μέσα στη λάσπη.
Κυπαρισσία: Ο σταθμός του ΟΣΕ που ρήμαζε έγινε τόπος μνήμης για τα Τέμπη
Είναι Άνοιξη, είναι όμορφα, είναι γραφικά. Μόνο που το ρολόι δείχνει 11.20 και ο σταθμός που έχει απελευθερωθεί από την Αυτοοργανωμένη Συνέλευση «Κατά Σαδδουκαίων» της Κυπαρισσίας, είναι ο χώρος που θα φιλοξενήσει τη 13η προβολή του ντοκιμαντέρ μας.
Τρία χρόνια Τέμπη: Η μνήμη ως πολιτική πράξη
Από τις 11 το πρωί, χθες, ο κόσμος μαζευόταν στο Σύνταγμα. Δεν ήταν ο περσινός, δεν είχε τον όγκο και την απελπισία εκείνη. Ήταν κόσμος ωριμότερος. Και πολύς. Τρία χρόνια. Από τα Τέμπη.
Τρία χρόνια από την Άνοιξη που δεν έφτασε ποτέ
Τρία χρόνια Τέμπη. Τρία χρόνια και σχεδόν δεν θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή μας πριν από αυτό.
«Κάντε ησυχία όταν τα παιδιά κοιμούνται, όχι όταν τα σκοτώνουν» (εικόνες)
Στην Καισαριανή πραγματοποιήθηκαν το απόγευμα της Πέμπτης 26/2 τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που αφιερώνεται στη μνήμη των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών.
Πάει, πέθανα τώρα.
Πειράζει φωτογραφίες,
τις ντύνει με λόγια
και τους διαλέγει τραγούδια.