Τρία χρόνια Τέμπη. Τρία χρόνια και σχεδόν δεν θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή μας πριν από αυτό.
Τρία χρόνια – σαν αιώνας- που οι εποχές του χρόνου γίναν τρεις κι εκείνη η άνοιξη δεν έφτασε ποτέ.
Αυτό το «πάρε με όταν φτάσεις», έγινε ρούχο που φοράμε ασυναίσθητα κάθε πρωί πριν ξεκινήσει η μέρα και κάθε ίνα του γνέθει γύρω της όλη την διαφθορά, όλα τα σκάνδαλα, όλη την αλητεία και όλη την αδικία στα σπλάχνα της χώρας μας τα τελευταία χρόνια.
Μιας χώρας πόρνης, που διασύρει το κορμί της αφήνοντας να το γλεντάνε αιματοβαμμένα χέρια εργοδοτών, δολοφόνων συμμάχων και ισραηλινών γενοκτόνων.
Το κίνημα των Τεμπών πληγώθηκε βαθιά, για λόγους που αφορούν την κυρία Καρυστιανού και τις πολιτικές της τοποθετήσεις και που έχουμε πει και θα συνεχίζουμε να λέμε.
Ο καπηλευτικός προσωποκεντρισμός που επιδιώκει, είναι βέβαιο πως θα συστραφεί γύρω από τον μικρό πυρήνα του και θα απομονωθεί πολιτικά και κινηματικά.
Σήμερα εξάλλου αποδείχθηκε ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι όχι μόνο στέκονται δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων, αλλά αυτό που γεννιέται από τις στάχτες του νομοτελειακά έχει καθαρότερες και πιο γόνιμες ρίζες.
Δεν ξέρω πόσοι ήμασταν τελικά στην Θεσσαλονίκη. Μαζευτήκαμε πολλοί περισσότεροι από την αρχική εικόνα που είχαμε πριν το ξεκίνημα της πορείας. Την ώρα που οι πρώτοι έφτανανμετά από ώρα στον Σιδηροδρομικό Σταθμό,στην Αριστοτέλους ακόμη είχε κόσμο.
Ξέρω όμως πως αυτοί που έλειπαν σήμερα σε σχέση με πέρυσι, είναι αυτοί που δεν είχαν κατέβει ποτέ ξανά για οτιδήποτε άλλο. Ούτε για τα εργασιακά, ούτε για την δημόσια και δωρεάν παιδεία, την δημόσια υγεία, ούτε σε καμιά αντιπολεμική πορεία έδωσαν το παρόν. Φαίνεται πως αυτά αφήνονται εκ του ασφαλούς, σε όλους τους υπόλοιπους να τα διεκδικήσουν.
Ξέρω επίσης ότι δεν έλειπαν τα δάκρυα. Δεν έλειπε η οργή. Δεν έλειπαν οι αγκαλιές. Δεν έλειπαν τα χαμόγελα, τα ερωτευμένα ζευγάρια, οι οικογένειες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς οι ίδιοι να γίνουν μίζεροι κυρ Παντελήδες και τα κατεβάζουν στις πορείες για να παρίστανται και οι ίδιοι. Δεν έλειπαν τα βλέμματα που έψαχναν άλλα μάτια για να δουν. Δεν έλειπαν οι νέοι. Οι φοιτητές. Οι μαθητές.
Αυτή η γενιά που της τα πήραν όλα, ήταν εκεί. Με μια κορμοστασιά μέχρι τα πουλιά που πετούσαν όλη την ώρα ψηλά στον ουρανό.
Ξέρεις τι άλλο ήταν εκεί; Η καταστολή, η βία, οι παραπλανητικές προσαγωγές. Δημοσιογράφοι και φωτορεπόρτερ δέχθηκαν σωματική επίθεση από τα demogorgonsτης κυβέρνησης που βρίσκεται σε πανικό. Στρατός υπό εντολές για στοχευμένη επίθεσηήταν η αστυνομία. Είναι προφανές ότι ονειρεύονται έναν ντόπιο ICE καθώς κάνουν οι αποτυχημένοι ηγέτες της εποχής μας.
Φεύγοντας, είδα δυο μικρά παιδιά τα οποία ανάμεσα στον κόσμο που επέστρεφε από την πορεία, έπαιζαν μπάλα. Πάνω στο τσιμεντένιο κουφάρι ενός από τους κεντρικότερους δρόμους εκείνα έπαιζαν το παιχνίδι τους και τύφλα να έχουν όλα τα στάδια του κόσμου.
Γι΄αυτή και μόνο την εικόνα, που μου έδωσε όλη την ποιητικότητα του ονείρου που το συλλογικό μας πένθος κυνηγά να καταπιεί, γέμισα λίγη ακόμη ελπίδα.
Διαβάστε επίσης:
Ο Ρουβίκωνας εξηγεί πώς οι απόκριες βοήθησαν στο να βρεθεί στην ταράτσα της Hellenic Train (video)
«Κάντε ησυχία όταν τα παιδιά κοιμούνται, όχι όταν τα σκοτώνουν» (εικόνες)
