Προσπαθώ να βρω πώς παύουν να είναι λόγος και κείμενα και περνούν στο πεδίο. Πως συμβαίνουν κάπου και έχουν αποτέλεσμα. Και επειδή το ίδιο εμμονικά με απασχολεί και η τεκμηρίωση της αλήθειάς τους, είμαι σε μια διαρκή αμφισβήτηση και καχυποψία όλων όσων τα πρεσβεύουν και τα περιφέρουν, συμπεριλαμβανομένου ασφαλώς και του εαυτού μου.

Κάθε μέρα, κάθε λεπτό αυτής της άγριας καθημερινής αναμέτρησης με την ύπαρξη, πνευματικά αλλά και εντελώς σωματικά, ψάχνω εκείνο το μικρό κάτι που θα αποδεικνύει ότι με κάποιο τρόπο, κάπως μπορεί να υπάρχει. Να συμβαίνει και να έχει όχι μόνο νόημα, αλλά αποτέλεσμα.

Στην είσοδο, πριν τη σκηνή στο θέατρο Βράχων, συναντάμε τα περίπτερα του Δικτύου Αλληλεγγύης Κοινωνικών Ιατρείων Εξαρχείων, του Checkpoint – κέντρο πρόληψης και σεξουαλικής υγείας, των σχολείων ΕΣΚΝΑ, της Ε.Π.Α.Ψ.Υ., του March to Gaza, και του The Green Post It.

Η καρδιά της ΣΕΛΗΝΗΣ

Παρακολουθώ τη Σελήνη από τότε που ξεκίνησε. Περίπου έναν χρόνο στην καρδιά της Αθήνας, στον Άγιο Παντελεήμονα. Εκεί που οι ψυχές πέντε ανθρώπων έφτιαξαν έναν χώρο που προσπαθεί να ενώσει πράγματα που συνήθως αντιμετωπίζονται χωριστά. Την ψυχική υγεία. Την τέχνη. Την αλληλεγγύη. Την ανάγκη των ανθρώπων να βρίσκουν κάπου χώρο να σταθούν.

Μια κοινότητα στήριξης και συνάντησης. Με ψυχοκοινωνική υποστήριξη χαμηλού κόστους. Με εργαστήρια. Με δράσεις αλληλεγγύης. Με ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους που συναντιούνται και δουλεύουν μαζί. Με κέντρο μια απλή ιδέα, κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται ότι είναι μόνος απέναντι σε όσα τον δυσκολεύουν.

«Πάντα υπάρχει ένα φως μες στο σκοτάδι»

Το Σάββατο είχε το πρώτο της μεγάλο ραντεβού με τους ανθρώπους. Έστησε μια μεγάλη γιορτή κάτω από την πανσέληνο στο Θέατρο Βράχων με στόχο την οικονομική στήριξή της. Στο κέντρο της, ο Novel729, ο ένας από τους πέντε ανθρώπους της ΣΕΛΗΝΗΣ.

Φτάνουμε στις 6, η συναυλία έχει προγραμματιστεί για τις 7. Ψιλοβρέχει. Η Χρύσα έχει στο πρόσωπο στρασάκια και αγωνία. «Κρίμα να βρέξει», μου λέει. Ο κόσμος, ωστόσο, έχει ξεκινήσει να μαζεύεται και καθόλου δεν μοιάζει να τον απασχολεί αυτό. Η σκηνή έχει το πανό της Σελήνης. Όλα μοιάζουν με γιορτή. Είναι γιορτή.

Η συναυλία αρχίζει. Στη σκηνή ανεβαίνουν K287 & Sile και η γιορτή ξεκινά. Ακολουθεί ο yarem, Και μετά ο Plato, ένας από τους 5 της ΣΕΛΗΝΗΣ. Οι Vale Tudo, οι Σημάδι, οι Sonik Lnk, η 0-100 Seirene, οι Στίχοιμα, ο Novel 729 και δύο_μηδέν_δύο_μηδέν. Μαζί εκεί και πάντα ο Jaul.

«Κάποιοι αγώνες δεν πεθαίνουν»

Όλα έχουν το πάθος, τη χαρά και την ένταση που αξίζει στη μέρα. Ο Novel καλεί στη σκηνή τον Josey. Λέει πως άκουσε ένα κομμάτι του, του άρεσε τόσο που τον κάλεσε να το πει. Έχει τεράστιο άγχος, φαίνεται, το λέει και εκείνος. Όπως λέει πολλές φορές πόσο τον ευχαριστεί και πόσο καλά αισθάνεται. Ο Novel του ζητάει να πει ένα κομμάτι του a Capela. Και εκείνος το κάνει και ο κόμσος τον χειροκροτεί.

Ο Novel μιλάει πολύ για πολλά. Για τους αγώνες που δεν πάνε χαμένοι. Για την Κατερίνα Μάτσα. «Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι ακόμα και να μην αλλάξει αυτός ο κόσμος ποτέ, το πιο ελπιδοφόρο και το πιο ανακουφιστικό που εγώ τουλάχιστον βιώνω, είναι ότι ακόμα και να μην αλλάξει τίποτα, όταν οργανώνεσαι και φτιάχνεις νέους κόσμους και παλεύεις, είναι μια μεγάλη αγκαλιά και συντροφιά για άλλους ανθρώπους.

Το γεγονός ότι γαμήσανε με τα νομοσχέδια την απεξάρτηση, δεν μειώνει όλο τον αγώνα που έχει δώσει η Κατερίνα Μάτσα. Αυτός ο αγώνας δεν πεθαίνει, δεν πεθαίνει ούτε με τα νομοσχέδια, δεν πεθαίνει ούτε όταν φύγουν οι άνθρωποι από τη ζωή που παλέψανε για όλα αυτά. Περνάνε στις επόμενες γενιές και αυτό θα συνεχίσει να γίνεται. Και ακόμα και ας μην αλλάξει τίποτα, είναι ανακουφιστικό να ξέρουμε ότι άνθρωποι που ταιριάζουμε και συνεννοούμαστε στις επόμενες γενιές θα έχουν πλαίσια, ομάδες, κινήματα, οργανώσεις, δομές που θα μπορούν να νιώθουν ότι ανήκουν και θα μπορούν να την παλέψουν στη ζωή τους. Ακόμα και ας μην αλλάξει τίποτα».

Και πριν τελειώσει η συναυλία, εμφανίζεται στη σκηνή ντυμένος μοβ δεινόσαυρος.

Ο κόσμος δεν σταματά να τραγουδάει, να χορεύει, να γίνεται ένα με ό,τι συμβαίνει στη σκηνή. Και εκείνοι, τα «σεληνόπαιδα», όπως τα λέει η Χρύσα, δεν σταματούν να συμμετέχουν με όλη την ψυχή τους. Οι δύο_μηδέν_δύο_μηδέν και ο Jaul δεν λένε να κατέβουν. Και σε κάθε τέλος κομματιού αναρωτιούνται: «Τι έγινε ρε μλκ;»

Η γιορτή τελειώνει και, κατεβαίνοντας το βουνό, πιάνει μια μεγάλη βροχή. Λυτρωτική, ιαματική, όμορφη.

Τη  ΣΕΛΗΝΗ και τους ανθρώπους της, τη βρίσκετε εδώ

Φωτογραφίες: Γιάννης Χαροκόπος