Και τώρα που έχω την προσοχή σου, πολυχρονεμένο μας αφεντικό, θέλω να μιλήσουμε στη γλώσσα που χρησιμοποιείς, πιστεύοντας ότι σε γουστάρουν οι έφηβοι που απευθύνεσαι. Πριν όμως ας δούμε τι τους είπες και κυρίως από που και πως τους το είπες.
Σε μια περίοδο όπου το δημόσιο ενδιαφέρον για τη δικαστική διερεύνηση του εγκλήματος των Τεμπών παραμένει ιδιαίτερα αυξημένο, θεωρούμε αναγκαίο να αναδείξουμε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα τον τρόπο με τον οποίο ασκείται το δημοσιογραφικό έργο.
Είναι Άνοιξη, είναι όμορφα, είναι γραφικά. Μόνο που το ρολόι δείχνει 11.20 και ο σταθμός που έχει απελευθερωθεί από την Αυτοοργανωμένη Συνέλευση «Κατά Σαδδουκαίων» της Κυπαρισσίας, είναι ο χώρος που θα φιλοξενήσει τη 13η προβολή του ντοκιμαντέρ μας.
Από τις 11 το πρωί, χθες, ο κόσμος μαζευόταν στο Σύνταγμα. Δεν ήταν ο περσινός, δεν είχε τον όγκο και την απελπισία εκείνη. Ήταν κόσμος ωριμότερος. Και πολύς. Τρία χρόνια. Από τα Τέμπη.
Τέσσερις μαρμάρινες πλάκες φέρουν χαραγμένα τα 57 ονόματα και τις ηλικίες. Σιδηροδρομικές ράγες σμιλεμένες στο μάρμαρο μετατρέπονται σε σμήνος πουλιών που υψώνεται στον ουρανό. Απέναντι από το Δημοτικό Στάδιο, στο τέρμα της Εθνικής Αντιστάσεως, η μνήμη απέκτησε διεύθυνση.
Τρία χρόνια μετά το έγκλημα, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης μιλά για τη δίκη που ξεκινά στη Λάρισα, την πυρόσφαιρα που μένει εκτός κατηγορητηρίου και τον φόβο ότι η αιτιώδης συνάφεια χάνεται μέσα σε σπασμένες δικογραφίες.
Το διακύβευμα έχει διατυπωθεί. Ή θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια ή θα επιβεβαιωθεί πως η συγκάλυψη είναι κρατική επιλογή. Η εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας διέταξε εκταφές έντεκα θυμάτων για να γίνουν τοξικολογικές, βιοχημικές και γενετικές εξετάσεις. Οι συγγενείς κατέθεσαν προσφυγές ενάντια στην απόφαση.
Ο Παύλος Ασλανίδης μιλά για πολιτικές ευθύνες, προσπάθεια προστασίας εταιρειών και αποκαλύπτει ότι το παιδί του χαρακτηρίστηκε «κατηγορούμενος» σε απορριπτική απόφαση εκταφής με την υπογραφή του ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη.
Έξω από το Συνεδριακό Κέντρο Λάρισας, εκεί όπου στις 23 Μαρτίου θα ξεκινήσει η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ο Πάνος Ρούτσι στέκεται απέναντι σε ένα κτίριο που, όπως λέει, «το έχουν κάνει φρούριο». Ο πατέρας του Ντένις, δεν μιλά για δικαίωση που έρχεται. Μιλά για όσα δεν έγιναν.