«Μήπως δεν ήταν στο τρένο»;
Ζούμε την απόλυτη χυδαιότητα. Ζούμε στην απόλυτη χυδαιότητα. Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι «συνάδελφος». Ή έτσι νομίζει.
Ζούμε την απόλυτη χυδαιότητα. Ζούμε στην απόλυτη χυδαιότητα. Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι «συνάδελφος». Ή έτσι νομίζει.
Η έννοια της κοινότητας, η αλληλεγγύη από τη βάση και η έμπρακτη απόδειξή τους, είναι ζητήματα που με απασχολούν εμμονικά.
Ο Νίκος Ξυλούρης στην παράσταση «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», σε στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, αποχαιρετά τους ανθρώπους που έφυγαν για την Αντίσταση και όσους εκτελέστηκαν, λίγο πριν η Ελλάδα ελευθερωθεί από τον λαό της. Λίγο πριν ο λαός της συντρίψει τους ναζί κατακτητές, με το αίμα του.
Υπάρχουν χώροι που δεν θέλουν απλώς να φιλοξενούν ανθρώπους. Θέλουν να τους φέρνουν κοντά. Να τους δίνουν χώρο να μιλήσουν, να δημιουργήσουν, να ζητήσουν βοήθεια, να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι.
Η παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Αντωνίου στη Μάντρα του Μπλόκου με τη Μάγδα Φύσσα και τον Γιάννη Μάγγο
Το σχέδιο ήταν απλό. Θα παρουσίαζα το βιβλίο του φίλου και συνεργάτη μου στο The Untold, Ηλία Γεροντόπουλου, θα έκανα τις ερωτήσεις μου, θα κρατούσα τον χρόνο, θα φρόντιζα να μη μιλάμε όλοι μαζί και, γενικώς, θα έκανα όσα υποτίθεται ότι κάνει μια δημοσιογράφος που συντονίζει μια παρουσίαση βιβλίου. Το σχέδιο πήγε χάλια.
Οι μικρές ιστορίες του Φεστιβάλ Ελάτειας που ξεκίνησε σαν πάρτι δίπλα στο ποτάμι και έγινε θεσμός.
Το The Untold δημοσιεύει ολόκληρη την ομιλία που εκφώνησε στο 5ο Αντιφασιστικό Αντιπολεμικό Φεστιβάλ Ωρωπού.
Στο Μάτι έγινε έγκλημα. Και ανέδειξε έναν ανέτοιμο μηχανισμό, τη μηδενική στήριξη του κράτους, και τη μάχη χωρίς δικαίωση.