4 Οκτωβρίου, 2026
Ζούμε την απόλυτη χυδαιότητα. Ζούμε στην απόλυτη χυδαιότητα. Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι «συνάδελφος». Ή έτσι νομίζει.
Πάνος Ρούτσι: «Δεν είμαι ήρωας, είμαι ένας πατέρας που πονάει» (video)
Έξω από το Συνεδριακό Κέντρο Λάρισας, εκεί όπου στις 23 Μαρτίου θα ξεκινήσει η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ο Πάνος Ρούτσι στέκεται απέναντι σε ένα κτίριο που, όπως λέει, «το έχουν κάνει φρούριο». Ο πατέρας του Ντένις, δεν μιλά για δικαίωση που έρχεται. Μιλά για όσα δεν έγιναν.
«Δεν έπρεπε καν να φτάσουμε μέχρι εδώ», λέει. «Έπρεπε να είχαν γίνει όλα πολύ πιο γρήγορα, πολύ πιο αυτονόητα». Αντί γι’ αυτό, όπως περιγράφει, οι οικογένειες καλούνται να ξαναζήσουν τον πόνο μέσα σε μια αίθουσα, να ακούσουν ξανά λεπτομέρειες για το έγκλημα των Τεμπών που, όπως τονίζει, «τίποτα δεν έγινε σωστά».
Μιλά για την απόρριψη του αιτήματος αλλαγής έδρας της εκδίκασης, στα έξοδα και στις δυσκολίες για τις οικογένειες, αλλά και στη μάχη που θα δοθεί απέναντι σε «ένα κράτος πολύ ισχυρό». Παράλληλα, απαντά σε όσους τον κατηγόρησαν για την εκταφή, καταγγέλλοντας ότι δεν επιτρέπεται ούτε η αποστολή δειγμάτων στο εξωτερικό για εξετάσεις που δεν μπορούν να γίνουν στην Ελλάδα.
Μετά από τις 23 ημέρες απεργίας πείνας, που τον έκαναν λαϊκό ήρωα, εκείνος επιμένει ότι δεν ζητά τίποτα περισσότερο από την αλήθεια. «Δεν είμαι ήρωας. Είμαι ένας πατέρας που πονάει». Και δηλώνει ότι δεν θα σταματήσει «μέχρι να μάθει πώς πέθανε το παιδί του».
«Δεν έπρεπε καν να φτάσουμε μέχρι εδώ»
Στις 23 του Μάρτη, που θα ξεκινήσει επιτέλους η δίκη για τα Τέμπη. Τι περιμένετε ότι θα συμβεί;
«Πολλά θα συμβούν. Καταρχάς θα αρχίσω με το ότι δεν έπρεπε καν να φτάσουμε μέχρι εδώ, σε αυτό το σημείο που είμαστε τώρα. Έπρεπε να είχαν γίνει όλα πολύ πιο γρήγορα, πολύ πιο αυτονόητα, για κάτι που έπρεπε να περιμένουμε τρία χρόνια για να μάθουμε από τι πέθανε το παιδί μου και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ήταν σε εκείνο το τρένο. Έπρεπε από την πρώτη στιγμή να είχαν γίνει όλα σωστά. Τίποτα δεν έγινε σωστά. Και ξέρουμε γιατί. Και φτάνουμε μετά από τρία χρόνια, να πρέπει να υποστούμε όλο αυτό από την αρχή. Γιατί δεν είναι εύκολο καθόλου το να είσαι σε μια αίθουσα με όλους τους συγγενείς, όλοι μαζί, και να ακούμε, να παρακολουθούμε όλη αυτήν τη διαδικασία, μετά από αυτόν τον πόνο που περνάμε τρία χρόνια. Γιατί πονάμε ακόμα.
Αυτό που περιμένουμε σε αυτή τη δίκη που θα ξεκινήσει, στην περιβόητη αυτή δίκη… Θα σας πω πρώτα ότι είχαμε κάνει αιτήματα για να αλλάξει η τοποθεσία. Να γίνει στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα. Αυτό το απορρίψανε. Ακόμα κι αυτό. Οπότε ακόμα και αυτό για μας, είναι πολύ δύσκολο. Πιο πολύ για όσους μένουν στην Αθήνα, γιατί θα πρέπει να ερχόμαστε συνέχεια και αυτό σημαίνει πολλά έξοδα, πολύ δρόμο, πρέπει να αφήσουμε τις δουλειές μας, τις οικογένειές μας. Αλλά ούτε αυτό τους νοιάζει.
Η διαδικασία απ’ ό,τι έχω μάθει θα γίνει από Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Δεν ξέρω το πώς θα ξεκινήσει τις πρώτες μέρες, δεν έχω ιδέα. Τι περιμένουμε; Καταθέσεις μαρτύρων, μεγάλη νομική διαδικασία και ανάγνωση στοιχείων και αποδείξεων. Δεν ξέρω από εκεί και πέρα πώς θα πάει, θα το δούμε στην πορεία.
Σε αυτό το δικαστήριο επίσης θα δώσουν μεγάλη μάχη οι δικηγόροι μας, γιατί έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος πολύ ισχυρό, αλλά εμπιστευόμαστε τους δικηγόρους μας. Σε αυτό το Δικαστήριο θα εξεταστούν επίσης, για να γνωρίζει ο κόσμος, πορίσματα, έγγραφα, τηλεδιοίκηση, ηχητικά, καταγραφές, σημειώματα υπηρεσιακά… Όλα αυτά θα γίνουν εδώ. Σε αυτό το κτίριο εδώ πέρα που βλέπετε πίσω μου… Το έχουν κάνει φρούριο, λες και είμαστε εγκληματίες. Ελπίζω η προσέλευση του κόσμου να είναι τόσο δυνατή, να είναι κάθε μέρα μαζί μας, να μας δώσει τη δύναμη και το κουράγιο. Τους θέλουμε δίπλα μας».
Η μάχη για την εκταφή και οι καταγγελίες προς υπουργούς
Μετά από 23 ημέρες που κάνατε απεργία πείνας, κερδίσατε το αυτονόητο. Το δικαίωμα να μάθετε πώς πέθανε ο γιος σας. Γιατί δεν έχει γίνει εκταφή;
«Όσον αφορά αυτό που ακούγεται τελευταία (και θα απευθυνθώ απευθείας στον κύριο Γεωργιάδη, όπως απευθύνθηκε και ο ίδιος σε μένα) και στον κύριο Φλωρίδη, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τον αγώνα μου κι από αυτό που έκανα 23 μέρες. Με κάθε ψέμα που βγάζουν. Κάθε ψέμα που βγάζουν γιατί αυτά είναι ψέματα. Για να γνωρίζει ο κόσμος, έχουμε κάνει πολλά αιτήματα εκταφής. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει πρώτα η εισαγγελέας Λάρισας να ορίσει ιατροδικαστή και μετά με τη σειρά μας εμείς να ορίσουμε τεχνικούς συμβούλους.
Το δεύτερο κομμάτι είναι ότι εδώ δεν υπάρχουν τα κατάλληλα εργαστήρια για όλες τις εξετάσεις. Κάποιες εξετάσεις από αυτές -που κέρδισα με τον αγώνα μου στο Σύνταγμα- δεν γίνονται εδώ, δεν υπάρχουν αυτά τα εργαστήρια. Πρέπει αναγκαστικά να πάμε έξω. Ούτε αυτό μας το επιτρέπουν. Μας ήρθε χαρτί που λέει ότι δεν μας επιτρέπουν να πάμε προς τα έξω. Οπότε εκεί έχουμε κολλήσει σε αυτή τη διαδικασία εκταφής.
Πιστεύετε ότι όλος αυτός ο αγώνας που έκανα κι όλος αυτός ο κόσμος που ήρθε στο Σύνταγμα, έγινε για το τίποτα; Όχι. Εμείς δεν σταματάμε, εγώ δεν σταματάω, θα το πάω μέχρι τέλους, όπως είπα από την πρώτη στιγμή που ήμουν στο Σύνταγμα.
Και όλα αυτά που ακούτε από κάποιους υπουργούς που βγαίνουν στα κανάλια και με κατηγορούν ευθέως, θα τους πω ένα πράγμα μόνο: Να ντρέπονται που λένε, ακόμα και τώρα, μετά από 3 χρόνια, ότι δεν κάνω κάτι για την εκταφή του παιδιού μου. Πώς είναι δυνατόν δηλαδή να ξεστομίζουν τέτοια πράγματα; Είναι ντροπή, κύριε Γεωργιάδη και κύριε Φλωρίδη. Μην ξανατολμήσετε να πείτε τέτοια πράγματα σε εμάς, που ακόμα θρηνούμε, ακόμα πονάμε».
«Πια είμαστε ενωμένοι και δεν φοβόμαστε»
Με αυτό που συνέβη στο Σύνταγμα, εμείς καταλάβαμε ότι είναι εύκολο να ενωθούμε οι άνθρωποι, όταν βγει ένας για όλους μας μπροστά. Εσείς καταλάβατε τι κάνατε;
«Όσο ήμουν στο Σύνταγμα κατάλαβα ότι χωρίς τον κόσμο που ερχόταν κάθε μέρα, όλη μέρα, δεν ξέρω αν θα είχα αντέξει. Αυτή είναι η αλήθεια. Ήταν μεγάλη η δύναμη που μου έδωσαν και όλες αυτές οι αγκαλιές που τις είχα τόσο ανάγκη, όλη μέρα, κάθε μέρα. Δεν ξέρω αν θα τα είχα καταφέρει, ειλικρινά. Ήταν πολύ δύσκολα. Κι όλη αυτή η προσέλευση του κόσμου από κάθε χωριό, από κάθε πόλη της Ελλάδας και όχι μόνο, μόνο και μόνο για μια αγκαλιά, αυτό για μένα ήταν λύτρωση. Δεν νιώθω ότι έκανα κάτι. Γιατί μου έλεγαν «είσαι ήρωας». Όχι, δεν είμαι ήρωας. Είμαι ένας πατέρας που πονάει. Ένας πατέρας που ψάχνει να μάθει την αλήθεια, μόνο την αλήθεια, από την αρχή. Να μάθει πώς πέθανε το παιδί του. Και δεν θα σταματήσει ποτέ μέχρι να μάθει την αλήθεια. Κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι, όχι μόνο εγώ. Δηλαδή πια έχει καταλάβει κι ο κόσμος τι γίνεται, το έχει καταλάβει πολύ καλά. Και δεν θα το αφήσουμε, γιατί πια είμαστε ενωμένοι και δεν φοβόμαστε».
Φωτογραφίες: Μαρία Γαλάτη
Διαβάστε επίσης:
