Ο Παύλος Ασλανίδης μιλά για πολιτικές ευθύνες, προσπάθεια προστασίας εταιρειών και αποκαλύπτει ότι το παιδί του χαρακτηρίστηκε «κατηγορούμενος» σε απορριπτική απόφαση εκταφής με την υπογραφή του ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη.
Έξω από το Συνεδριακό Κέντρο Λάρισας, εκεί όπου στις 23 Μαρτίου θα ξεκινήσει η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, ο Πάνος Ρούτσι στέκεται απέναντι σε ένα κτίριο που, όπως λέει, «το έχουν κάνει φρούριο». Ο πατέρας του Ντένις, δεν μιλά για δικαίωση που έρχεται. Μιλά για όσα δεν έγιναν.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στοχοποίησε τον Χρήστο Αβραμίδη με χαρακτηρισμούς όπως «θρασύδειλος» και ισχυρίστηκε ότι ενήργησε σε «εντεταλμένη υπηρεσία», υπερβαίνοντας κάθε όριο θεσμικής συμπεριφοράς.
«Κλαίει όλο το αμφιθέατρο» μου σημειώνει η Μαρία στο χαρτάκι μπροστά μου. Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω δακρυσμένα μάτια. Πολλά. Εκείνη κάθεται αριστερά μου. Δίπλα μου ο Πάνος, δίπλα του η Χρυσούλα, δίπλα της ο Αντώνης.
Από την Πύλο στη Χίο, το Λιμενικό επαναλαμβάνει τις ίδιες πρακτικές με το ίδιο αποτέλεσμα: νεκροί μετανάστες, καμία διαφάνεια και επιζώντες που από παθόντες μετατρέπονται σε κρατούμενους. Η δικηγόρος Χρυσάνθη Καούνη μιλά για ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο κρατικής βίας στη θάλασσα.
Όταν πριν τρία -σχεδόν- χρόνια αποφασίσαμε να μπούμε στην υπόθεση των Τεμπών, δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε. Η ανάγκη να μην μείνει ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία, να μην μείνουν μόνοι οι άνθρωποι, που άθελα τους έγιναν το κέντρο μια ασύλληπτης υπόθεσης, και η δημοσιογραφική ευθύνη της δημοσίευσης ως αρχή της Δικαιοσύνης, μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα.
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2025. 1054 μέρες μετά το έγκλημα στα Τέμπη και 102 μέρες από τη μέρα που ο Πάνος Ρούτσι σταμάτησε την απεργία πείνας που έκανε για 23 μέρες.
Η κινητοποίηση ήταν επικεντρωμένη στις επιθέσεις που ξεκίνησαν από τις 6 Ιανουαρίου στις συνοικίες Sheikh Maqsoud και Ashrafieh στο Χαλέπι, περιοχές με κυρίως κουρδικό πληθυσμό.
Με μια ελπίδα και μια ευχή. Να νικήσουμε. Κάποτε, κάπως, κάπου. Όπως και να έχει ωστόσο θα πολεμάμε πάντα.