Δεν είναι εύκολο πια να γράφω αστόχευτα. Κι αυτό δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη σχέση μου με τις λέξεις. Δεν είναι εύκολο να καθίσω να γράψω και να μην έχω καμιά σημείωση στο χαρτί, τίποτα κατά νου. Έχει αλλάξει με τα χρόνια η ευαισθησία –ή όχι- που είχα απέναντι σε ό,τι συμβαίνει γύρω μου.
Με μια ελπίδα και μια ευχή. Να νικήσουμε. Κάποτε, κάπως, κάπου. Όπως και να έχει ωστόσο θα πολεμάμε πάντα.
«Αλέξη, αυτές οι νύχτες είναι δικές σου», γράφει ένα γκράφιτι στο μετρό.
«Ο πολιτισμός μιας χώρας μπορεί να κριθεί μπαίνοντας στις φυλακές της», έγραφε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στις Αναμνήσεις απ’ το σπίτι των πεθαμένων. Μπήκα, είδα, έκρινα. Για τρία χρόνια η δουλειά μου με έφερε σε πολλά ιδρύματα κράτησης ανά τη χώρα.
Δυο τρένα δε τους φτάνανε ούτε για να βρεθούν οι ένοχοι, ούτε όλα όσα λέει ο λογικός νους από την πρώτη μέρα. Κι όμως, βρέθηκε μια σακούλα μέσα στα συντρίμμια. Είναι για να γελάω. Στην αρχή. Ύστερα θυμάμαι τα συντρίμμια που σκαρφάλωσα για να επιβιώσω και το γέλιο μου κόβεται.
Ο Νίκος Ρωμανός, αν και ένοχος μόνο στη «συνείδηση» των διωκτικών αρχών, συνεχίζει να μάχεται για την αθωότητά του, έχοντας στο πλευρό του ένα ολόκληρο κίνημα αλληλεγγύης που δεν σιωπά.
Η «Επιτροπή Αλληλεγγύης με τον αγωνιστή Νίκο Ρωμανό» διοργανώνει την Παρασκευή 2 Μαΐου, στις 7 μ.μ., στο Πάρκο Γουδή, συναυλία αλληλεγγύης τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν για τον δικαστικό αγώνα του.
Πολλοί νομίζουν ότι ο Νίκος Ρωμανός είναι στη φυλακή, επειδή βρέθηκε ένα αποτύπωμά του σε μια σακούλα σκουπιδιών. Να σας πω τον πραγματικό λόγο…
Η αδικία έχει όνομα. Και δεν θα σωπάσουμε μπροστά της.