Έχει αλλάξει και η άποψή μου για τους συγγραφείς και τους ποιητές που είναι υπόλογοι μόνο στην τέχνη τους, μόνο στο χαρτί και το πληκτρολόγιό τους. Αυτοί που μπορούν να κάνουν υψηλή ραπτική γράφοντας, οφείλουν οι δημιουργίες τους να ντύνουν -και- τα σημαντικότερα που συμβαίνουν εκεί έξω. Κι είναι αλήθεια, εδώ και καιρό κάθε μήνας που περνάει έχει κρεμασμένο το διάολο στην εξώπορτά του.

Μπήκε ο Απρίλης και μέσα στις τελευταίες μέρες έχουν γίνει πράγματα που θα μπορούσαν να απασχολούν κοινωνίες για ολόκληρα χρόνια. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες καλούμαστε να διαχειριστούμε πρακτικά αλλά και ψυχικά έναν παράλογο πόλεμο που διαρκεί ήδη ένα μήνα με εμπλοκή και συνέπειες σε όλο και περισσότερες χώρες, την αύξηση των τιμών σχεδόν στα πάντα με αφορμή αυτό τον πόλεμο, την έναρξη μιας παρωδίας που θέλουν να λέγεται «η δίκη των Τεμπών», το θάνατο 22 προσφύγων καταμεσής της θάλασσας ανοιχτά της Κρήτης εξαιτίας των συνθηκών που επικρατούσαν στη λέμβο τους, τα 11 νέα ονόματα βουλευτών και υπουργών που κατηγορούνται για κατασπατάληση ευρωπαϊκού χρήματος μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ, τη θανατική ποινή μόνο για Παλαιστίνιους που νομοθέτησε το Ισραήλ, την έναρξη της δίκης του «μισού αποτυπώματος» του Νίκου Ρωμανού.

Μπήκε ο Απρίλης και όλα είναι τόσο αληθινά ζόρικα που ψάχνουμε το ψέμα για λύτρωση. Ένα ψέμα κι ας μας αποπροσανατολίσει για λίγο. Ένα ψέμα να μας πείσει πως ετούτο το βροχερό απόγευμα είναι ήρεμο σαν καφές που πίνεται μέσα απ’ το τζάμι επαρχιακού καφενείου. Ένα ψέμα αθώο που εγώ σαν αφελής θα το καταπιώ αμάσητο, θα πέσω στην παγίδα του και θα ηρεμήσω τα μέσα και τα έξω μου. Θα φέρω στο στόμα τον ελληνικό και στην αφιλτράριστη γλύκα του θα προσποιηθώ πως γίνονται μόνο όμορφα πράγματα στον πλανήτη. Να, ας πούμε ότι οι άνθρωποι που κάποτε ένωναν τα σώματά τους σαν παζλ θα μείνουν για πάντα μαζί, ότι στην Αυλίδα φυσάει και ανεμίζουν τα μαλλιά της Ιφιγένειας, ότι  οι Λάννιστερ είναι οι καλοί της ιστορίας, ότι οι κάθετες του Ντιέγκο στον Κανίγια έδωσαν το τρόπαιο στην Αργεντινή εκείνο το καλοκαίρι του ‘90, ότι το παραμύθι δε μας κρύβει πως ο πρίγκιπας πριν βάλει το γοβάκι στη Σταχτοπούτα της έγλειψε τα δάχτυλα κι αυτή ούρλιαξε από ηδονή.

Θα ήθελα να μπορούσα να γράφω πιο συχνά. Να λέω ιστορίες για τα απογεύματα των ιδιαίτερων ανθρώπων και τα πρωινά των απίστευτων τοπίων που βλέπω, ακούω, διαβάζω, γνωρίζω. Θα ήθελα να μου ήταν πιο εύκολο μα οι λέξεις είναι σαν τις θηλιές που φόρεσαν κονκάρδα εκείνοι οι φασίστες υπουργοί του Ισραήλ· με πνίγουν, δε μ’ αφήνουν να ανασάνω όσο τις κάνω παρέα.

Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

Δίκη Τεμπών: Ερωτήματα για τη διαφάνεια και την πρόσβαση των δημοσιογράφων

Η τρυφερότητα που φοβούνται

Τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;