Τους Είδα
Τα σημειώματα πέφτουν απαλά, ένα ένα στη σκηνή. Μικρά κομμάτια χαρτί με λίγες λέξεις γραμμένες πάνω τους. Αποχαιρετισμοί σε μανάδες, πατεράδες, γυναίκες, παιδιά.
Τα σημειώματα πέφτουν απαλά, ένα ένα στη σκηνή. Μικρά κομμάτια χαρτί με λίγες λέξεις γραμμένες πάνω τους. Αποχαιρετισμοί σε μανάδες, πατεράδες, γυναίκες, παιδιά.
Γνώρισα τον Josey στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της Σελήνης, όταν ο Novel τον κάλεσε να ανέβει στη σκηνή, έχοντας ακούσει ένα κομμάτι του που του άρεσε. Μια κίνηση ουσιαστικής στήριξης, που έδωσε σε έναν νέο καλλιτέχνη την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
Μπορεί σε λίγες μέρες να γυρίζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω, όμως στην Χαλκιδική την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου άλλαξεη ώρα κάπως αλλιώτικα.
Η παρουσίαση του βιβλίου του Αντώνη Αντωνίου στη Μάντρα του Μπλόκου με τη Μάγδα Φύσσα και τον Γιάννη Μάγγο
Η μικρή ιστορία ενός κοριτσιού, που μέσα από τις ζωγραφιές της λέει τον πόνο του πρόσφυγα.
Δέκα χρόνια μετά, οι εικόνες από την Ειδομένη, μέσα από τον φακό του Αλέξανδρου Κατσή, μας θυμίζουν την καθημερινότητα ενός πρόχειρου κόσμου που στήθηκε μέσα στη λάσπη.
Είναι Άνοιξη, είναι όμορφα, είναι γραφικά. Μόνο που το ρολόι δείχνει 11.20 και ο σταθμός που έχει απελευθερωθεί από την Αυτοοργανωμένη Συνέλευση «Κατά Σαδδουκαίων» της Κυπαρισσίας, είναι ο χώρος που θα φιλοξενήσει τη 13η προβολή του ντοκιμαντέρ μας.
Από τις 11 το πρωί, χθες, ο κόσμος μαζευόταν στο Σύνταγμα. Δεν ήταν ο περσινός, δεν είχε τον όγκο και την απελπισία εκείνη. Ήταν κόσμος ωριμότερος. Και πολύς. Τρία χρόνια. Από τα Τέμπη.
Τρία χρόνια Τέμπη. Τρία χρόνια και σχεδόν δεν θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή μας πριν από αυτό.