Ειδομένη, 10 χρόνια μετά: Ο πόνος του πρόσφυγα, μέσα από τις ζωγραφιές ενός κοριτσιού
Η μικρή ιστορία ενός κοριτσιού, που μέσα από τις ζωγραφιές της λέει τον πόνο του πρόσφυγα.
Η μικρή ιστορία ενός κοριτσιού, που μέσα από τις ζωγραφιές της λέει τον πόνο του πρόσφυγα.
Δέκα χρόνια μετά, οι εικόνες από την Ειδομένη, μέσα από τον φακό του Αλέξανδρου Κατσή, μας θυμίζουν την καθημερινότητα ενός πρόχειρου κόσμου που στήθηκε μέσα στη λάσπη.
Είναι Άνοιξη, είναι όμορφα, είναι γραφικά. Μόνο που το ρολόι δείχνει 11.20 και ο σταθμός που έχει απελευθερωθεί από την Αυτοοργανωμένη Συνέλευση «Κατά Σαδδουκαίων» της Κυπαρισσίας, είναι ο χώρος που θα φιλοξενήσει τη 13η προβολή του ντοκιμαντέρ μας.
Από τις 11 το πρωί, χθες, ο κόσμος μαζευόταν στο Σύνταγμα. Δεν ήταν ο περσινός, δεν είχε τον όγκο και την απελπισία εκείνη. Ήταν κόσμος ωριμότερος. Και πολύς. Τρία χρόνια. Από τα Τέμπη.
Τρία χρόνια Τέμπη. Τρία χρόνια και σχεδόν δεν θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή μας πριν από αυτό.
«Δεν θα σωπάσουμε, δεν θα υποχωρήσουμε, θα συνεχίσουμε».
Στην παρουσίαση συμμετείχαν καλλιτέχνες και φίλοι του συγγραφέα, οι οποίοι δημιούργησαν ένα κλίμα ανάλογο του βιβλίου.
Η κινητοποίηση ήταν επικεντρωμένη στις επιθέσεις που ξεκίνησαν από τις 6 Ιανουαρίου στις συνοικίες Sheikh Maqsoud και Ashrafieh στο Χαλέπι, περιοχές με κυρίως κουρδικό πληθυσμό.
Η φύση είναι η αιώνια σταθερά της ύπαρξης.
Του κόσμου και του ανθρώπου.
Αν δεν την διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές δεν διαπράττουμε τίποτε λιγότερο από ένα έγκλημα.
Για να κερδίσουν οι ολιγάρχες, οι υποτακτικοί των παντοδύναμων πολυεθνικών – με κύριο παίκτη το κράτος δολοφόνο – καταστρέφουν κυριολεκτικά ολόκληρο τον τόπο.