Είναι Άνοιξη, είναι όμορφα, είναι γραφικά. Μόνο που το ρολόι δείχνει 11.20 και ο σταθμός που έχει απελευθερωθεί από την Αυτοοργανωμένη Συνέλευση «Κατά Σαδδουκαίων» της Κυπαρισσίας, είναι ο χώρος που θα φιλοξενήσει τη 13η προβολή του ντοκιμαντέρ μας.
Τρία χρόνια μετά το έγκλημα, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης μιλά για τη δίκη που ξεκινά στη Λάρισα, την πυρόσφαιρα που μένει εκτός κατηγορητηρίου και τον φόβο ότι η αιτιώδης συνάφεια χάνεται μέσα σε σπασμένες δικογραφίες.
Το διακύβευμα έχει διατυπωθεί. Ή θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια ή θα επιβεβαιωθεί πως η συγκάλυψη είναι κρατική επιλογή. Η εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας διέταξε εκταφές έντεκα θυμάτων για να γίνουν τοξικολογικές, βιοχημικές και γενετικές εξετάσεις. Οι συγγενείς κατέθεσαν προσφυγές ενάντια στην απόφαση.
Ο Παύλος Ασλανίδης μιλά για πολιτικές ευθύνες, προσπάθεια προστασίας εταιρειών και αποκαλύπτει ότι το παιδί του χαρακτηρίστηκε «κατηγορούμενος» σε απορριπτική απόφαση εκταφής με την υπογραφή του ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη.
«Κλαίει όλο το αμφιθέατρο» μου σημειώνει η Μαρία στο χαρτάκι μπροστά μου. Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω δακρυσμένα μάτια. Πολλά. Εκείνη κάθεται αριστερά μου. Δίπλα μου ο Πάνος, δίπλα του η Χρυσούλα, δίπλα της ο Αντώνης.
-Μαμά, τι είναι όνειρα;
-Όνειρα, αγόρι μου, είναι αυτά που βλέπεις όταν πέφτεις να κοιμηθείς το βράδυ. Είναι αυτές οι ιστορίες που μου λες ότι έζησες όσο εγώ λείπω.
-Δηλαδή, εσύ που δουλεύεις τα βράδια δε βλέπεις όνειρα;
-Εγώ… βλέπω κι εγώ. Όχι τόσο πολλά όσο εσύ, αλλά πού και πού βρίσκω το χρόνο και βλέπω κι εγώ.
Η συνέντευξη Τύπου που δόθηκε αποκάλυψε τις τεράστιες ευθύνες Ελλήνων και Ιταλών. Αποκάλυψε ότι, ακόμα και με πυρόσφαιρα, υπήρχαν ζωές που έφυγαν αδικαιολόγητα, υπήρχαν άνθρωποι που τραυματίστηκαν σωματικά και ψυχικά πολύ πιο βαριά απ’ όσο θα μπορούσε να έχει συμβεί. Αποκάλυψε ότι τα Τέμπη, αφού μας έκαψαν που μας έκαψαν, θα μας καίνε καθημερινά, χωρίς να καίνε το κράτος, τους υπεύθυνους, και το σύστημα που τα γέννησε.
Στη συζήτηση πριν από την προβολή, ήταν μαζί μου ο Πάνος Ρούτσι, ο ταξικός ήρωας και πατέρας του δολοφονημένου Ντένις. Το Untold εκπροσωπούσαν οι Σοφοκλής Αρχοντάκης και Μαρία Κεφαλά.
«Τα παιδιά των Τεμπών δεν διάλεξαν να φύγουν, τους στέρησαν τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα που τους πρόδωσε. Αν ενοχλούν τα ονόματά τους στην πλατεία, τότε δεν ενοχλεί η πράξη· ενοχλεί η αλήθεια που θυμίζουν. Κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να θυμόμαστε και να πενθούμε. Η μνήμη των παιδιών μας δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ».