«Λυπάμαι και θυμώνω που η ακρίβεια ροκανίζει το εισόδημα».
(Κυριάκος Μητσοτάκης)
«Η έννοια ζω αξιοπρεπώς έχει υποκειμενικά χαρακτηριστικά. Το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο από έναν φιλόσοφο».
(Άδωνις Γεωργιάδης)
Και τώρα που έχω την προσοχή σου, πολυχρονεμένο μας αφεντικό, θέλω να μιλήσουμε στη γλώσσα που χρησιμοποιείς, πιστεύοντας ότι σε γουστάρουν οι έφηβοι που απευθύνεσαι. Πριν όμως ας δούμε τι τους είπες και κυρίως από που και πως τους το είπες.
Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο είναι το κύριο, το διεθνές, αυτό που μιλάει αγγλικά με νότια προφορά και πάει ντουγρού για Οσκαρ. Το δεύτερο είναι το ντόπιο, μικρού μήκους και μικρότερου αναστήματος (ελάχιστου, εδώ που τα λέμε), το δικό μας. Τίτλοι έναρξης, καουμπόικη μουσική, fade in…
Με μια ελπίδα και μια ευχή. Να νικήσουμε. Κάποτε, κάπως, κάπου. Όπως και να έχει ωστόσο θα πολεμάμε πάντα.
Πώς παραμένει τόσο νέος ο Κ. Μητσοτάκης; Μα «κάνει μπάνιο» σε αίμα παιδιών από την Παλαιστίνη, την ώρα που εγγυάται ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ την ασφάλεια του Ισραήλ, συμμετέχοντας στον Άξονα της Γενοκτονίας.
Ούτε με χαρτάκι κατευθείαν απ’ το Μαξίμου να είχαν πάρει τα ΜΜΕ σχετικά με την παρουσίαση της δημοσκόπηση της Interview, για την εφημερίδα Political
¨Εμείς είμαστε σοβαροί, έχουμε σοβαρό αρχηγό, μέλη, κόμμα” έλεγαν λίγο πολύ οι δεξιοί της εποχής (που μετατράπηκαν στους ακροδεξιούς του σήμερα)
Να τελειώνουμε: δεν είμαστε Ευρώπη, κύριε Μητσοτάκη. Και η κοινή λογική της δημοκρατικής εκλογής, επιτάσσει: πρώτα να προσφερθούν οι ευρωπαϊκές συνθήκες (στα μέτρα του δυνατού), κι έπειτα ν’ απαιτηθούν οι ευρωπαϊκές θυσίες.
Η προχθεσινή ΔΕΘ λοιπόν, δεν ήταν απλά ΔΕΘ αλλά MEGAΔΕΘ, μια αναβαθμισμένη εκδοχή της απλής, γιατί ο Κυριάκος τα έπαιξε «όλα για σόλα» και πέρασε από το σκληρό ροκ και πήγε κατευθείαν στο μέταλ. Γιατί είναι και μπρουτάλ τύπος αν δεν το έχετε καταλάβει. Και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, όταν παίζει εντός έδρας και τα χαρτιά είναι σημαδεμένα. Πάντα όμως.