Στο πνεύμα των «Ταξιδιών του Γκιούλιβερ», το 1785 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Ρούντολφ Έριχ Ράσπε – που αρχικά δημοσιεύθηκε ως σειρά ανώνυμων άρθρων- το οποίο και περιλαμβάνει τις φανταστικές ιστορίες [σε πρώτο πρόσωπο] του βαρόνου Μινχάουζεν, ενός ευγενούς πλην… συνταξιούχου στρατιώτη, του οποίου τα προφανή… παραμύθια ενθουσιάζουν τους καλεσμένους του στο δείπνο. Μεταξύ των πολλών υποτιθέμενων περιπετειών του, ο Μινχάουζεν διασχίζει τον Τάμεση πάνω σε μια μπάλα κανονιού, παλεύει με έναν κροκόδειλο μήκους 40 μέτρων και ταξιδεύει στο φεγγάρι.

Η μετενσάρκωση αυτού του φανταστικού ήρωα, βρέθηκε προχθές στην ΔΕΘ με την μορφή πρωθυπουργού μιας χώρας. Εκεί προσπάθησε να δείξει μια άλλη εικόνα από αυτή που όλοι οι κάτοικοι έχουν, υποσχόμενος μάλιστα και αμέτρητα καλούδια, μια υπέροχη ζωή, ηλιόλουστα πρωινά, κατάφυτες περιοχές, αγελάδες να βόσκουν αμέριμνες, καμπανάκια ευφορίας να χτυπούν ρυθμικά, λεφτά με ουρά και χωρίς ουρά, μείωση φόρων από αυτούς που δεν έχουν μειωθεί ενώ θα έπρεπε, αύξηση εισοδημάτων χωρίς εισοδήματα, αναδιανομή του πλεονάσματος χωρίς πλεόνασμα, ελευθερία του τύπου χωρίς να ξέρουμε «ποιος είναι αυτός ο τύπος» και άλλα τέτοια υπέροχα παραμυθένια.

Η προχθεσινή ΔΕΘ λοιπόν, δεν ήταν απλά ΔΕΘ αλλά MEGAΔΕΘ, μια αναβαθμισμένη εκδοχή της απλής, γιατί ο Κυριάκος τα έπαιξε «όλα για σόλα» και πέρασε από το σκληρό ροκ και πήγε κατευθείαν στο μέταλ. Γιατί είναι και μπρουτάλ τύπος αν δεν το έχετε καταλάβει. Και δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, όταν παίζει εντός έδρας και τα χαρτιά είναι σημαδεμένα. Πάντα όμως.

Διαβάστε επίσης:

Αυτό πήγε καλά: Η κυβέρνηση της αρνήθηκε και η Καρυστιανού απάντησε με Πανελλαδικό κάλεσμα

Πόση ελευθερία του Τύπου αντέχει η κυβέρνηση;

Πύλος – Τέμπη – Παλαιστίνη: Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη