Μαζί και εγώ
Από πολύ μικρή ηλικία πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου. Με άφηνε πάντα να φωνάζω τα συνθήματα της ομάδας μας, όσες ακατάλληλες λέξεις κι αν είχαν. Εκείνη την μέρα όμως ήταν εντελώς διαφορετικό το σκηνικό. Ήμουν 9 χρονών.
Από πολύ μικρή ηλικία πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου. Με άφηνε πάντα να φωνάζω τα συνθήματα της ομάδας μας, όσες ακατάλληλες λέξεις κι αν είχαν. Εκείνη την μέρα όμως ήταν εντελώς διαφορετικό το σκηνικό. Ήμουν 9 χρονών.
«Work, work, work, work, work, work…» μας τραγουδάει η Rihanna από το μακρινό 2016. Εκείνη αναφέρεται στην προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει κάποιος για να κάνει μια ερωτική σχέση να λειτουργήσει, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει και την επιθυμία της για ανεξαρτησία. Παρότι φαινομενικά μιλά για μια ερωτική σχέση, εγώ το εκλαμβάνω ως έναν ύμνο στην κούραση, τη μονοτονία και την επανάληψη που πολλές φορές ζούμε.
Βρίσκομαι κάθε φορά στο ίδιο έργο θεατής. Εκεί που όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι γίνεται και να μαι πάλι από την αρχή. Τι κάνω λάθος;
Μαυροπουκαμισάδες λεβέντες, έτοιμοι να τραβήξουν το κουμπούρι -προέκταση του ανδρισμού τους- σε ένα ξεκαθάρισμα οικογενειακών λογαριασμών.
Κυριακή 26 Οκτωβρίου, στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, μέσα από τον φωτογραφικό φακό της Μαρίας Γαλάτη.
Δε σου χρωστάω το coming out μου. Δεν σου χρωστάω τίποτα.
Εσύ ίσως να μου χρωστάς. Μου χρωστάς την ανεμελιά των παιδικών μου χρόνων, την ελευθερία μου, να εξερευνήσω τον κόσμο αλλά πρωτίστως τον εαυτό μου.
Οι Πορτογάλοι ήταν πάντα ήσυχοι. Πάντα στην ασφαλή πλευρά της ιστορίας. Μέχρι σήμερα, που προχώρησαν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
Ο Πάνος Ρούτσι βρίσκεται στην 17η ημέρα απεργίας πείνας, απαιτώντας την εκταφή της σορού του γιου του, ώστε να γίνει πλήρης διερεύνηση των συνθηκών θανάτου
Το κράτος την αποκάλεσε “τρομοκράτισσα”, επειδή δεν δέχτηκε να σκύψει το κεφάλι. Μα για χιλιάδες ανθρώπους έγινε σύμβολο αντίστασης.