«Εργατικά ατυχήματα»: η πραγματική βία της εποχής μας
Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο δουλεύουμε από ανάγκη κι όχι από ευχαρίστηση. Και δε μπορώ να φανταστώ κάτι πιο απάνθρωπο από το να πεθαίνεις παλεύοντας για τις ανάγκες σου.
Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο δουλεύουμε από ανάγκη κι όχι από ευχαρίστηση. Και δε μπορώ να φανταστώ κάτι πιο απάνθρωπο από το να πεθαίνεις παλεύοντας για τις ανάγκες σου.
«Work, work, work, work, work, work…» μας τραγουδάει η Rihanna από το μακρινό 2016. Εκείνη αναφέρεται στην προσπάθεια που πρέπει να καταβάλει κάποιος για να κάνει μια ερωτική σχέση να λειτουργήσει, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει και την επιθυμία της για ανεξαρτησία. Παρότι φαινομενικά μιλά για μια ερωτική σχέση, εγώ το εκλαμβάνω ως έναν ύμνο στην κούραση, τη μονοτονία και την επανάληψη που πολλές φορές ζούμε.
Βρίσκομαι κάθε φορά στο ίδιο έργο θεατής. Εκεί που όλα μοιάζουν να έχουν πάρει τον δρόμο τους, κάτι γίνεται και να μαι πάλι από την αρχή. Τι κάνω λάθος;
Στόχος του υπουργείου εργασίας θα έπρεπε να είναι οι οκτώ ώρες δουλειάς να γίνουν τέσσερις. Να γίνουν έξι. Πάντως όχι δεκατρείς!