Μου χρωστάς την ανιδιοτελή αγάπη και τη θέληση να τρέξω να σου πω πώς πήγε η μέρα μου. Θα σου πω τώρα πώς πήγαιναν τότε οι μέρες μου. Είχες ποτέ άραγε την περιέργεια να μάθεις; Να με μάθεις.

Του Φραγκούλη Καραμάνου

Οι μέρες μου πήγαιναν καλά. Ω τι έκπληξη! Παρόλο που δεν είχα τη συναισθηματική υποστήριξη των ανθρώπων που με έφεραν στον κόσμο, το πάλεψα μόνος μου. Είστε τυχεροί που φέρατε στον κόσμο ένα παιδί με θέληση να αντιμετωπίσει το σκοτάδι του. Το σκοτάδι του κόσμου εννοώ, γιατί εγώ έχω ψυχή γεμάτη φως. Κι αυτό πάντα θα νικάει.

Έχτισα το φρούριό μου μέσα μου. Η καρδιά μου μπήκε στο κάστρο της, τα τείχη γύρω της πελώρια κι απροσπέλαστα.Κι έτσι κατέληξα βασιλιάς σε έναν θρόνο που ποτέ δε ζήτησα. Τι να το κάνω το στέμμα της μοναξιάς όταν εγώ θέλω να βγω από το κάστρο και να τρέξω ελεύθερος στο απέραντο γρασίδι; Σε αυτό το γρασίδι που βλέπω το ουράνιο τόξο να πέφτει μετά τη μουντή βροχή. Το βλέπω τόσα χρόνια από το παράθυρο αυτού του αναθεματισμένου κάστρου.

Το coming out δεν είναι μία υποχρέωση. Δεν είναι μία εκκρεμότητα. Δεν είναι κάτι που οφείλω σε κανέναν. Ούτε σε εσένα. Ο δρόμος που διαβαίνω, μου ανήκει. Κι όσο κι αν θέλεις να θεωρήσεις την απουσία μου από τη ζωή σου ως προσωπική απογοήτευση, εγώ απλά το βλέπω ως έναν τρόπο να προστατεύω τον εαυτό μου. Πάλι εγώ προστατεύω τον εαυτό μου. Αλλά από το αναθεματισμένο κάστρο θα βγω.

Δεν μου χρωστάς εσύ καμία εξήγηση, ούτε την δικαιολογία για τις σιωπές μου ή τις αποστάσεις που κρατάω. Δεν χρειάζεται να καταλάβεις, ούτε να συμφωνήσεις με τα συναισθήματά μου, την ταυτότητά μου ή τις ανάγκες μου. Αλλά εσύ, εσύ μου χρωστάς πολλά. Μου χρωστάς τα παιδικά μου χρόνια γεμάτα ερωτήσεις, γεμάτα αναπάντητα γιατί που έμεναν βουβά, απλωμένα στον αέρα. Μου χρωστάς τη σιγουριά ότι μπορώ να είμαι αληθινός, χωρίς φόβο για την αποδοχή, την απόρριψη ή την απομάκρυνση.

Μου χρωστάς την ευκαιρία να αναπνεύσω χωρίς την πίεση του “τι θα πει ο κόσμος”. Πόσο τη σιχαίνομαι αυτή τη φράση!

Μου χρωστάς το δικαίωμα να είμαι εγώ, χωρίς να χρειάζεται να κρύβω κομμάτια της προσωπικότητάς μου, μόνο και μόνο για να ταιριάζω σε έναν κόσμο που δεν θα με καταλαβαίνει πάντα, αλλά με φοβάται ακόμα περισσότερο.

Κι αν το κοιτάξω από την άλλη πλευρά, ίσως να σου χρωστάω κι εγώ κάτι τελικά. Μπορεί να σου χρωστάω να σου πω για όλα αυτά τα σκοτεινά μονοπάτια που πέρασα για να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα, και πώς κάθε βήμα μου ήταν μία μικρή νίκη ενάντια στην ίδια μου την αμφιβολία. Μπορεί να σου χρωστάω να σου εξηγήσω πως, παρά τις απώλειες, παρά τις ατελείωτες στιγμές που ένιωθα μόνος, παραμένω όρθιος και έτοιμος να αντιμετωπίσω τον κόσμο με όλη τη δύναμη που έχω μέσα μου.

Αλλά το coming out, το να ανοίξω την καρδιά μου, δεν είναι για σένα. Είναι για μένα. Είναι για τη δική μου ηρεμία κι ελευθερία. Δεν χρειάζομαι την έγκριση σου, αλλά χρειάζομαι τη δυνατότητα να είμαι αυτός που είμαι, χωρίς να φοβάμαι. Χρειάζομαι το χώρο να λάμψω με όλα μου τα χρώματα, ακόμα κι αν εσύ αναγνωρίζεις μόνο το γκρι.

Όχι. Δε σου χρωστάω τίποτα. Εσύ όμως, ίσως να μου χρωστάς μία καλύτερη κατανόηση. Να καταλάβεις πως το φως που έχω μέσα μου είναι αρκετό για να φωτίσει την πορεία μου, και πως οι φόβοι και οι αμφιβολίες που είχα, δε με εμποδίζουν πια να προχωρήσω. Το coming out δεν είναι μία πράξη που γίνεται για τον οποιονδήποτε. Είναι μία πράξη που γίνεται για να απελευθερωθώ εγώ.

Και αυτό το ταξίδι, το κάνω για εμένα.

Διαβάστε επίσης:

Πάρις Λαυτσής: «Άλλο ένα μίλι για τα παιδιά στη Γάζα – Άλλο ένα μίλι για όλους τους ανθρώπους που μας κοιτάνε εκεί πίσω»

Έχω ένα φίλο, καλό παιδί…

Μήπως να ρωτούσαμε τον άγνωστο πολίτη για τον άγνωστο στρατιώτη;