Καθαρές κουβέντες: η αφεντιά μου, εννιά φορές στις δέκα θεωρεί τα κυβερνητικά δημοψηφίσματα υπεκφυγή. Και τα θεωρεί υπεκφυγή επειδή εκ των πραγμάτων λειτουργούν εκ του πονηρού. Ρωτάνε δηλαδή οριζοντίως, πολίτες χωρίς εξειδίκευση, εξειδικευμένα ζητήματα.

Γιατί; Για να δοθεί συγχωροχάρτι σε όσα πρόκειται να κάνει (ή να μην κάνει) μια κυβέρνηση. Πενηνταράκια: ένα δημοσιονομικό ερώτημα, θ’ απαντηθεί λανθασμένα (ή κατά τύχη σωστά) από κάποιον που δεν γνωρίζει οικονομικά.

Κι ένα ερώτημα για τις ΑΠΕ, θ’ απαντηθεί αντιστοίχως προβληματικά από μένα που δεν γνωρίζω τα ενεργειακά. Υπάρχουν όμως και μερικές κατηγορίες ερωτημάτων, βασικές, χοντρές, πρωταρχικές στην εξελικτική κλίμακα των προβληματισμών που γεννιούνται σε μια δημοκρατία, που όχι μόνο γίνεται, επιβάλλεται ίσως να διενέργεια δημοψήφισμα. Κι είναι τα μόνα που την αποφεύγουν.

Η μορφή του πολιτεύματος, η σχέση κράτους – εκκλησίας, η συμμετοχή σε πολεμικές συρράξεις, ο σεβασμός προς τους ήρωες και τα σύμβολα της εθνικής μας ιστορίας. Πράγματα νέτα, σκέτα, κατανοητά και στο φινάλε πράγματα που οφείλουν ν’ απασχολούν την καθημερινότητα (άρα και τη γνώση), όχι του μέσου, του κάθε πολίτη.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, μια κατά τ’ αλλά παντελώς ανούσια νομοθετική πρωτοβουλία που (ακριβώς επειδή τίθεται εκ του πονηρού) έχει γίνει κεντρικό ζήτημα της επικαιρότητας, δεν θα ‘πρεπε να ψάξει απάντηση στη λαϊκή βούληση.

Ο άγνωστος στρατιώτης, ο τυχαίος Έλληνας ήρωας, ο άνθρωπος που πέθανε για της πατρίδας την ελευθερία, δεν ανήκει σε όλους τους Έλληνες; Δεν είναι ο πρόγονος, κι εν δυνάμει ο εαυτός κι ο απόγονος κάθε πολίτη που ζει σήμερα στη χώρα;

Κι άρα, δεν είναι δικαίωμα όλων των Ελλήνων να ορίσουν τι αποτελεί γι’ αυτός ασέβεια ή τιμή πάνω στην πλατεία που βρίσκεται το μνημείο τους; Κάνω το διαχωρισμό ακριβώς επειδή, όπως ήδη γράφτηκε εδώ, η όλη συζήτηση δεν γίνεται για το ίδιο το μνημείο. Κανείς (κυριολεκτικά κανείς) δεν διαφωνεί ως προς το ίδιο το κενοτάφιο που πρέπει να προστατεύεται όσο κι η μνήμη όσων κάποτε θυσίασαν εαυτούς.

Όμως η γύρω πλατεία; Η πλατεία με τους εύζωνες, τα περιστέρια, τους τουρίστες; Η πλατεία (για να φτάσουμε τελικά στον επίδικο) περιμετρικά της Βουλής; Ε, όχι δα… Επειδή λοιπόν όλο αυτό δεν επιδιώκει τη μνήμη όσων σκοτώθηκαν χθες, αλλ’ αντιθέτως τη λήθη όσων σκοτώθηκαν σήμερα, αναρωτιέμαι: δεν θα ‘πρεπε να ερωτηθεί ο λαός αν βρίσκει ασέβεια τα ονόματα των παιδιών του εγκλήματος στα Τέμπη, μπροστά (και όχι πάνω!) στο μνημείο του ήρωα της ελληνικής ελευθερίας;

Δεν θα ‘πρεπε να διαλέξει ο άγνωστος πολίτης αν τον προσβάλλει ή τον τιμά η απεργία πείνας ενός πατέρας ικέτη στο ιερό της δημοκρατίας; Η απάντηση είναι απλή κι απόλυτη. Όχι, δεν θα ‘πρεπε. Γιατί η μνήμη όσων στ’ αλήθεια καίνε, δεν συμφέρει και πολύ. Έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον, ωστόσο, ας είμαστε ειλικρινείς.

Η ιστορία του Αγνώστου Στρατιώτη δεν είναι μια διεκδίκηση σεβασμού και μνήμης. Είναι μια διεκδίκηση ασέβειας και λήθης. Και μάλιστα μια διεκδίκηση που χρησιμοποιεί τη θυσία των κάποτε ηρώων για να κρύψει από πίσω τα πραγματικά της κίνητρα. Κι αυτό δεν είναι απλώς ντροπή, είναι σχεδόν σύληση τάφου…

Διαβάστε επίσης:

Το Μνημείο μπροστά στη Βουλή (κι όχι το Μνημείο) είναι το πρόβλημα

Η δίωξη του Κωνσταντίνου Κ. για την κούκλα Αμάλ στο Μεταξουργείο

Ιάσονας Αποστολόπουλος: «Αντηχούσαν συνθήματα και τραγούδια σε όλη τη φυλακή, το ένα κελί απαντούσε στο άλλο – Ο τρόμος των ισραηλινών δεν πέρασε»