Είναι τρομακτικά μοναχικός ο δρόμος των κοινωνικών αγώνων. Όχι εκείνο το μοναχικό που νιώθεις όταν είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Που βγαίνεις για μια βόλτα και δε ξέρεις σε ποιον να απευθυνθείς. Αυτή η μοναξιά είναι ένα κενό που γεμίζει, άλλοτε δύσκολα κι άλλοτε λίγο πιο εύκολα. Η μοναξιά για την οποία μιλάω εγώ είναι μια σκέψη επίμονη, που όταν βρίσκει φωνή και γεννά λέξεις, φωνάζει «είμαστε μαζί, μα που είναι όλοι οι άλλοι;». Σήμερα νιώθω έτσι. Κι έχουν υπάρξει πολλά τέτοια σήμερα.

Χθες ψηφίστηκε το πιο σκατόψυχο εργατικό νομοσχέδιο των τελευταίων ετών. Το λέω γνωρίζοντας κι άλλα τόσα ανάλογα νομοσχέδια, που δώσαν δύναμη σε όσους κλέβουν τον πλούτο απ’ αυτούς που τον παράγουν με το μυαλό και τα χέρια τους. Και, για το Θεό πια, δε με κάνει μίζερο και τεμπέλη να αναγνωρίζω την αξία της δουλειάς μου και τα κέρδη που οφείλονται στη συνεισφορά μου.

Την ίδια στιγμή, ένα μάτσο άεργοι με γραβάτες και κολαρισμένα σακάκια προσπαθούν να αποφασίσουν αν θα φάω ξύλο από το στρατό ή την αστυνομία, υπερασπιζόμενος τον αγώνα νεκρών και ζωντανών για το έγκλημα των Τεμπών. Το επαναλαμβάνω: κρατικοδίαιτοι ψεύτες συζητάνε «πολιτισμένα» πίσω από κλειστές πόρτες τι στολή θα φοράνε τα ζόμπι που θα «υπερασπίζονται» ένα μνημείο ύμνο στην ελευθερία μας. Την ίδια ελευθερία που φτάσαμε να διεκδικούμε ξανά από την αρχή. Αυτός είναι ο «πολιτισμός» σας. Μια κεκαλυμμένη βαρβαρότητα, ντυμένη με αστική ευγένεια και τυπικούς πληθυντικούς σεβασμού. Ο πολιτισμός σας θα γίνει το τέλος σας.

Μιλώντας για διεκδικήσεις από την αρχή, η Εργατική Πρωτομαγιά, πριν χρόνια και χρόνια σήμαινε την κατάργηση του 12ώρου. Επαναλαμβάνω, για δεύτερη φορά σήμερα: νομιμοποιήθηκε η εργασία για μια ώρα παραπάνω απ’ ότι δούλευαν οι εργάτες στο Σικάγο το 1886. Σε ένα βράδυ, η χώρα γύρισε τουλάχιστον 139 χρόνια πίσω. Και βλέποντας τα ΜΑΤ να φυλάνε τα αιματοβαμμένα ονόματα ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΜΑΣ, μάλλον θα γυρίσουμε και 58 χρόνια πίσω, στο 1967.

Και όχι, δε γουστάρω «άλλη μια Χούντα». Να τα βάλετε στον πάτο σας και τα «μηδενικά χρέη» που άφησε, και τους «δρόμους» που έκανε. Μια ζωή σε αυτή τη χώρα, πρέπει να υπάρχει κάποιος να κάνει κουμάντο. Κάποιος να μας σώσει, κάποιος να μας οργανώσει, κάποιος να τα βάλει με τη δικαιοσύνη, κάποιος να ψηφίσουμε. Οπισθοδρομούμε καθημερινά, κι αντί να βγάλουμε αντίδραση, περιμένουμε τις εκλογές του ’27, τι θα πει η Κοβέσι, τι θα γίνει με τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αν αυτός είναι ο κόσμος που θα χαρακτηρίσει εμένα και όποιον βγαίνει στο δρόμο «άεργο», «τέμπελη», «πληρωμένο», τότε όλα καλά, είναι κι αυτοί απέναντι. Ας μετρήσουμε μόνο τις δυνάμεις μας κάποια στιγμή, για να δούμε αν αξίζει να παλεύουμε. Γιατί, για όσους κράζουν, μπορούσα να είχα φύγει, μπορούσαμε να είχαμε φύγει. Όμως ζει ανάμεσα σας και κόσμος που γουστάρει να κυβερνήσει τον εαυτό του. Ο αγώνας μας γίνεται για όλους, κοιτάξτε να το πάρετε χαμπάρι και να ξεβολευτείτε, όχι ότι έχετε και κάτι να βολευτείτε. Πριν χαιρετήσουμε.

Φωτογραφία: fuegocontralapolicia

Διαβάστε επίσης:

Μήπως να ρωτούσαμε τον άγνωστο πολίτη για τον άγνωστο στρατιώτη;

Είναι το αεροπλάνο ασφαλές μέσο μεταφοράς στην Ελλάδα;

13ωρη εργασία: Τι σημαίνει στην πράξη το νέο εργασιακό νομοσχέδιο