Η βιομηχανία της αμαρτίας
Το παιδί μέσα μας γελά με τον τρόπο που έχουμε οργανώσει την καθημερινή πάλη για επιβίωση, που έχουμε τολμήσει να αποκαλούμε ζωή.
Το παιδί μέσα μας γελά με τον τρόπο που έχουμε οργανώσει την καθημερινή πάλη για επιβίωση, που έχουμε τολμήσει να αποκαλούμε ζωή.
Έχω καιρό να γράψω για Τέμπη -ως επιζώντας- στο The Untold. Για να ακριβολογώ, έχω καιρό να γράψω ένα κείμενο που να αφορά μόνο τα Τέμπη και τίποτα άλλο. Πέρασα μια φάση στην οποία θεώρησα ότι είχα συνδέσει το όνομα μου μόνο με τον παραλίγο θάνατό μου και μου κακοφάνηκε.
«Κρεμάστε τον αδερφό μου γιατί εγώ ζαλίζομαι». Έτσι λέγανε στο χωριό μου. Έτσι λέει και ο επαγγελματίας ΟΝΝΕΔίτης μέσα σε περίπου δύο χιλιάδες λέξεις παντελώς κενές.
Δε θα επιτρέψω ποτέ ξανά σε κανέναν, καμία και τίποτα να με πείσει ότι ο θυμός μου και η στεναχώρια μου δεν είναι ανθρώπινα, δεν είναι λογικά, δεν χρειάζονται.
Σε έναν κόσμο όπου η φτώχεια δεν κηρύσσεται παράνομη, και κηρύσσεται παράνομη η μετανάστευση, φτύνω τους νόμους σας και σας λυπάμαι.
Δε μπορούμε να ζούμε μια ζωή προσπαθώντας να ρίξουμε τους πάντες και τα πάντα στο δικό μας επίπεδο μιζέριας. «Ποιοι είναι αυτοί για να μη πληρώνουν τη στέγη τους» και «είμαστε εμείς μαλάκες να πληρώνουμε;». Ναι, μαλάκες είμαστε. Σαφώς και είμαστε μαλάκες, που ακόμα πιστεύουμε ότι τα πάντα μπορούν και πρέπει να γίνουν εμπόρευμα, ακόμα και το φαΐ και η στέγαση μας.
Όταν η Χρυσή Αυγή και τα κάθε είδους ακροδεξιά κατακάθια κάνανε επιδρομές στην επαρχία, σπέρναν μόνο φόβο και υπαρξιακές κρίσεις και θερίζαν ψηφαλάκια και επίδοξα μέλη, ο πρωταρχικός στόχος ήμασταν εμείς, τα αγόρια στην εφηβεία
Ανοιχτά σύνορα θα σήμαινε ελεύθερη μετανάστευση. Φοβάμαι ότι δεν έχει κάτσει κανένας να υπολογίσει πόσο ακριβότερη ή και ανέφικτη θα ήταν συντήρηση της παγκόσμιας αγοράς, με τους ρυθμούς παραγωγής και κατανάλωσης που την χαρακτηρίζουν αυτή τη στιγμή.
Τραγωδίες θα δούμε το καλοκαίρι στην Επίδαυρο.