Αντώνης Αντωνίου

Το χειρότερο κουσούρι

Έχω καιρό να γράψω για Τέμπη -ως επιζώντας- στο The Untold. Για να ακριβολογώ, έχω καιρό να γράψω ένα κείμενο που να αφορά μόνο τα Τέμπη και τίποτα άλλο. Πέρασα μια φάση στην οποία θεώρησα ότι είχα συνδέσει το όνομα μου μόνο με τον παραλίγο θάνατό μου και μου κακοφάνηκε.

Τι θα έπρεπε να σημαίνουν για εμάς τα Προσφυγικά;

Δε μπορούμε να ζούμε μια ζωή προσπαθώντας να ρίξουμε τους πάντες και τα πάντα στο δικό μας επίπεδο μιζέριας. «Ποιοι είναι αυτοί για να μη πληρώνουν τη στέγη τους» και «είμαστε εμείς μαλάκες να πληρώνουμε;». Ναι, μαλάκες είμαστε. Σαφώς και είμαστε μαλάκες, που ακόμα πιστεύουμε ότι τα πάντα μπορούν και πρέπει να γίνουν εμπόρευμα, ακόμα και το φαΐ και η στέγαση μας.

Πώς γλιτώνει ένα παιδί από την ακροδεξιά στην επαρχία

Όταν η Χρυσή Αυγή και τα κάθε είδους ακροδεξιά κατακάθια κάνανε επιδρομές στην επαρχία, σπέρναν μόνο φόβο και υπαρξιακές κρίσεις και θερίζαν ψηφαλάκια και επίδοξα μέλη, ο πρωταρχικός στόχος ήμασταν εμείς, τα αγόρια στην εφηβεία

Θα υπήρχε παγκοσμιοποίηση αν δεν υπήρχαν σύνορα;

Ανοιχτά σύνορα θα σήμαινε ελεύθερη μετανάστευση. Φοβάμαι ότι δεν έχει κάτσει κανένας να υπολογίσει πόσο ακριβότερη ή και ανέφικτη θα ήταν συντήρηση της παγκόσμιας αγοράς, με τους ρυθμούς παραγωγής και κατανάλωσης που την χαρακτηρίζουν αυτή τη στιγμή.