Ας καλημεριστούμε με μερικά γρήγορα μαθήματα.

Τι είναι τούρκικη απεργία πείνας; Είναι απεργία πείνας, στην οποία ο απεργός συντηρεί τον εαυτό του παραπάνω με ηλεκτρολύτες, τσάι, κ.α. Κάνει μόνιμη ζημιά στον οργανισμό και είναι ένας δρόμος χωρίς γυρισμό, αν περάσει ένας συγκεκριμένος αριθμός ημερών.

Τι είναι τα Προσφυγικά; Από τη μια, το λέει το όνομα τους. Είναι ένα συγκρότημα από κοινωνικές κατοικίες, που χτίστηκε για τις ορδές των μεταναστών της Μικρασιατικής Καταστροφής. Με τα χρόνια, έγιναν άλλο ένα από τα ιστορικά σημεία και κτίρια των πόλεών μας, όπου ιδιωτική και δημόσια περιουσία γίνανε ένα κουβάρι που δε ξεμπλέκει απ’ όπου και να το πιάσεις.

Έγιναν πλειστηριασμοί, διαγωνισμοί, όλοι οι πιθανοί «-σμοι», τα σχέδια μείνανε στη μέση, κάποια δε ξεκίνησαν ποτέ. Δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Στο μεταξύ, τα Προσφυγικά έγιναν καταφύγιο για ολόκληρες οικογένειες, και θυμάμαι να ακούγεται το όνομά τους κατά την περίοδο της μετανάστευσης από τη Συρία.

Ο πλούτος της ιστορίας των Προσφυγικών δε σταματά εκεί. Τα Προσφυγικά κουβαλάνε στο σώμα τους τις πιο μαύρες σελίδες της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας. Σε αυτά, βρήκαν καταφύγιο πολλοί ΕΛΑΣ-ίτες (οι παλιοί, όχι οι καινούριοι) κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Τα κτίρια είναι ακόμα ανάγλυφα με τις σφαίρες και τις οβίδες που έπεφταν επί 33 συνεχόμενες μέρες στο κέντρο της Αθήνας. Ίσως αυτός είναι άλλος ένας βασικός λόγος που η εξουσία έχει θελήσει να τα γκρεμίσει από την εποχή της Χούντας μέχρι και σήμερα. Η «κυβέρνηση» των συνταγματαρχών ήθελε να την κάνει δικαστικό μέγαρο, αλλά καταφέρε κάτι ακόμα πιο ειρωνικό: η αλάνα δίπλα στα Προσφυγικά, που ύστερα έγινε λούνα παρκ, κατέληξε να γίνεται το κτίριο της ΓΑΔΑ. Κουβέντα να γίνεται.

Η Περιφέρεια Αττικής θέλησε να υποσχεθεί την «ανάπλασή» τους, μα πλέον όλοι ξέρουμε τι σημαίνει ανάπλαση γι’ αυτό το άχρηστο κράτος. Μπορούμε εύκολα να δούμε μέσα από τα ψέματά του.

Γιατί τα γράφω αυτά τόσο αργά, τώρα που πλέον έχετε δει τα βίντεο ενός ανθρώπου σκελετωμένου σε τραγική κατάσταση; Γιατί κατάλαβα ότι πολλές και πολλοί από σας δεν είχατε ιδέα. Και μάλλον δεν έγινε ποτέ ο κόπος να εξηγηθούν τρία βασικά πράγματα για τα Προσφυγικά και την απεργία πείνας. Το ζήτημα δεν είναι πλέον πολιτικό, και το λέω εγώ που κάνω τα πάντα πολιτικά. Είναι ανθρώπινο.

Δε μπορούμε να ζούμε μια ζωή προσπαθώντας να ρίξουμε τους πάντες και τα πάντα στο δικό μας επίπεδο μιζέριας. «Ποιοι είναι αυτοί για να μη πληρώνουν τη στέγη τους» και «είμαστε εμείς μαλάκες να πληρώνουμε;». Ναι, μαλάκες είμαστε. Σαφώς και είμαστε μαλάκες, που ακόμα πιστεύουμε ότι τα πάντα μπορούν και πρέπει να γίνουν εμπόρευμα, ακόμα και το φαΐ και η στέγαση μας.

Γαμώ την εποχή μας. Θέλω να ζήσω ελεύθερος.

Διαβάστε επίσης:

26 Ιουνίου: Η παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών είναι ημέρα διεκδίκησης – Οι Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω καλούν στην πλατεία Κοραή

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης

Ο Εθισμός έκανε το El Paso να κοιτάξει τη Μητρόπολη κατάματα