Άλλη μια μέρα, άλλη μια παγίδα Ένα από τα πιο φρικτά πρωινά των τελευταίων μηνών. Από τη νύχτα των Τεμπών και μετά, υπάρχουν κάποιοι ήχοι που με ταράζουν, θέτουν όλα τα ένστικτα επιβίωσης σε πλήρη λειτουργία.

Φρεναρίσματα, μέταλλα, μηχανές. Κι αυτά τα ατσάλινα πουλιά, που σπάνε το φράγμα του ήχου, κοστίζουν όσο ένα σχολείο ή ένα νοσοκομείο για κάθε τους πτήση, είναι η «τελευταία λέξη της τεχνολογίας» στις ανθρωποκτονίες εξ αποστάσεως.

Ο θύτης δεν αντικρύζει ποτέ το θύμα του, ή πιο συχνά, τα θύματα του. Άμα τα θέλετε για την εθνική σας άμυνα, δεν είναι η δουλειά μου να σας αλλάξω γνώμη. Αλλά τι δουλειά έχουν πάνω από τα σπίτια μας για τις παρελάσεις σας; Γιατί είναι οι δικές σας παρελάσεις. Όχι γιατί δε σέβομαι ή γιατί δεν είμαι περήφανος για ό,τι αντιπροσωπεύουν.

Κάθε άλλο. Αλλά γιατί, όπως με το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, είναι η βιτρίνα σας για όσα έχετε κάνει σκατά για να φάτε εσείς και τα αφεντικά σας. Γιατί δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος πλέον που δε βλέπει ότι τα πραγματικά αφεντικά κάθε χώρας, κι όχι μόνο της δικιάς μας, δε ζητάνε ψήφους και δε τις χρειάζονται κιόλας. Αυτό που έχουν, το θέλουν. Σημασία έχει πως θα το διατηρήσουν και πως θα το γιγαντώσουν. Λεφτά και εξουσία. Τίποτα άλλο.

Το πρωινό μου, όμως, δε χρειαζόταν καμία χαμηλή πτήση για χαλάσει. Τη χρειαζόταν, μάλλον, για να μου χαλάσει και την υπόλοιπη μέρα. Σε μια μεριά του κόσμου, παραδίδονται νεκροί όμηροι, αριθμημένοι, δεμένοι χειροπόδαρα, με σπασμένα άκρα και πλευρά, κατακρεουργημένα πρόσωπα, πνιγμένοι σε πλαστικές σακούλες.

Στη δικιά μας μεριά, γιατί δείχνει να μας νοιάζει πάντα λίγο περισσότερο, η φρίκη του οργάνου που κατέχει το «κρατικό μονοπώλιο της βίας» εξοργίζει και τον πιο ψύχραιμο άνθρωπο. Και μην ξανατολμήσει κανείς να ξεχάσει ότι το μονοπώλιο της βίας είναι ένα πραγματικό δόγμα, πάνω στο οποίο βασίζονται τα «σύγχρονα κράτη».

Γιατί εσείς μπορεί να καταδικάζετε τη βία απ’ όπου προέρχεται, αλλά το κράτος καταδικάζει μόνο τη δική σας. Γονείς και συγγενείς λαμβάνουν ρητές εντολές να παραστούν σε αστυνομικά τμήματα υπό την απειλή ότι διαφορετικά θα «οδηγηθούν βίαια» σε αυτά και θα «τους επιβληθεί πρόστιμο». Σοβαρά ρε μαλάκες; Θα ηρεμήσουν ποτέ αυτοί οι άνθρωποι;

Μετά από εκείνους, θα ηρεμήσουμε ποτέ εμείς; Θα θρηνήσει ποτέ κανείς μας ή θέλετε να μας στείλετε σε καμία πτέρυγα ψυχιατρείου να ησυχάσετε για πάντα από μας; Γονείς και παιδιά τρώνε χημικά έξω από την Πρωτοβάθμια, γιατί τα σχολεία που χτίζουν οι φόροι τους πρέπει να συγχωνευθούν.

Περιμένω να βρω τι δικαιολογία θα βρουν οι απολογητές των πολιτικών των «σύγχρονων κρατών» μας. Το έχω ρωτήσει, θα το ξαναρωτήσω: που είναι ο πολιτισμός σας; «Ξυπνάω και συμμετέχω άλλη μια μέρα στο πείραμα», λέει ένας στίχος. Ξυπνάμε και επιλέγουμε να το παίξουμε χαρούμενοι. «Εγώ προτιμώ να βλέπω το καλό στον κόσμο».

Το καλό στον κόσμο είναι οι άνθρωποι και το ανθρώπινο, αυτό που θέλει να εξοντώσει ο κόσμος. Αν όντως βλέπεις το καλό στον κόσμο, κοίτα τον κόσμο. Δες τι πάει να σου πάρει, για να τα κάνει όλα συνδρομές, μετοχές και επενδυτικά πακέτα. Άλλη μια μέρα, άλλη μια παγίδα. Είτε ασχολούμαι πολύ, είτε δεν ασχολούμαι αρκετά. Κι αύριο πάλι από την αρχή.

Φωτογραφία ΔΑΝΑΗ ΔΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ/EUROKINISSI