Έχω ένα φίλο, καλό παιδί, θέλει να γίνει η δίκη για τα Τέμπη, θέλει να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Θέλει να μη διστάσουν οι δικαστές, να μην υποκύψουν σε πιέσεις, θέλει (αν ευθύνονται) να μπουν φυλακή ακόμη και πολιτικοί. Ωστόσο, η δίκη λέει, γίνεται στα δικαστήρια, όχι στους δρόμους. Η έρευνα γίνεται από τους υπεύθυνους, ανακριτές, εισαγγελέα, δικηγόρους, όχι από συγγενείς, διορισμένους εμπειρογνώμονες, δημοσιογράφους κ.λ.π.

Και μπράβο στον πατέρα Ρούτσι, λέει, που διεκδίκησε αλλά να βλέπει κι αυτός και οι άλλοι γονείς το όριο ανάμεσα στο έχω δίκιο και στο επιβάλλω την άποψή μου ως το δίκιο. Όσο για όλο αυτόν τον χαμό που έχει γίνει στην πλατεία Συντάγματος και το άτυπο μνημείο των θυμάτων των Τεμπών, να μην χάνουμε για το δέντρο το δάσος από πίσω, λέει. Και δάσος εδώ είναι το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη το οποίο οφείλουμε να προστατεύουμε και να τιμούμε και να έχουμε καθαρό.

Έχω ένα φίλο, ιδεολόγο, αριστερό, καλό παιδί. Δεν του αρέσει η βία, την καταδικάζει a priori αλλιώς θα γίνουμε όλοι θηρία, λέει. Είναι με την Παλαιστίνη, κατεβαίνει στις πορείες και θέλει δύο ανεξάρτητα κράτη. Δε φταίνε όμως οι λαοί για τα λάθη, την ανικανότητα και τις φιλοδοξίες των ηγετών τους, λέει. Δεν είναι όλοι οι Ισραηλινοί σαν τον Νετανιάχου, ούτε είναι με τον Νετανιάχου.

Πρέπει να κάνουμε ένα-δυο βήματα πίσω με την επιθετικότητά μας απέναντι στους τουρίστες που έρχονται από το Ισραήλ, να μην τους προκαλούμε και να καταλάβουμε τις αντιδράσεις ανθρώπων που ίσως έχασαν δικούς τους σε αυτό τον πόλεμο. Τέλος, να μην εξισώνουμε, λέει, τους Παλαιστίνιους με τη Χαμάς. Αυτή είναι μια απονομιμοποιημένη οργάνωση ελάχιστων τρομοκρατών που όσο δεν αφοπλίζεται, τόσο θα δίνει λόγους στην ηγεσία του Ισραήλ να τους βομβαρδίζει και παράπλευρα να σκοτώνει αμάχους. Η απάντηση δεν μπορεί ποτέ να είναι τα όπλα αλλά η διπλωματία, επιμένει.

Έχω ένα φίλο, δουλευταρά, αυτοδημιούργητο, καλό παιδί. Οι γονείς του φτωχοί άνθρωποι, στο μεροκάματο όλη τους τη ζωή, δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να του σταθούν στα όνειρά του, μόνος του τα έφτιαξε όλα από την αρχή. Και τώρα, στα μαγαζιά του θέλει το ίδιο πνεύμα κι από τους… συνεργάτες του. Δεν έχει υπαλλήλους, όπως λέει, μια οικογένεια είναι με όσους δουλεύουν μαζί. Κι όπως αυτός είναι από το πρωί ως το βράδυ εκεί, έτσι θέλει, με το ίδιο πάθος να βλέπουν τη θέση τους κι όσοι εργάζονται στις δουλειές του.

Όσοι εργάζονται έτσι, από αυτόν θα ανταμείβονται και με το παραπάνω. Και τα δώρα τους και τις άδειές τους και -αν η σεζόν πάει καλά- και τα μπόνους τους. Τι θα πει 8ωρο, 10ωρο, 13ωρο; Αν αντέχεις, αν θες και το συμφωνείς γιατί να μην σου επιτρέπει ο νόμος να δουλεύεις; Έχουμε καταντήσει ένας λαός τεμπέληδων που θέλουμε να ζούμε με επιδόματα και εύκολο κέρδος, μου λέει.

Έχω ένα φίλο…

Δεν έχω κανένα φίλο.

Διαβάστε επίσης:

Μήπως να ρωτούσαμε τον άγνωστο πολίτη για τον άγνωστο στρατιώτη;

Είναι το αεροπλάνο ασφαλές μέσο μεταφοράς στην Ελλάδα;

Σήμερα έχω αμφιβολίες