Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, οι γονείς μάς έλεγαν να μην μιλάμε με αγνώστους γιατί πάντα είχαν τον φόβο ότι θα μπορούσαμε να μας επηρεάσουν, να πέσουμε στα δίχτυα τους και να παρασυρθούμε σε επικίνδυνες ατραπούς. Ήθελαν να κρατάμε δηλαδή τις αποστάσεις που πρέπει, γιατί δεν θα μπορούσαμε να τους έχουμε εμπιστοσύνη.

Και ως μικροί και εύπιστοι θα μπορούσαμε να πάρουμε αποφάσεις που ίσως να μας στοίχιζαν στην πορεία. Στις μέρες μας το μότο αυτό έχει παραφραστεί από την κυβέρνηση στο «μην διαδηλώνετε σε αγνώστους», πόσο δε μάλλον όταν αυτοί οι άγνωστοι είναι στρατιώτες. Τον ξέρατε δηλαδή από χθες αυτόν τον «άγνωστο» στρατιώτη και πάτε εκεί να διαδηλώσετε; Κι αν αυτός θέλει να σας βλάψει; Να σας βάλει κάτι στο ποτό σας; Να σας παραπλανήσει ρε αδερφέ. Ότι έχει όπλα ενώ δεν έχει, ότι είναι φίλος αλλά είναι εχθρός; Σου λέει λοιπόν το κράτος σε προστατεύω, μην πας. Κάτσε στο σπίτι σου, μείνε με την οικογένειά σου.

Αν θες να διαδηλώσεις, κάντο από μακριά. Να φύγετε, να πάτε αλλού να διαδηλώσετε. Σε γνωστούς, όχι αγνώστους. Πάτε ας πούμε δίπλα σε κάποιο αστυνομικό τμήμα, για να μην τρέχουν κι οι κακόμοιροι οι αστυνόμοι να σας μπουζουριάζουν. Να είστε κοντά. Αποκλείεται να μην τους ξέρετε κιόλας. Αφού αυτοί σας ξέρουν. Σας έχουν φακελωμένους. Και σας κολλάνε στον τοίχο σαν τα γραμματόσημα έξω από τους φακέλους.

Δεν πιστεύω να το ξεχάσατε; Ή ακόμα καλύτερα, μην διαδηλώσεις. Γιατί να το διακινδυνεύεις; Να μπεις σε όλη αυτή τη διαδικασία με τους γνωστούς-αγνώστους. Βέβαια. Κάνε μια καθιστική διαμαρτυρία. Στο καθιστικό σου, αυτό εννοεί το κράτος. Αφού στα λέει τόσο ωραία, γιατί εσύ συνέχεια να πηγαίνεις κόντρα ποτέ δεν το κατάλαβα. Τι; έχεις δίκιο; Δε νομίζω ότι παίζει ιδιαίτερο ρόλο στη δική μας περίπτωση.

Διαβάστε επίσης:

Μήπως να ρωτούσαμε τον άγνωστο πολίτη για τον άγνωστο στρατιώτη;

Είναι το αεροπλάνο ασφαλές μέσο μεταφοράς στην Ελλάδα;

13ωρη εργασία: Τι σημαίνει στην πράξη το νέο εργασιακό νομοσχέδιο