Γράφει η Βάλια Παρίση

Υπήρξα για πολλά χρόνια ελεύθερος επαγγελματίας. Υπήρξα για λίγα χρόνια κάτοχος ενός ακινήτου. Υπήρξα για λίγα χρόνια ένας από τους πολλούς που του έστελνε η τράπεζα extra bonus κάρτα στο σπίτι, έτσι γιατί μπορεί. Υπήρξα για λίγα χρόνια καλοπληρωτής σε όλα, και πάνω απ’ όλα στην εφορία στο ΕΦΚΑ, στον υπάλληλο, στον ιδιοκτήτη του μαγαζιού και του σπιτιού κλπ, κλπ.

Για να το βάλω στη σωστή του βάση υπήρξαμε με τον άντρα μου αυτο που λέμε στα χωριά … «νοικοκυρέοι». Έτσι νομίζαμε βέβαια… Υπήρξα, υπάρχω και θα υπάρχω μάνα δύο παιδιών που όλα τα παραπάνω τα έχουν φέρει στο μη περαιτέρω. Υπάρχω σαν μια γυναίκα που δεν υπάρχει τίποτα από τον πρότερο βίο της (οικονομικά μιλώντας). Η περιουσία μου είναι η οικογένεια μου. Αυτή ήταν πάντα. Αυτή είναι και τώρα.

Σήμερα όμως σε αυτά τα δύο υπέροχα παιδιά δεν μπορούμε να δώσουμε τίποτα ως βοήθεια σαν γονείς. Δεν μπορούμε να στηρίξουμε τις επιθυμίες τους και τις ανάγκες τους. Σκληρή παραδοχή… Αυτό είναι όμως.

Αυτό είναι και οι αγρότες στα μπλόκα. Αυτό είναι οι συνταξιούχοι στα ΑΤΜ. Αυτό είναι οι εκπαιδευτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι οι στρατιωτικοί στο δρόμο. Αυτό είναι όλες οι ομάδες ανθρώπων που βγαίνουν να φωνάξουν αυτό που τους λείπει. Δεν είναι τα λεφτά. Είναι η αξιοπρέπεια. Αυτή που μας χρωστάει ένα κράτος που κάθε μέρα δείχνει τη σκατοψυχια του σε όλους εμάς, και τη συμπάθεια και την εύνοια του στους άλλους, τους δικούς του, τους όμοιούς του.

Γιατί αυτό έγινε. Είμαστε εμείς και είναι και οι άλλοι… απέναντι ντυμένοι με κράνος και ασπίδες, κρατώντας χημικά και γκλομπ, αυτοί που είναι σαν εμάς, που βγήκαν από γονείς σαν εμάς, αλλά τους διατάζουν οι άλλοι, δεν θέλω να πιστέψω ότι γίνονται οι άλλοι. Αρνούμαι. Οι άλλοι είναι αυτοί που μας πήρανε ένα γαμόσπιτο που φτιάξαμε. Αυτοί που μας ανάγκασαν να κλείσουμε ένα μαγαζί που μας ζούσε.

Αυτοί που έβαλαν το παιδί μας σε ένα τραίνο που συγκρούστηκε ένα βράδυ. Αυτοί που έδειραν όσους βγήκαν στο δρόμο να διαδηλώσουν. Αυτοί που ένα βράδυ βάλανε το παιδί μας σε μια κλούβα και το ξεβρακώσανε στο αστυνομικό μέγαρο γιατί ήταν στη μεγάλη διαδήλωση για τα Τέμπη. Αυτοί που καμία μέριμνα δεν έχουν ούτε για αυτό το παιδί ούτε για κανέναν από τους επιζώντες των Τεμπών. Αυτοί που το διώξανε από τη δουλειά του γιατί το τραίνο του άφησε εκτός από την ψυχή του και δυσλειτουργία στο χέρι του. Αυτοί που το φορολογήσανε γιατί έπαιρνε αναρρωτικές άδειες όντας πολυτραυματίας των Τεμπών. Αυτοί από τα υπουργεία που σκάγανε στο δωμάτιο του νοσοκομείου χτυπώντας τον στη πλάτη και λέγοντας «μη φοβάσαι εμείς είμαστε εδώ για σένα» για το πρώτο δεκαήμερο…

Κάπου ώπα όμως. Είχα την εντύπωση όλη μου τη ζωή πως οι βουλευτές και όλο αυτό το κακό συναπάντημα είναι υπάλληλοι του κράτους. Είχα την εντύπωση πως τους πληρώνουμε εμείς. Είχα επίσης την εντύπωση ότι θα έπρεπε, ως όφειλε ένας καλοπληρωμένος υπάλληλος, υπέρ του δέοντος κιόλας, να σέβεται το χέρι που τον ταΐζει. Δεν περίμενα ο υπάλληλος να εξαθλιώσει έναν ολόκληρο λαό, να τον βρίζει, να τον τραμπουκίζει, να τον εκφοβίζει, και να τον ταΐζει και χημικά για να το βουλώσει.

Μάλλον ρομαντική ήμουν ρε φίλε… Δεν είμαι πλέον και εύχομαι να κοπεί η Ελλάδα, όχι απλά στα δύο, σε όσα περισσότερα κομμάτια μπορούν οι αγρότες να την κόψουν. Κι εμείς οι υπόλοιποι να γίνουμε ένα μαζί τους. Και οι ματατζήδες να βλέπουν τρακτέρ και στον ύπνο τους, και βασικά να καταλάβουν ότι τον ίδιο ουρανό βλέπουμε, και όλοι έχουμε ένα γονιό, συγγενή, φίλο, που ζει από την αγροτική εργασία. Όχι σαν την Σεμερτζίδου… κανονικό αγρότη.

Δεν είμαι αγρότισσα, το ξεκαθαρίζω, κάτι γλάστρες με παχύφυτα διατηρώ, δεν ξέρω αν πρέπει να πληρώνω ΟΓΑ. Βάλτε μας όλους μέσα στη φυλακή να μη σηκώνουμε κεφάλι, βάλτε μας σε καταστολή να μην παίρνουμε χαμπάρι τι γίνεται γύρω μας. Πάρτε ό,τι έχουμε στη κατοχή μας να είμαστε άστεγοι και άποροι.

Το θέμα είναι ότι μετά θα είστε ανεπάγγελτοι, δεν θα έχετε αντικείμενο. Και άντε να γυρίσει η Βούλτεψη στο ΣΚΑΙ να λέει τον καιρό, ο Άδωνις να κάνει το μοντέλο για περούκες, ο Βορίδης να ανοίξει μαγαζί με τσεκούρια, τσάπες και τσουγκράνες, η Βόζενμπεργκ να πηγαίνει με σκισμένο καλσόν σε δικαστήριο για γιδοκλοπή, ο Φλωρίδης να πουλάει κουλούρια μπροστά στη ΓΑΔΑ, ο Χατζηδάκης να ζει με το voucher της ΔΥΠΑ, ο Κούλης να κάνει personal training στη Ντόρα και να κουβαλάει και τα παπούτσια της Μαρέβα. Σύσσωμη η αντιπολίτευση να κάνει δουλειές του ποδαριού με ατζέντη το Λοβέρδο που είναι πολυπράγμων. Και στο τέλος ο Χρυσοχοΐδης να πουλάει βαφές μαλλιών στα κομμωτήρια λόγω εμπειρίας.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν θα το ζούσαμε αυτό… Ωραίο ήταν και όσο το έγραφα. Ραντεβού στα μπλόκα ρεε.

Φωτογραφία: ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ/ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/EUROKINISSI

Διαβάστε επίσης:

Οι αγροτοκαλλιεργητές από τη Λακωνία, μας μάθανε τι είναι πέναλτι

Γαμώ την ανημποριά σας

Αυτοί με τη βία τους, εμείς με τον αγώνα μας