Μπορεί σε λίγες μέρες να γυρίζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω, όμως στην Χαλκιδική την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου άλλαξεη ώρα κάπως αλλιώτικα.
Ανταμώσαμε ξανά σε ένα πολιτικό γεγονός που μας είχε λείψει, σε μια συναυλία όπως παλιά. Γύρισε ο χρόνος δεκατρία χρόνια πίσω, τότε που οι άνθρωποι της περιοχής, ενωμένοι πάλευαν να προστατέψουν εκείνο που εισβολείς με κάθε μορφή βίας ήρθαν να τους κλέψουν. Το δάσος, τον αέρα, τα νερά, την ίδια την ζωή τους. Τότε κράτος και πολυεθνική, με βία και καταστολή στην πιο βαριά μορφή τους, γέννησαν σύγχρονους καπετάνιους που η ιστορία του καθενός είναι πιο «βαριά» από όλα τα μεταλλεύματα του κόσμου. Κι ενώ για πάνω από μια δεκαετία αναπόφευκτα μετρούσαμε πληγές, η συναυλία έδωσε ξανά το «μαζί».
Γύρισε λοιπόν ο χρόνος κι άλλαξε ο καιρός. Έβρεξε φως κι άστραψαν τα πρόσωπα σαν φύλλα από το χρυσό δάσος των Σκουριών. Άστραψαν δάκρυα, χαμόγελα, μάτια και χείλη από μια φλόγα που σιγόκαιγε άσβεστη στα σωθικά όλων.
Ο δείκτης έδειξε ξανά τις μέρες εκείνες, τότε που τα σημερινά εφηβάκια δεν είχαν γεννηθεί, οι γονείς τους ήταν πιο νέοι και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ήταν αρκετά μικρότεροι. Όσοι έχουν φύγει από κοντά μας, επέστρεψαν ζωντανοί και πάλι στην μνήμη, στο παρόν. Βέβαια τότε, δεκατρία χρόνια πίσω, υπήρχε η ελπίδα της νίκης, τώρα υπάρχει η πνιγηρή σκιά και η βεβαιότητα της ήττας.
Το ορυχείο των Σκουριών εγκαινιάστηκε, το βουνό καταστράφηκε το δάσος σχεδόν εξαφανίστηκε.
«Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας» είπε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, παρών και τώρα και τότε και πάντα όπως και πολλοί ακόμη καλλιτέχνες. Πώς αλλιώς αλήθεια κλείνεις μια πληγή χωρίς να την αγγίξεις; Και τα σημάδια της μπορούν πραγματικά να επουλωθούν; Ήταν εύκολο εγχείρημα να βρεθούν ξανά τόσοι πολλοί άνθρωποι ξανά μαζί και πάλι πιστοί σε έναν κοινό σκοπό μετά από όλα αυτά που μεσολάβησαν;
Το μόνο βέβαιο είναι πως όχι μόνο δεν ήταντο ίδιο εύκολο για όλους,μα για κάποιους ήταν συνάμα μια γενναία υπέρβαση που έπρεπε να βρει πολλαπλάσιο σθένος για να πραγματωθεί. Εξάλλου, «τα όρια του καθενός είναι διαφορετικά»...
Όμως σαν από θαύμα όλοι μαζί, βρήκαν τα πόστα τους κι έστησαν κάτι που όσο δύσκολο είναι, τόσο μπορετό έγινε. Έγινε και προσφέρθηκε απλόχερα σε όλους. Με τα μάτια μας είδαμε πόσο ακούραστα το έκαναν…
Και βέβαια ανάμεσα σε όλα αυτά που αφορούν το κίνημα της Χαλκιδικής, διαπράχθηκε κι ακόμη ένα έγκλημα. Το έγκλημα των Τεμπών, που στέρησε από όλους μας την άνοιξη εκείνη του ’23 μαζί με τους ανθρώπους που πήρε από τις οικογένειές τους και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα συγκάλυψης κι ενοχής της κυβέρνησης που τίποτε δεν άφησε που να μην ισοπεδώσει.
Δεν υπάρχει άνθρωπος παρά μόνον οι ανόητοι, που να πιστεύει ότι στα Τέμπη δεν έγινε μπάζωμα, δε δόθηκαν άνωθεν εντολές για ακαριαία αλλοίωση του χώρου και το φορτίο δεν ήταν παράνομο. Και φυσικά η απαξίωση των σιδηροδρόμων ήταν και είναι αμετανόητα στοχευμένη.
Τα Τέμπη έβγαλαν στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ξανά και ξανά. Γέννησαν μια άλλη ευρύτερη οικογένεια αγάπης και αλληλεγγύης για τον πιο οδυνηρό λόγο του κόσμου… Το κίνημα των Τεμπών σημαίνει αντίσταση. Σημαίνει αγώνας μέχρι τέλους. Γιατί ο αγώνας τελικά για δικαίωση, δικαιοσύνη κι ελευθερία είναι ένας αγώνας διάρκειας. Είναι παρακαταθήκη για το μέλλον, ίσως αυτό που δεν προλάβουμε εμείς.
Βαριές οι μάχες, σκληρές οι ήττες, γλυκές αλλά λίγες οι νίκες. Είναι όμως μόνο έτσι; Τι έχει σημασία να αφήνουμε πίσω φεύγοντας, αν όχι πίστη κι αλληλεγγύη; Ποιός μπορεί να ξέρει «για την άλλη την γενιά»;
Οι αγώνες μας είναι κοινοί. Και όταν οι δρόμοι διασταυρωθούν η ελπίδα θεριεύει. Τέμπη και Σκουριές συναντήθηκαν στην υψωμένη γροθιά του κυρίου Ασλανίδη, στο χαμόγελο της Σμαρώς που κοιτούσε από κάτω, στους αγωνιστές κατά της εξόρυξης που εθελοντικά μέχρι το ξημέρωμα ήταν συνεπείς στο ήθος και τον σκοπό της διοργάνωσης.
Δεν υπάρχουν ίσως άλλα μαζικά κινήματα που δοκιμάστηκαν τόσο πολύ όσο των κίνημα της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη και αυτό των Τεμπών.
Δεν είναι εύκολο να περνάς ανάμεσα από συμπληγάδες συναισθηματικής δοκιμασίας, ψυχικών διακυμάνσεων και σχέσεων. Κράτος κι εταιρεία ποντάρισαν και ποντάρουν ακόμη στον κοινωνικό αυτοματισμό. Η δήθεν επένδυση αυτή στις Σκουριές, είναι ο πιο προσωπικός εχθρός του καθενός καθώς εισέβαλε σε κάθε σπίτι και ταυτόχρονα το πιο συλλογικό τραύμα των κατοίκων ολόκληρης της περιοχής.
Όμως αυτή η μαζική επανακινητοποίηση του κόσμου με αφορμή την συναυλία αλλά και αυτά που προηγήθηκαν, όπως το 13ο ΞεΣκουριάΖω, ο μαραθώνιος αγώνας τρεξίματος στο βουνό και γύρω από το ορυχείο, ο νέος σταθερός χώρος της Επιτροπής του χωριού της Μεγάλης Παναγιάς, αλλά και η κινητοποίηση των κατοίκων στο Χοντρό Δέντρο κατά την επίσκεψη στελεχών κυβέρνησης και πολυεθνικής για τα πολυδιαφημισμένα εγκαίνια, απέδειξε προς πάσα κατεύθυνση ότι αυτό το οποίο επαναλάμβαναν σχεδόν όλοι εκείνη την ημέρα (των εγκαινίων), είναι το ίδιο μεγάλο ψέμα με τις συνθήκες της εξόρυξης. Τι έλεγαν λοιπόν όλοι ένας ένας με την σειρά;
Ότι λίγο πολύ κοινωνία κι εταιρεία πορεύονται πια δίπλα δίπλα αφήνοντας πίσω το «κακό» παρελθόν. Τους «πληγώσαμε» τους κατοίκους είπε πολιτικός της περιοχής λες και το να σε ξυλοφορτώνουν, να σε σέρνουν τραυματισμένο, να δικάζουν άδικα το παιδί σου,να σε διαλύουν οικονομικά είναι ένα «πλήγωμα» που πρέπει να αφήσει κανείς πίσω του…
Όλα λοιπόν τα ορόσημα των τελευταίων ημερών με αποκορύφωμα την μαζική προσέλευση στην συναυλία, απέδειξαν ότι την κοινωνική συναίνεση όχι, δεν την έχουν. Κι όχι μόνο δεν την έχουν, αλλά οι κάτοικοι τους αφαίρεσαν και το δικαίωμα να λένε νομιμοποιημένα ότι την έχουν. Δόθηκε μια χρωστούμενη δυναμική απάντηση και το μήνυμα ελήφθη. Γι’ αυτό είμαστε σίγουροι.
Κάτι τελευταίο… είναι απαραίτητο να γίνει αντιληπτό από όλη την Βόρεια Ελλάδα, και ειδικά από την Θεσσαλονίκη της οποίας ο δήμος περιχαρής έχει οικονομικές συναλλαγές με την εν λόγω εταιρεία, ότι την αφορά άμεσα η λειτουργία ενός τέτοιου ορυχείου που χρησιμοποιεί μεθόδους ανοιχτής εξόρυξης. Αναπόφευκτα η ήδη ατμοσφαιρική ρύπανση θα επιδεινωθεί. Βέβαια η εταιρεία ελέγχεται μας λένε. Ναι, από τον ίδιο της το εαυτό.
Ήρθε η ώρα του επόμενου βήματος λοιπόν. Κι αυτό το βήμα όσο πάει θα δυναμώνει. Τα σχέδια της εταιρείας για επέκταση και στην Χαλκιδική και στην Θράκη και αλλού είναι ήδη στο τραπέζι. Και εμείς βρεθήκαμε ξανά μαζί.
