Γνώρισα τον Josey στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της Σελήνης, όταν ο Novel τον κάλεσε να ανέβει στη σκηνή, έχοντας ακούσει ένα κομμάτι του που του άρεσε. Μια κίνηση ουσιαστικής στήριξης, που έδωσε σε έναν νέο καλλιτέχνη την ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα μεγαλύτερο κοινό.
Εκείνο το βράδυ, όμως, δεν ήταν το κομμάτι του που με κέρδισε περισσότερο. Ήταν η αλήθεια του. Είχε εκείνο το όμορφο άγχος πριν από την εμφάνιση που μαρτυρούσε πόσο πολύ αγαπά αυτό που κάνει. Κάπως έτσι γεννήθηκε η επιθυμία μου να τον γνωρίσω καλύτερα και να συναντήσω τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεται τη μουσική του διαδρομή.
Φωτογραφίες/Κείμενο: Γιάννης Χαροκόπος
Ο Nek και ο Josey, κατά κόσμον Νεκτάριος και Χρήστος, είναι δύο 28χρονοι φίλοι από τα σχολικά τους χρόνια, μεγαλωμένοι στην ίδια γειτονιά, στην Άνω Γλυφάδα. Δύο άνθρωποι που συνεχίζουν να ονειρεύονται, να δουλεύουν και να δημιουργούν μαζί. Σε μια εποχή που συχνά μας σπρώχνει στην απομόνωση, στον ατομικισμό και στο «δεν βαριέσαι», εκείνοι επιλέγουν να προχωρούν μαζί, να στηρίζουν ο ένας τον άλλον και να διεκδικούν χώρο για αυτό που αγαπούν. Τους συνάντησα με τη φωτογραφική μου μηχανή λίγο πριν από το επόμενο live τους στο Red Fest, στις 17 Οκτωβρίου, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και με την ίδια ανάγκη που με οδηγεί κι εμένα να δημιουργώ, να ανακαλύπτω τους ανθρώπους πίσω από όσα κάνουν και να κρατώ κάτι αληθινό από τη στιγμή…
Αρχικά, πόσο χρονών είστε;
Nek: «28».
Josey: «Κι εγώ 28».
Πόσα χρόνια είστε μαζί σαν γκρουπ;
Nek: «Από το 2020».
Τι δουλειά κάνετε;
Josey: «Εγώ είμαι μαθηματικός. Δουλεύω σε φροντιστήριο και κάνω και ιδιαίτερα».
Nek: «Εγώ είμαι κουρέας. Δουλεύω και στο σπίτι και σε ένα μαγαζί στη Γλυφάδα».
Έχει ενδιαφέρον ότι προέρχεστε από τα προάστια.
Josey: «Τα προάστια είναι φούσκα, οπότε είναι πολύ δύσκολο να βγεις».
Nek: «Η Τερψιθέα συγκεκριμένα είναι λίγο καλύτερα. Έχει κόσμο δικό μας, είναι πιο γειτονιά. Εμείς είμαστε προς Αργυρούπολη. Είναι πιο λαϊκή γειτονιά, δεν είναι όπως κάτω στη Γλυφάδα. Σαν πιτσιρίκια αράζαμε Ελληνικό, Σούρμενα, Τερψιθέα, Αργυρούπολη. Εκεί ήμασταν».
Τι δουλειές έχετε κυκλοφορήσει;
Nek: «Πέρα από αρκετά singles, έχουμε βγάλει και δύο δίσκους, το “Outsider” και το “Perfect Days”, σε ψηφιακή μορφή».
Στο Spotify και στο YouTube;
Josey: «Ναι».
Έχετε κάνει πολλά live;
Nek: «Ναι, αλλά όχι μεγάλα. Δικά μας, εντελώς δικά μας, έχουμε κάνει δύο».
Είδα ένα σε κάποιο μαγαζί.
Nek: «Ναι, σ’ ένα μαγαζί κοντά στη γειτονιά μας. Έχουμε παίξει και σε άλλα. Έχουμε παίξει και σε κάποια πολιτικά, πιο μικρά όμως. Και στη γειτονιά, σε μια φάση λίγο αντίφα στα νότια, να μαζευτούμε εμείς που έχουμε αυτές τις ιδέες και να το προωθήσουμε. Αλλά χωρίς πολύ κόσμο».
Γράφετε μουσική;
Nek: «Παίζω λίγο μουσική».
Σε είδα με μια κιθάρα.
Nek: «Ναι, παίζω λίγο κιθάρα».
Πώς γράφετε τα beats;
Nek: «Τα περισσότερα μας τα κάνει ένας φίλος μας, ο Τάσος. Παίρνουμε όμως και από άλλους, από τον KK και από τον Σούμο».
Ποιος γράφει στίχους;
Josey: «Ο καθένας το δικό του και το ρεφρέν μαζί».
«Θέλουμε κάτι να πούμε»
Γιατί κοινωνικοπολιτικός στίχος;
Nek: «Εγώ θα πω από ανάγκη. Έτσι μας βγήκε. Θέλουμε κάτι να πούμε».
Τι σημαίνει «από ανάγκη»;
Josey: «Βλέπεις κάποια πράγματα στην κοινωνία. Καλώς ή κακώς, μας θεωρώ εξαίρεση από την περιοχή, εμάς και κάποιους άλλους. Ξεφύγαμε από τη φούσκα. Βλέποντας τις ανισότητες στην κοινωνία, τον φασισμό και όλα αυτά που υπάρχουν εκεί έξω, σου γίνεται ανάγκη να εκφραστείς».
Nek: «Δεν θεωρώ ότι γίνεται σκόπιμα, πάντως. Αντικειμενικά, δεν είναι για να πιάσουμε κάποιο ακροατήριο».
Πώς προέκυψε αυτή η ανάγκη;
Josey: «Γενικά θέλω να πάρω πολιτική θέση. Και μετά υπάρχει και το ψυχολογικό, το συναίσθημα. Κάνω την πολιτική τοποθέτηση και το ψυχολογικό είναι το άνοιγμά μου μετά, σαν ψυχοθεραπεία. Αυτό ήταν και το κομμάτι στο οποίο έχω βάλει ένα απόσπασμα ενός ψυχιάτρου, που μιλάει για την πολιτική διάσταση της ψυχιατρικής και της ψυχανάλυσης. Εγώ είμαι εκεί γενικά».
Ποιος είναι ο ψυχίατρος;
Josey: «Ο Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου. Έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Τον έψαξα αρκετά, είδα συνεντεύξεις. Δεν τον είχα γνωρίσει, αλλά συμφωνούσα πάρα πολύ με όσα έλεγε».
Τι εννοείς πολιτική θέση; Όταν λέμε «πολιτική», τι εννοούμε;
Josey: «Εννοώ οτιδήποτε, είτε είναι ταξικό… Είναι το πώς βλέπεις τον κόσμο. Πολιτική στάση. Στο κομμάτι αποτυπώνω αυτό που βλέπω, με τη δική μου αισθητική. Πώς βλέπω εγώ τον κόσμο, που πάντα τον βλέπω και πολιτικά».
Πότε ξεκινήσατε να γράφετε;
Nek: «Στην καραντίνα. Ήμασταν σε ένα πάρκο, θυμάμαι. Συζητούσαμε ότι και οι δύο γράφουμε και είπαμε να πάμε να κάνουμε ένα κομμάτι, έτσι, για τον χαβαλέ».
Josey: «Νομίζω είναι και ανάγκη. Ακούς πάρα πολύ ραπ και κάποια στιγμή έχεις την ανάγκη να μην καταναλώνεις μόνο, αλλά και να δημιουργήσεις. Μπορεί, για παράδειγμα, να σου αρέσει ο χορός, να βλέπεις χορευτές και κάποια στιγμή να πεις: “Θέλω να χορέψω κι εγώ, όχι μόνο να βλέπω”. Ή να βλέπεις θέατρο και να θέλεις να παίξεις κι εσύ».
Τι ραπ ακούγατε;
Josey: «Από ελληνικό, έχουμε ακούσει πολύ Λόγο Τιμής, ΛΕΞ, όλα αυτά τα κλασικά».
Έξω από τη ραπ, ποια ήταν τα μουσικά σας ακούσματα;
Nek: «Εγώ έχω ένα ευρύ φάσμα. Ακούω πολύ παλιό λαϊκό. Έχω μια τρέλα με τον Μητροπάνο. Ρεμπέτικα, αρκετά έντεχνα, Μάλαμα, Παυλίδη πλέον. Τώρα έχω κάνει ανοίγματα και στους Beatles».
Nek: «Τον τελευταίο καιρό ακούω και πιο ροκ πράγματα. Από ελληνικά, γουστάρω τους 1000mods, τους Villagers».
Αυτό δείχνει και το μουσικό υπόβαθρο και τη μουσική παιδεία του καθενός.
Nek: «Μου αρέσει ο στίχος πάρα πολύ στη ραπ. Είμαι παιδί του στίχου, αλλά θέλω να ακούω και άλλα είδη».
Josey: «Εμένα μου αρέσει και η ηλεκτρονική μουσική».
Ποια ήταν η στιγμή που σας έκανε να πείτε «πάμε να το κάνουμε»;
Josey: «Σταδιακά ήρθε. Από αυτό που είπε ο Νεκ, στην πλατεία, ότι “πάμε να το κάνουμε”. Έπαιξε ρόλο η καραντίνα. Αν δεν υπήρχε, μπορεί να μην είχε γίνει. Μπορεί να μας είχε φάει ο χρόνος, η δουλειά… Είναι που κάνεις ένα βήμα πίσω και λες: “Πάμε τώρα”».
Πάρα πολλοί ξεκίνησαν τότε. Εσείς πώς ξεκινήσατε; Ποιος έγραψε πρώτος;
Nek: «Νομίζω γράφαμε και οι δύο. Είχε τύχει να έχουμε έναν φίλο από τον Καναδά, που είχε τότε ένα crew και έγραφε στο στούντιο Basement. Μου είχε πει τη διαδικασία και μου είχε φανεί ψιλοαπλή: απλώς μιλάς με τη σελίδα και πας. Λέω: “Δεν πάμε να κάνουμε ένα;”».
Και ποιο ήταν το πρώτο;
Josey: «Είναι στο προφίλ μας στο YouTube, το πρώτο που είχαμε. Δεν το έχουμε διαγράψει, γιατί είναι το πρώτο. Δεν χρειάζεται να είμαστε τέλειοι».
Μια πιο προσωπική ερώτηση. Ποιος κρατάει ποιον και σε τι; Τι δεν βλέπει ο ένας και το βλέπει ο άλλος;
Nek: «Εγώ νομίζω ότι πιο πολύ κρατάω τον Χρήστο στο κομμάτι του άγχους, στο πώς θα γίνει κάτι και τα λοιπά».
Josey: «Σίγουρα».
Nek: «Και ο Χρήστος με μπριζώνει πιο πολύ να κάνουμε πράγματα. Εγώ έχω περάσει μια περίοδο που για έξι μήνες δεν μπορούσα να γράψω τίποτα. Μου έλεγε: “Πάμε, γράφω εγώ”, και μου έστελνε κουπλέ. Αυτό νομίζω είναι».
Εσύ είσαι πιο αγχωτικός;
Josey: «Είμαι, ναι. Είμαι αγχωτικός, αλλά είμαι και του “πάμε”. Εμείς έχουμε σαν μότο το “πείσμα, πάθος”. Έχει φύγει κάπως από τα κομμάτια με τον καιρό. Το είχαμε αναφέρει δύο-τρεις φορές και λέγαμε μαζί: “Πείσμα, πάθος, πείσμα, πάθος”. Το είχαμε σαν μότο. Το ωραίο είναι ότι σε μια δουλειά δουλεύαμε δίπλα-δίπλα. Εγώ δούλευα μπαρ σε μια μπυραρία στην Αργυρούπολη και ο Νεκ σέρβιρε απέναντι. Είχαμε γνωρίσει κάτι παιδιά και ένας, που κάνει κι αυτός ραπ, μου είπε κάποια στιγμή: “Ο Νεκ είναι το πείσμα κι εσύ είσαι το πάθος”. Λέω: “Όχι, δεν το έχουμε έτσι. Είναι πείσμα και πάθος μαζί”. Και λέει: “Αυτός είναι το πείσμα κι αυτός το πάθος”. Μετά μας το είπαν ξανά, ότι ο ένας είναι το πείσμα και ο άλλος είναι το πάθος. Αλλά αυτό ήρθε απ’ έξω, δεν το φτιάξαμε εμείς».
«Να ξεφύγει από τη γειτονιά»
Τι θα θέλατε παραπάνω από αυτό που κάνετε; Τι κυνηγάτε;
Nek: «Το έχουμε συζητήσει, είναι η αλήθεια. Αυτό μπορεί να ακουστεί σαν αναγνωρισιμότητα, αλλά θα ήθελα να φτάσει αυτό που θέλουμε να πούμε στα αυτιά εκείνων που νιώθω ότι θα ήθελαν να το πάρουν».
Να φύγει από τη Γλυφάδα;
Josey: «Ναι, ρε φίλε. Νιώθω ότι αν είσαι στο κέντρο, στα Εξάρχεια, στο Περιστέρι, όπου υπάρχει φάση, μπορείς να ακουστείς πιο εύκολα. Δεν είναι απαραίτητα να κάνουμε νούμερα ή να παίξουμε σε κάποιο μεγάλο live. Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που θα ήθελαν να το ακούσουν. Κάπως να φτάσει στα αυτιά τους, να ξεφύγει από τη γειτονιά».
Nek: «Σίγουρα και το Red Fest είναι ένα σημαντικό βήμα».
Εσύ τι θέλεις παραπάνω; Τι κυνηγάς από αυτό που κάνεις; Ποιο είναι το όνειρό σου και γιατί;
Josey: «Σίγουρα να φτάσει στα αυτιά ατόμων που θα ταυτιστούν με αυτό που λέμε και να δημιουργήσουμε ανθρώπινες επαφές είτε και όχι. Δεν με νοιάζει να γίνει huge. Θα ήθελα, αν μπορούσαμε, να γίνει λίγο αυτόνομο. Δεν θέλω να βγάλω λεφτά από αυτό, δεν με νοιάζει. Αν μπορούσα να βγάζω όσα λεφτά χαλάω γι’ αυτό, θα ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος. Να μην έχουμε το “θέλω να γράψω, αλλά δεν έχω λεφτά και δεν γράφω”. Να τα έχω, αλλά ας μη βγάλω και άλλα. Και δεν θέλω να γίνει αναγκαστικά δουλειά, γιατί πιστεύω ότι θα χάσει την ελευθερία του γραψίματος. Αν μπει μια εταιρεία από πίσω και πει “βγάλε ένα κομμάτι τώρα”… εγώ δεν θέλω να κάνω αυτό».
Ίσως τελικά αυτό που με έφερε κοντά στον Nek και τον Josey να μην είναι μόνο η μουσική τους, αλλά κάτι που αναγνωρίζω και στη δική μου διαδρομή. Το πείσμα να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που αγαπάς, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν σε βοηθούν και ο κόσμος γύρω σου μοιάζει να σκοτεινιάζει. Εκείνοι μέσα από τη μουσική, εγώ μέσα από τη φωτογραφία, προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό κάτι δικό μας. Δεν ξέρω πού θα μας βγάλει αυτή η προσπάθεια. Ξέρω όμως πως, σε εποχές σαν κι αυτές, το να εξακολουθείς να ονειρεύεσαι και να παλεύεις γι’ αυτό που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός δεν είναι λίγο. Είναι ένας τρόπος να μην παραδίνεσαι.
Ακούστε τη μουσική τους εδώ:
https://www.youtube.com/@nekjosey
Διαβάστε επίσης:
«Αρνούμαστε τον κόσμο τους» – Τo Red Fest ξεκινά το Σάββατο 17/10
Αντέχεις γιατί πάντα υπάρχει ένα φως στο σκοτάδι – Η νύχτα της ΣΕΛΗΝΗΣ
