Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι’ αυτό τον κόσμο.
Ομολογώ ότι έχω σκεφτεί πολλές φορές να μπω σε ένα αεροπλάνο, να φύγω για κάπου μακριά. Εδώ και αρκετό καιρό, έχω δώσει την υπόσχεση στον εαυτό μου ότι θα το παλέψω με νύχια και με δόντια εδώ. Θα τους διώξω πριν με διώξουν ή θα πεθάνω προσπαθώντας.
Μονάχα ένα πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά, άλλαξα γνώμη. Είδα τους μαθητές στη Γαλλία να παίρνουν τους δρόμους, να βάζουν το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να τραβάνε μόνο μπροστά, χωρίς να έχουν εικόνα πότε θα έρθει η ώρα να υποχωρήσουν. Ίσως να μην είχαν τη υποχώρηση στο μυαλό τους ποτέ.
Στο μεταξύ, μέσα στη Γαλλία, που μέσα στο αίμα της κυλά την ίδια στιγμή το μικρόβιο της αποικιοκρατίας και το αντίδοτο της επανάστασης, η προβοκατορολογία προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ακυρώσει τα αιτήματα των μαθητών. Να στρεβλώσει τους λόγους που τους έβγαλαν από τα σχολεία και τους ώθησαν στους δρόμους.
Και μια τεράστια μερίδα εδώ, τσίμπησε. Δεν με εκπλήσσει τίποτα πλέον, όχι. Απλά δεν έχω μουδιάσει μέσα μου αρκετά ούτως ώστε, ακόμα και τα αυτονόητα, να μου περνούν αδιάφορα.
Η γνώμη μου εκείνο το πρωί άλλαξε, όχι λόγω της μερίδας του κόσμου που θέλει να βαφτίσει τρομοκράτες μια γενιά παιδιών που παρακολουθούν την καλπάζουσα γάγγραινα του νεοφιλελευθερισμού να τα στοιβάζει σε τάξεις που δεν τα χωράνε. Άλλαξε από ζήλια. Ηθελα να φύγω και να βρεθώ ανάμεσα στα μαχόμενα πιτσιρίκια εκεί που αλλάζει πραγματικά ο κόσμος.
Εκείνο το πρωί ήθελα να φύγω από αυτόν τον τόπο, γιατί δε χωρούσε τις επιθυμίες μου. Τη σύγκρουση με το σαθρό, το γκρέμισμα αυτού που ήδη βλέπει τα θεμέλιά του να τρίζουν σηκώνοντας σκόνη. Ήθελα να φύγω για να νιώσω επιτέλους ότι κάνω κάτι γι’ αυτό τον κόσμο. Βάζω τα χέρια μου στο κάρο της αλλαγής και σπρώχνω μέχρι να μη με κρατάνε τα πόδια μου. Ήθελα να φύγω γιατί κουράστηκα να γράφω όσα θέλω να δω. Κουράστηκα να μην τολμά κανείς να τα ζητήσει μαζί μου.
Ήθελα να φύγω για να δω από πρώτο χέρι, για πρώτη φορά στη ζωή μου, την καταστροφική δύναμη της δημιουργίας και τη δημιουργική δύναμη της καταστροφής.
Γι’ αυτό, λοιπόν, αφού δε μπορούμε, δε θέλουμε, δεν τολμάμε να γκρεμίσουμε τους τοίχους που κλείνουν προς τα μέσα, με τους σοβάδες να πέφτουν στα κεφάλια μας, γκρεμίστε μας εσείς. Γίνετε, από παιδιά, τα πεύκα που θα εξαπλώσουν τη φωτιά στην άλλη μεριά του δρόμου. Γκρεμίστε μας, μπας και χτίσουμε κάτι επιτέλους.
Φωτογραφία: Hugo Aymar
Διαβάστε επίσης:
Ισπανία: Ποιος έχει δικαίωμα να μένει στην πόλη του;
