Τα πράγματα είναι απλά. Πια είναι απλά. Δε γίνεται να διατηρείς στρογγυλεμένες τις λέξεις σου, στο mute τα επιφωνήματά σου, με φτιασίδια τις απαντήσεις σου. Είναι ακατόρθωτο τα βήματά σου να είναι πάντα πάνω σε παχιά μοκέτα, οι κραυγές σου σε στούντιο ηχογράφησης. Όταν ο άλλος παίζει ντραμς μέσα στο κεφάλι σου, εσύ με την άρπα, χωρίς μεγάφωνα, από δυο χιλιόμετρα μακριά δεν πας πουθενά. Κι αυτό είναι που γίνεται εδώ και καιρό. Αλλά αυτό δεν πάει άλλο.

Η οργή, ως το επόμενο βήμα του θυμού, με την άφιξή της δεν ξεπακετάρει την ευγένεια. Ο ηλίθιος όταν σε δολοφονεί δεν είναι ηλίθιος, είναι δολοφόνος. Και στον δολοφόνο δεν ψάχνεις εύκολους τρόπους να εξηγήσεις, βρίσκεις αυτόν που θα σταθείς απέναντί του από τη δύσκολη οδό.

«Δακρυγόνα θα φάνε όλοι. Δακρυγόνα φάγανε, δεν φάγανε σφαίρες». (Δημοσθένης Πάκος, Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθήνας)

Σε μια χώρα που η αστυνομία έχει σκοτώσει ξανά και ξανά τα παιδιά της με σφαίρες, ένας μπάτσος πουλάει πνεύμα σε τηλεοπτικό κανάλι για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο κόσμος στις μεγάλες διαδηλώσεις. Το κάνει με τον αέρα ασυδοσίας που του παρέχει ο αρμόδιος υπουργός του. Το κάνει με το κλείσιμο του ματιού των 100 ευρώ αύξηση για τις υπηρεσίες του που του έταξε ο πρωθυπουργός.

«Άντε κάνε κανένα παιδί ή υιοθέτησε». (Δημήτρης Κυριαζίδης, βουλευτής Νέας Δημοκρατίας, απόστρατος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.)

Είναι άντρας, πρώην αστυνομικός, νυν βουλευτής της (δεξιάς πτέρυγας) της Νέας Δημοκρατίας. Δεν ανέχεται μια γυναίκα να είναι αρχηγός κόμματος. Όπως πριν λίγο καιρό δεν ανεχόταν έναν γκέι να είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Χαλάει την εικόνα του μασίφ αρσενικού κόσμου του. Και χτυπάει εκεί που ξέρει ότι θα πονέσει. Και χτυπάει με τον τρόπο του θρασύδειλου. Σεξισμός, πατριαρχεία, αλητεία.

«Σκέψου τον εαυτό σου σε ένα καροτσάκι, ίσως είναι καλύτερη περίπτωση να είσαι νεκρός, από το να είσαι σε ένα καρότσι από το πρωί μέχρι το βράδυ». (Δημήτρης Οικονόμου σε συζήτηση με τον Άκη Παυλόπουλο, δημοσιογράφοι σε πρωϊνή εκπομπή του ΣΚΑΙ)

Δυο δημοσιογράφοι μιλάνε για τα τροχαία δυστυχήματα. Ο ένας λέει, ο άλλος σιγοντάρει. Ο ένας από το τίποτα της ύπαρξής του, επειδή είναι όρθιος, νομίζει ότι ζει κι ο άλλος μια ανάσα παραδίπλα στο βούρκο κάνει την ηχώ του. Το ελεεινό ως λόγος που μπαίνει σε κάθε σπίτι, το χυδαίο ως σκέψη που εισβάλλει σε κάθε ψυχή που εκείνη τη στιγμή έχει ανοιχτή τη φωνή της τηλεόρασης.

«Είστε η αντιπολίτευση του πάμε κι όπου βγει». (Κυριάκος Μητσοτάκης, Πρωθυπουργός της Ελλάδας)

Είπε πολλά στη συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας της κυβέρνησής του. Κι άλλες φράσεις θα μπορούσαν να είναι σε αυτό το κείμενο. Διάλεξα αυτή ως την πιο άγρια, την πιο ασεβή, την πιο αχάμπαρη απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων και το δράμα τους. Ο κορυφαίος της κυβέρνησης δεν καταλαβαίνει τίποτα. Δίνει διαρκώς μια παράσταση όντας όμως ηθοποιός της κακιάς ώρας. Γελάκια, δάχτυλο υψωμένο, ευφυολογήματα που ανάθεμα κι αν καταλαβαίνει τον αντίκτυπό τους. Είναι κακός όταν διαβάζει τις σκέψεις του λογογράφου του, γίνεται όμως αδίστακτα επικίνδυνος όταν μιλάει εκτός κειμένου.

———

 Κι εμείς; Όλοι εμείς οι απέναντι, οι ξεκάθαρα της άλλης πλευράς; Θα συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε με «συγγνώμη» και με «λυπάμαι που σας διακόπτω»; Θα συνεχίσουμε τις πολιτικά ορθές τοποθετήσεις μας μην και δώσουμε αφορμή για επιθέσεις στο στρατό των ορκ που τρέφουν στις παρυφές της Μόρντορ τους; 

Και στους δρόμους; Θα σπάμε τις αλυσίδες μας, θα φεύγουμε στα στενά, θα σηκωνόμαστε από τις καθιστές διαμαρτυρίες, θα γυρνάμε πλάτη στα γκλοπ, θα μιλάμε για προβοκάτορες; Πόση ακόμη ευγένεια αντέχει το κίνημα; Για πόσο ακόμη θα έχουμε κλειδωμένη την πόρτα της οργής μας;

Φωτογραφία: Μαρία Κεφαλά

Διαβάστε επίσης:

«Σταμάτα και ζήτα συγγνώμη» – Η Ανυσία Λιούρη απαντά στον Ανδρέα Αλικανιώτη

Dark Storm Team: Ποιοι είναι οι φιλοπαλαιστίνιοι Χάκερ που πιστόλιασαν το Χ

Δέσποινα Τοσονίδου: «Δολοφόνοι θα σας κυνηγήσουμε μέχρι να μην μπορείτε να σταθείτε πουθενά»