Πρόκειται για μια προσπάθεια της Ελληνικής Αστυνομίας να στηριχτεί στην δημοσιογραφία χωρίς έλεγχο της είδησης και στα μέσα τα οποία την στηρίζουν για να περάσει ένα αφήγημα σε όσους τυχόν δεν είδαν κάποια από τα βίντεο της επίθεσης της αστυνομίας.
Η ιδέα της αστυνόμευσης εντός των καταυλισμών, θα ‘πρεπε να ‘ναι αυτονόητη. Όμως ποιας αστυνόμευσης;
«Άνοιξα την πόρτα και τους είπα πάμε. Λίγα μέτρα πιο κάτω από το σπίτι και ελάχιστα λεπτά μετά η Έλλη παρουσίασε αστάθεια μέσα στο σπίτι και άρχισε να σπαρταρά. Δεν μπορώ να περιγράψω άλλο συγγνώμη. Ακολούθησαν σκηνές φρίκης».
Η Ελληνική Αστυνομία κρατά ψηλά την σημαία της κακοποίησης πολιτών. Έδειραν διαβητικό σε υπογλυκαιμικό σοκ, καθώς «τον πέρασαν για τοξικομανή».
Η οργή, ως το επόμενο βήμα του θυμού, με την άφιξή της δεν ξεπακετάρει την ευγένεια. Ο ηλίθιος όταν σε δολοφονεί δεν είναι ηλίθιος, είναι δολοφόνος. Και στον δολοφόνο δεν ψάχνεις εύκολους τρόπους να εξηγήσεις, βρίσκεις αυτόν που θα σταθείς απέναντί του από τη δύσκολη οδό.
Ο άνθρωπος αυτός θεωρήθηκε ότι πρέπει να ηγείται μίας διμοιρίας των ΜΑΤ. Ότι είναι ο πιο υπεύθυνος, λογικός και ψύχραιμος.
Την αστυνομία της καρδιάς μας, την μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση της χώρας, που μέρα παρά μέρα κάποιος από αυτούς συλλαμβάνεται για εμπόριο ναρκωτικών, συμμετοχή σε ομάδες που πωλούν προστασία, trafficking ή ακόμα και ληστείες.
Το θεσμικό πλαίσιο του επέτρεψε να επιστρέψει στην ενεργό υπηρεσία σαν να μην είχε συμβεί τίποτα
Μάλλον λυπάσαι… γιατί το περιπολικό δεν είναι ταξί.