Ερχόμαστε στον κόσμο χωρίς να έχουμε επίγνωση πως κάποια στιγμή θα τον αφήσουμε. Αυτή την επίγνωση την έχουν οι γύρω μας, κι όμως περνάνε χρόνια μέχρι να μας την παραδεχτούν. Στην αδερφή μου λέγαμε ότι το κουνέλι μας, ο Μπάμπης, είναι μαζί με τα άλλα κουνελάκια και τρώει καρότα με το κιλό, αντί να τρώει τα παχύφυτα της μαμάς.
Μέρος αυτής της μυστηριακής θέασης που, για κάποιο λόγο, έχουμε απέναντι στο θάνατο, είναι κι όλες αυτές οι καθόλου ρεαλιστικές αντιδράσεις μας όταν το συναντάμε. Δε με απασχολεί τόσο το αν μια ψυχή πηγαίνει στον Παράδεισο. Με απασχολούν αυτοί που μένουν πίσω, και φοβούνται μην «προσβάλλουμε το νεκρό».
Δεν έχω πάει να χορέψω δίπλα σε κανένα μνήμα (ακόμα). Αλλά δε θεώρησα και ποτέ ότι, μετά τη φυγή κάποιου από τον κόσμο των ζωντανών, θα έπρεπε να στρογγυλέψω τα λόγια μου, να του αποδώσω κάποια τιμή που δεν αξίζει, ή να του δώσω άφεση αμαρτιών. Μαζί με το σώμα, δε πεθαίνει ούτε η κληρονομιά, ούτε τα πεπραγμένα, ούτε τα ειπωμένα. Ο θάνατος είναι τόσο φυσικός όσο η γέννηση. Δε νοείται να αρκεί ο θάνατος για να αγιοποιηθεί κανείς.
Να ξεκαθαρίσω κάτι, ως πολιτική θέση και προσωπική άποψη. Τον τελευταίο καιρό, δεν τρέφω κάποια ιδιαίτερη εκτίμηση για το κοινοβουλευτικό τόξο της ελληνικής Αριστεράς. Για τους ίδιους και άλλους τόσους λόγους δεν εκτιμώ και το υπόλοιπο κοινοβουλευτικό τόξο. Ως παρατάξεις, στέκονται στις ιδέες τους μέχρι εκεί που ξεκινάνε τα λόγια. Εκεί που ξεκινούν οι πράξεις με πολιτικό κόστος κάνουν πίσω. Τους προτιμώ από τους πατριδοκάπηλους που τρώνε κρατικό χρήμα και μετά θυμούνται «πόση δύναμη έχουν οι Έλληνες όταν ενωθούν», αλλά μέχρι εκεί.
Αλλά μιλώντας, λόγου χάρη περί Σαββόπουλου, δεν έχω κανένα λόγο να κρίνω κανέναν εκπρόσωπο της Αριστεράς, που δεν έδωσε το παρόν σε άλλη μια στιγμή του δημόσιου βίου που οικειοποιηθήκαν οι κυβερνώντες δωσίλογοι. Δε σκυλέψαν το νεκρό. Νεκροί σκυλεύτηκαν στα Τέμπη. Όταν σκυλεύεις άγνωστους νεκρούς, είσαι ακόμα Έλληνας, κύριε Δρυμιώτη;
Δε ξεχνάμε την περίπτωση του Charlie Kirk. Ένας «Χριστιανός» που δήλωνε πως η ενσυναίσθηση είναι ελάττωμα και η Αμερική είναι λευκή. Η ίδια μετά θάνατον αγιοποίηση δεν έδωσε στον κόσμο που δε γνώριζε την ευκαιρία να μάθει ποιος ήταν ο άνθρωπος κάτω από το φέρετρο.
Έναν άνθρωπο οφείλουμε να το θυμόμαστε με τα σωστά και τα λάθη του. Κι αν θέλουμε να μιλάμε για ελευθερία λόγου κι έκφρασης, καμία φυσική συνθήκη δε θα έπρεπε να στέκεται εμπόδιο.
Διαβάστε επίσης:
Ισραήλ: Θανατική ποινή μόνο για Παλαιστίνιους κρατούμενους
Η ψευδαίσθηση της επιλογής και της αντίθεσης
Στο Μνημείο που ο μηχανισμός έχασε τη μάχη (Φωτορεπορτάζ – 26/10/25)
