Η απουσία των αρχηγών της αριστεράς απ’ την κηδεία του Σαββόπουλου, έφερε συνειρμικά, όχι μόνο σε μένα, μιαν άλλη κηδεία. Στο ύστατο αντίο προς τον (αντίστοιχα σπουδαίο) Θάνο Μικρούτσικο, τον πρώην υπουργό εκτός των άλλων, έλειπε η δεξιά εκπροσώπηση. Κανείς δεν ασχολήθηκε τότε. Γιατί; Μα φυσικά, πρόδηλο είναι, γιατί απ’ την αριστερά περιμένει κανείς περισσότερα. Η στάση της Νέας Δημοκρατίας σε ζητήματα ευαισθησίας, σεβασμού στην τέχνη κι ακόμα παραπάνω σεβασμού στο ιδεολογικό “άλλο”, δεν είναι μέτρο σύγκρισης. Ποτέ δεν ήταν.

Το παραπάνω συμπέρασμα, οδήγησε την πορεία της σκέψης μου σχεδόν σε αυτόματο πιλότο. Πάμε στην ουσία. Γιατί η ουσία, χωρίς να είναι άλλη, είναι αλλού.

Η ιδέα είν’ ένα πράγμα υπέροχο. Αγνό, ιερό κι αδιαπραγμάτευτο. Φιλοσοφική ή καλλιτεχνική, ακαδημαϊκή ή λαϊκή, πνευματική ή συναισθηματική, η ιδέα δεν ζυγίζεται ούτε σε πλήθος, ούτε σε χρήμα, ούτε σε λέξεις. Μπορεί να είναι δική σου, μόνο δική σου, να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί της και να διεκδικεί το απόλυτο δικαίωμα της αδιαλλαξίας. Γιατί οι ιδέες είν’ αιώνιες, πολύτιμες και τσάμπα. Η πολιτική, απ’ την άλλη, ούτε τσάμπα είναι, ούτ’ αιώνια. Μπορεί λοιπόν να ‘ναι αδιάλλακτη;

Πολιτική είναι η τέχνη της αλλαγής. Του εφικτού. Της επίδρασης πάνω στη ζωή. Κι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη συνήθως κυβερνώσα δεξιά, και τη σπανίως κυβερνώσα αριστερά, είναι ακριβώς αυτή: Η δεξιά βάζει όσο νερό γουστάρει στο κρασί της (μερικές φορές μες στο ποτήρι έχει πια σκέτο νερό, καθόλου κρασί). Κι η αριστερά διασπάται διεκδικώντας οίνο καθαρό, πλην όμως οίνο που όλο και λιγότεροι παραγγέλνουν. Αποτέλεσμα; Η “μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη” (με διαφορές τεράστιες απ’ το δεξί της άκρο ως το κέντρο) να καταπίνει την καμήλα ολόκληρη κι αμάσιτη, κι η ζερβή μεριά της πολιτικής να διαιρεί τα κουνούπια της για να μην πνιγεί… απ’ τα φτερά!

Θα μου πεις: Ωραία, και τι ζητάς εσύ λοιπόν; Μιαν αριστερά που θα νερώνει το κρασί κατά πώς το ζητάνε οι συγκυρίες; Μιαν αριστερά – “σαΐτα” που πετάει στον άνεμο; Όχι. Οπωσδήποτε όχι. Όμως ανάμεσα στο άσπρο του “όλα” και στο μαύρο του “τίποτα”, υπάρχουνε πολλοί χρωματισμοί να ζωγραφίσεις. Κι αφού ανοίξαμε συζήτηση για τις δικές μου απαιτήσεις, να τι θέλω: μιαν αριστερά που βλέπει το δάσος αντί για το δέντρο, που κοιτάει το δέντρο αντί το δάχτυλο, που κάνει ένα βήμα πίσω για να κάνει δύο μπροστά.

Η ελληνική αριστερά, στην εμμονική της προσπάθεια ν’ αποδεικνύει στο συνεχώς μειούμενο εσωτερικό ακροατήριο την αριστερότητά της, ξεχνάει να κάνει πραγματική πολιτική. Μόνο που, η ζωή μου, η ζωή σου, η ζωή μας δεν αλλάζει θεωρητικά, κάτω απ’ την αλαζονική ηγεμονία της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αλλάζει πρακτικά κι επώδυνα. Αλλάζει εδώ. Αλλάζει τώρα. Κι οι εκφραστές των φιλολαϊκών τάσεων, αλληλοφωτίζουν τις διαφορές τους, αντί να επικεντρωθούν στις ομοιότητες.

Σε πρόσφατη δημοσκόπηση τέθηκε το φαιδρό ερώτημα: Μητσοτάκης ή χάος. Το χάος κέρδισε με 42%. Κι ενώ, πλέον, όχι μονάχα ο κανένας αλλά ως και το χάος κερδίζει τον πρωθυπουργό, δεν υπάρχει σχηματισμός στ’ αριστερά του κέντρου που να μπορεί, όχι να προσπεράσει, μα ούτε ν’ ανησυχήσει καν τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί; Γιατί κυριαρχεί στη χώρα ένα έξοχα παιγμένο διαίρει και βασίλευε. Μόνο που δεν το παίζει αριστοτεχνικά ο Μητσοτάκης – του το προσφέρει μεγαλόψυχα η εγωιστική ανωριμότητα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Αριστεράς, των μικροσχηματισμών, του ΚΚΕ (που ο ιστορικός ηγέτης του κάποτε -θα- συμμαχούσε ως και με το διάολο για να σώσει τη χώρα), και φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας που παίζει επικοινωνιακό σκάκι μ’ έναν κόσμο που τον έχει ήδη (μια τουλάχιστον φορά) απογοητεύσει.

Διαίρει και βασίλευε λοιπόν, βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης, φτάνει να διατηρήσουμε τις ακριβές μας διαφορές. Να ‘μαστε άψογοι, τέλειοι, οι μόνοι εκφραστές του “απόλυτου καλού”. Του “απόλυτα σωστού”, κι ο κόσμος ας πεινάει, ας υποφέρει, ας ταλαιπωρείται όσο δεν πείθεται απ’ τη δική μας πρόταση και μόνο απ’ αυτή. Όσο δεν προτιμάει το δικό μας αδύναμο σχήμα απ’ τα υπόλοιπα. Κι απέναντι, ένας ιδεολογικά αλλοπρόσαλλος Γολιάθ παίζει τη σφεντόνα κομπολόι. Ίσως να γίνονται θαύματα στη Βίβλο, όμως πολιτική έτσι δεν γίνεται.

Μόνο που, αν έχει μια ευθύνη η αριστερά σε κάθε δημοκρατία, αυτή είναι να κάνει ό,τι μπορεί. Χωρίς ποτέ να πουλάει τις κόκκινες γραμμές της, μα και χωρίς να έχει μόνο τέτοιες. Κάνει ο,τι μπορεί η ελληνική αριστερά για να σταματήσει τα νεοφιλελεύθερα κύματα που έρχονται το ένα πίσω από τ’ άλλο να σαρώσουν τους πολίτες της χώρας; Ο καθένας κρατάει τη σανίδα του κι αρνούνται να φτιάξουν ένα φράχτη που θα μπορεί να κάνει τη δουλειά. Έχεις δει ποτέ κύμα να διαλύεται πάνω σε σανίδα; Μάντεψε γιατί! Σίγουρα όχι επειδή διαλύεται πολύ καλά…

Λοιπόν, μακάρι να κάνω λάθος αλλά, έτσι και δεν γίνει κάτι, το χειμώνα ετούτο δε θα τον πηδήσουμε. Και τότε, δεν θα ‘ναι βρώμα της ιστορίας πια, θα ‘χουμε ξοφλήσει. Ορίστε, να, στίχοι υπάρχουνε, διαλέξτε κατά το δοκούν. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει.

Διαβάστε επίσης:

«Is Having a Boyfriend Embarrassing Now?» – Η Vogue επαναστατεί ή πουλάει φιλελεύθερο φεμινισμό;

Η Συννεφούλα στον Άγνωστο Στρατιώτη

Τι πεθαίνει μαζί με τον άνθρωπο;