Στον απόηχο μιας τεράστιας συναυλίας με Ζορμπά και Τρύπες, θα θυμίσουμε ό,τι τα πάντα είναι πολιτική και δεν θα δώσουμε άφεση αμαρτιών στην μπάντα που δε θέλησε ποτέ να συνδεθεί μαζί της.
Δεδομένο 1: Στην Ελλάδα η διάκριση των εξουσιών είναι ανέκδοτο. Κι όχι, γι’ αυτό δεν ευθύνεται η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, ούτε ο Σύριζα του Τσίπρα, ούτε το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα – το ίδιο το πολίτευμα, με ζιβάγκο, με γραβάτα ή χωρίς, ζητάει τη νομοθετική εξουσία σε σφιχτή αγκαλιά με την εκτελεστική. Κι άρα, πώς να διαχωρίσεις κάτι de facto σφιχταγκαλιασμένο; Τρέχα γύρευε…
Αν η Μαρία Καρυστιανού προστεθεί στο προεκλογικό ντιμπέιτ, θα προσφέρει μια καθαρή, ανόθευτη επιλογή. Όμως αυτή είναι μονάχα η μία πλευρά του νομίσματος…
Σε πρόσφατη δημοσκόπηση τέθηκε το φαιδρό ερώτημα: Μητσοτάκης ή χάος. Το χάος κέρδισε με 42%. Πλέον ως και το χάος κερδίζει τον πρωθυπουργό, κι ωστόσο δεν υπάρχει αριστερά να τον ανησυχήσει.
Γενικά όταν ακούμε από πολιτικούς –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– τέτοιου τύπου αναφορές, πρέπει να φυλαγόμαστε γι’ αυτό που ετοιμάζεται.
Δεν χωράει αμφιβολία πως, υπό άλλες συνθήκες, μια άλλη Ζωή θα μπορούσε να ‘ναι καταπληκτική ηγέτιδα. Όχι όμως η Ζωή που συμμαχεί με το μεγαλύτερο ανέκδοτο στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής.
Μια παλιά παροιμία λέει πως αν θες ζυμώσεις… ζυμώνεις! Αλλιώς, κοσκίνιζε…
Οι μέρες μας θυμίζουν έντονα 2011 όπου οι συμπολίτες πολιτικοποιούνται βίαια ψάχνοντας απαντήσεις, σε κόμματα χωρίς πολιτικές αρχές.
Σκύβω το κεφάλι σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: σημαίνει βγάζω τον εαυτό μου στη σέντρα, παραιτούμαι, ζητώ συγγνώμη. Αντ’ αυτού: ισοζύγιο νεκρών.