Στήλη Άλατος: Τα αγαθά δημοσκόποις κτώνται.
Και αντίπαλο δέος; Μόνο σοκ.
Και αντίπαλο δέος; Μόνο σοκ.
Το δικό μου κατακρεουργημένο πρόσωπο δε μετράει περισσότερο από το πρόσωπο που κατέσφαξε μια προπέλα του λιμενικού. Δε θα το επιτρέψω αυτό. Μόνο πάνω από το πτώμα μου.
Η γλώσσα καθορίζει ποιοι θεωρούνται ανθρώπινοι και ποιοι προβλήματα.
Η Μαρία Καρυστιανού όχι μόνο κλείνει το μάτι στους εθνικιστές αποκαλώντας τους νεκρούς «παράνομους εισβολείς», αλλά αρχίζει και έχει περισσότερες ομοιότητες με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον οποίο αντιπολιτεύεται.
Με νοιάζει ένας, δύο, πέντε, δέκα άνθρωποι να αρχίσουν να μετακινούν τα γαμημένα τα κουτάκια τους. Να τους σκάσουν κλώτσο. Να δουν ένα από όλα αυτά που αναφέρονται να δουν μια συνήθεια που μπορεί να είναι λάθος και να σκεφτούν «Ρε συ μπας και δρω παρορμητικά;».
Αν η Μαρία Καρυστιανού προστεθεί στο προεκλογικό ντιμπέιτ, θα προσφέρει μια καθαρή, ανόθευτη επιλογή. Όμως αυτή είναι μονάχα η μία πλευρά του νομίσματος…
«Το σίγουρο είναι ότι δεν θα επιτρέψουμε ο Σύλλογός μας να γίνει όχημα για προσωπικές πολιτικές επιδιώξεις».
Ο Πάνος Ρούτσι δεν υποχωρεί. Δέκατη μέρα απεργία πείνας, με τα σκυλιά της εξουσίας να δείχνουν τα δόντια τους. Κάθομαι δίπλα του προσπαθώντας να κρατήσω τα δάκρια μου.
Ο Πάνος Ρούτσι όπως αναφέρεται στο εξώδικο, «θα φύγει από εκεί μόνο με την άδεια εκταφής στο χέρι». «Μέχρι τέλους» λέει και μας ζητά να είμαστε εκεί. Για να αντέξει. Για να αντέξουμε.