Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η Μαρία Καρυστιανού δεν έχει ιδρύσει απολύτως τίποτα. Ούτε κόμμα, ούτε κίνημα, ούτε παράταξη. Εδώ, καλά-καλά, ο Τσίπρας δεν έχει (που δεδομένα θα έχει). Κι άρα είναι μια συζήτηση πρώιμη, ίσως βιαστική. Όμως είναι μια συζήτηση ανοιχτή, σ’ ένα λαό που διψάει για φωνές, διψάει για λύσεις, διψάει για επιλογές με το πολιτικό σύστημα υπό μαρασμό. Αν λοιπόν η Μαρία Καρυστιανού προσθέσει τη φωνή της στο προεκλογικό ντιμπέιτ, θ’ αποτελέσει μια φωνή. Θα προσφέρει μια επιλογή. Μια καθαρή, ανόθευτη επιλογή. Όμως αυτή είναι μονάχα η μία πλευρά του νομίσματος…

Ας ξεκινήσουμε απ’ τα θετικά, ένεκα που την έχουμε ανάγκη λίγη αισιοδοξία. Η Ελλάδα πάσχει από κακοστημένες κομπίνες, ανελεύθερα νομοσχέδια, ξύλινες εξηγήσεις και κυρίως, αναποτελεσματική (επιτήδεια ή απλώς κακοφορμισμένη) δικαιοσύνη. Όλ’ αυτά, κι ειδικά το τελευταίο, η Καρυστιανού τα ‘χει βιώσει στο πετσί της όσο ελάχιστοι Έλληνες. Έχασε το παιδί της απ’ την εγκληματική διαχείριση του κράτους, είδε στον τόπο του εγκλήματος να καταπατείται κάθε νομός και πρωτόκολλο, παλεύει για μια δικαίωση που πρόδηλα η ελληνική δικαιοσύνη τής αρνείται, δεμένη πισθάγκωνα μ’ επιχειρήματα βγαλμένα μέσ’ απ’ τον ίδιο της τον πολυκώδικα. Κι άρα, η φωνή της μάνας που έγινε σύμβολο του αγώνα για φως, είναι η φωνή της χώρας που βουλιάζει στο σκοτάδι. Αν είναι η φωνή στο δρόμο, γιατί να μην είναι κι η φωνή στη Βουλή;

Εδώ που τα λέμε, κι αν κανείς αποστραγγίξει την τραγική ιστορία πίσω απ’ το πρόσωπο, δεν της λείπει τίποτα: είναι μια γυναίκα φωτεινή, μορφωμένη, πρότυπα όμορφη (κι όποιος αρνείται πως αυτό παίζει ρόλο στην πολιτική, απλώς στρουθοκαμηλίζει), ικανή να μιλήσει σε μεγάλα ακροατήρια, ικανή να συζητήσει θεσμικά με μεγαλύτερη ευαισθησία απ’ τον κάθε Μητσοτάκη, αλλά και “λαϊκά” με απείρως λιγότερο ναρκισσισμό απ’ τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ναι, η Μαρία Καρυστιανού είν’ ένα πρόσωπο με πολιτική στόφα. Πολύ επιδραστικότερη του Ανδρουλάκη, πολύ πιο λαμπερή απ’ το Φάμελλο, πολύ ισχυρότερη ως προσωπικότητα απ’ τον κάθε Κασσελάκη. Όμως εδώ τελειώνουν τα εύκολα. Αν η Μαρία Καρυστιανού αποφασίσει να εμπλακεί στην πολιτική, χάνει την ασπίδα της τραγικής μάνας. Μπαίνει στη λάσπη και πρέπει να πολεμήσει. Μπορεί; Ίσως ναι, ίσως όχι, το ζήτημα είναι ότι της λείπουν ισχυρά όπλα για να τα καταφέρει.

Προς το παρόν (το τονίζω!), η θέση της Καρυστιανού είναι απολιτίκ. Είναι πολύ πιστά κι αποφασισμένα αντί, όμως δεν έχει πολιτική θέση. Ζητά δικαιοσύνη, ζητά κάθαρση, ζητά φως, όμως δεν προσφέρει ένα πλάνο, μια ιδεολογική πλατφόρμα, μια συνεκτική γραμμή. Ως μάνα, δεν οφείλει. Ως πολιτικός; Χρειάζεται; Η αλήθεια είναι πως, τυπικά και ουσιαστικά, χρειάζεται.

Χωρίς ιδεολογική συνοχή, μοιραία ένας σχηματισμός εκκινά (ή καταλήγει) προσωποκεντρικός. Όσο κι αν εμπιστεύεσαι το πρόσωπο, ένας αποκλειστικά προσωποκεντρικός σχηματισμός είναι καταδικασμένος ν’ αποτύχει, ακριβώς επειδή τα πρόσωπα μπορούν να πείθουν για την καθαρότητά τους, όχι όμως και για τις λύσεις που φέρνουν στο τραπέζι. Κι η ψήφος, σε αντίθεση με τη διαμαρτυρία, περνάει από την τσέπη, απ’ την υγεία, απ’ την καθημερινότητα του πολίτη. Ως προς αυτό, η απουσία “γραμμής” δημιουργεί αβεβαιότητα. Κι η αβεβαιότητα γίνεται βούτυρο στο ψωμί των έμπειρων στη μάχη των εντυπώσεων.

Συν τοις άλλοις, τα πρόσωπα, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι στόχοι ευκολότεροι απ’ τις ιδέες. Ναι, η αριστερά δεν θα μπορέσει να πείσει ποτέ τους ομοϊδεάτες του Άδωνι Γεωργιάδη, όμως θα είναι πάντα μια πρόταση. Η δεξιά προφανώς δεν θα πείσει ποτέ τον Παύλο Πολάκη, θ’ αποτελεί ωστόσο επίσης μια πρόταση. Κι είναι πολύ εύκολο να εξαφανίσεις έναν Πολάκη ή έναν Γεωργιάδη (κανείς τους δεν ηγήθηκε παράταξης, γι’ αυτό και συνεχίζουν να υπάρχουν), όμως δεν μπορείς να εξαφανίσεις τη δεξιά, την αριστερά ή το κέντρο. Δεν μπορείς να εξαφανίσεις την πρόταση. Η Καρυστιανού βέβαια, ποιοτικά και σημειολογικά δεν είναι ούτε Πολάκης, ούτε Γεωργιάδης. Είναι μακράν ευγενέστερη, φέρει μια γλώσσα, μια διάθεση, έναν πολιτισμό που απέχει χιλιόμετρα απ’ τον κοινοβουλευτικό βούρκο που εκπροσωπούν οι δύο που αναφέρθηκαν. Όμως ο αγώνας θα δοθεί στο βούρκο, με τους κανόνες του βούρκου, και το κυριότερο (το ξαναγράφω), χωρίς την ασπίδα της μάνας που έχασε την κόρη της. Χωρίς την ασυλία του ανθρώπου με το μεγάλο πένθος. Απ’ τη στιγμή που ζητάς ψήφο, κρίνεσαι. Χωρίς δικαιολογίες, παρά τον πελώριο πόνο που προφανώς συνεχίζει να σε γδέρνει. Κι ίσως, ακριβώς αυτός ο πόνος που ως τώρα σε κράτησε όρθια, να γίνει ξαφνικά μπούμερανγκ που θα χτυπήσει, όχι εσένα μόνο, αλλά την ίδια την υπόθεση που τον γέννησε.

Εξηγούμαι: Η Μαρία Καρυστιανού είναι, και θα είναι το πρόσωπο των Τεμπών. Μοιραία, κάθε πολιτικό χτύπημα στην ίδια, θα σημαίνει κι ένα μικρότερο χτύπημα στη μάχη των γονιών για δικαίωση. Κάθε υστερόβουλη τακτική που θα της χρεώνουν, θα μεταφράζεται από ένα μέρος τον λαού ως υστεροβουλία των συγγενών για το προσωπικό τους όφελος. Είναι αλητεία μια τέτοια συσχέτιση; Είναι. Είναι άδικο κι απάνθρωπο, προς την ίδια και προς τον αγώνα των ανθρώπων; Αναμφίβολα είναι. Αμφισβητεί κανείς, με όσα έχουμε ως τώρα δει στην περίπτωση Ρούτσι και σε άλλες, πως θα συμβεί κάτι τέτοιο; Μην εθελοτυφλούμε, δεν μας παίρνει.

Στο φινάλε βέβαια, εγώ ποτέ δεν θα γίνω ο άνθρωπος που θ’ αποτρέψει κάποιον απ’ την ενασχόληση με την πολιτική. Ένα σύστημα πρόδηλα διεφθαρμένο, έχει ανάγκη από φρέσκους, καθαρούς, ικανούς κι αποφασισμένους ανθρώπους. Όμως πρέπει να ‘ναι κι άνθρωποι προετοιμασμένοι. Τόσο για να διατηρήσουν την ηθική τους, όσο και για να πολεμήσουν σε μια μάχη, συχνά ανήθικη. Κι ως προς την Καρυστιανού, αν για το πρώτο είμαι μάλλον πεπεισμένος, για το δεύτερο, διατηρώ ισχυρές επιφυλάξεις. Και μακάρι να βγω ψεύτης, πολύ θα το χαρώ…

Φωτογραφία: Μαρία Γαλάτη

Διαβάστε επίσης:

«Αν υπάρχουν ηλίθιες σκύλες, θα τις διώξουμε»: Είναι η Μπριζίτ Μακρόν μισογύνισσα;

Ελένη Βασάρα: «Δεν μπορεί η κ. Καρυστιανού να χρησιμοποιεί την ιδιότητα της ως Πρόεδρος σε δηλώσεις για δημιουργία κόμματος»

Είναι το αεροπλάνο ασφαλές μέσο μεταφοράς στην Ελλάδα; Μέρος 3ο