Μετά την ανακοίνωση των νέων κομματικών σχηματισμών, του/της ΕΛ.ΑΣ χωρίς το «Ελλήνων Χριστιανών» αλλά σκέτο – για όνομα ρε Αλέξη – και της Ελπίδας για την Δημοκρατία της κατά τα άλλα συμπαθούς Μαρίας Καρυστιανού, έχουν ξεσαλώσει οι δημοσκόποι. Δεύτερος ο Τσίπρας, Τρίτη η Καρυστιανού, Τέταρτος ο Ανδρουλάκης, εξαϋλώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ (άραγε γιατί), διαλύεται η Νέα Αριστερά συμπιέζεται η άκρα δεξιά (άραγε γιατί πάλι) και πάει κλαίγοντας που έλεγε κι ο Τζιμάκος.

Όμως το πιο σημαντικό εύρημα – όπως λένε κι οι δημοσκόποι – είναι ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει σε ένα ποσοστό γύρω στα 25-30% από την πρόθεση μέχρι την εκτίμηση. Κι αυτό γιατί το κυβερνόν κόμμα έχει στην πλάτη του ένα σωρό σκάνδαλα (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, πτυχία που υπάρχουν και δεν υπάρχουν, μυστικές συναλλαγές, ΕΛΤΑ, συμβάσεις που αγγίζουν τα όρια της παρανομίας, κλπ, κλπ). Όμως αντί να κατακρημνιστεί και τα ποσοστά του να φτάσουν μετά βίας τα διψήφια, κρατά γερά. Στην πραγματικότητα βαστά γερά και πιο γερά κι από τον Ντάισενμπλουμ.

Προσωπικά αυτό έχει δύο αναγνώσεις. Η μία είναι το αφήγημα της δεξιάς παράταξης ότι δεν απασχολούν τους πολίτες τα σκάνδαλα αλλά το γεγονός της ορθής διακυβέρνησης της χώρας. Που από μόνο του αυτό είναι μια αντίφαση γιατί μια βόλτα να πας στο σούπερ μάρκετ και να διαπιστώσεις ότι η ακρίβεια χτυπά κόκκινο, θα καταλάβεις ότι ο μέσος Έλληνας αγκομαχά μπροστά στη θέα των τιμών. Ο πληθωρισμός καλπάζει και η αγοραστική δύναμη των χαμηλών στρωμάτων ολοένα και μικραίνει. Άρα το success story το πολύ να είναι ένα story στο Instagram της κυβέρνησης. Όχι των πολιτών. Άρα πάμε στην δεύτερη ανάγνωση. Το ποσοστό που παίρνει η κυβέρνηση είναι από αυτό που λέμε σκληρό πυρήνα των ανθρώπων που έχουν επωφεληθεί της διαφθοράς. Είναι δηλαδή αυτοί που έχουν κερδίσει από τα σκάνδαλα αυτά, είναι το βαθύ πελατειακό κράτος που υποτίθεται ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση ήρθε για να εξαλείψει. Και στην πραγματικότητα δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να το μεγαλώσει. Να απλώσει τα πλοκάμια της τόσο βαθιά στη λειτουργία του που με αυτό τον τρόπο να εξαργυρώνει το ποσοστό της με δυνητικές ψήφους. Επιτελικά και ωραία.

Το τελευταίο, όσο κι αν φαντάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ότι δηλαδή μια κυβέρνηση έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο διαφθοράς που να κάνει συνένοχους τους πολίτες, μοιάζει να ισχύει. Κι αν αυτός είναι πραγματικά ο λόγος που στις δημοσκοπήσεις η Νέα Δημοκρατία σκοράρει τόσο πολύ, θα πρέπει να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι σόι κοινωνία είμαστε που έχουμε φτάσει τόσο χαμηλά. Ή πόσο καπάτσοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν που έχουν ταΐσει τόσο πολύ ένα συγκεκριμένο, μεγάλο ποσοστό Ελλήνων, που τους κρατάνε τόσο σφιχτά από το χέρι. Το χέρι που σε άλλη περίπτωση θα τους μαύριζε. Σαν τον Μαυρογυαλούρο. Και τώρα τους το επιστρέφουν με τόκο. Αν και μάλλον με στόκο θα έπρεπε, αλλά εδώ θα μπούμε σε άλλα χωράφια και δεν θα ήθελα.

Και αντίπαλο δέος; Μόνο σοκ. Μια αριστερά που δεν ξέρει αν είναι κυβερνώσα ή συνιστώσα και μεταξύ τους δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στο αν ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή ή τη δύση. Και η ακροδεξιά να κατακλύζει την κοινωνία και τα κόμματα. Εν ολίγοις. Δεν υπάρχει ελπίδα. Μόνο «πήδα» μακριά να φύγουμε. Κι αν προλαβαίνουμε…

Διαβάστε επίσης:

Πες το με το όνομά του: γυναικοκτονία

Γιώργος Νίκας: Ο μαέστρος των Social Waste

O Βασίλης Ράλλης στο The Untold: «Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να μπορώ να βοηθάω μέσα από τη μουσική μου»