Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είν’ ένα πρόσωπο των άκρων. Κι όπως κάθε τέτοιο πρόσωπο, συνήθως δεν αφήνει ενδιάμεσες επιλογές: ή την αγαπάς, ή “τη μισείς”. Άλλωστε, κι η ίδια τον καλλιεργεί με συνέπεια το μανιχαϊσμό, προσφέροντας τα εφόδια και για τους δύο δρόμους. Μορφωμένη, χειμαρρώδης, ετοιμόλογη, οπωσδήποτε ευφυής και μάλλον ατρόμητη. Ταυτόχρονα ξερόλα, παρορμητική, αντιδραστική, συγκεντρωτική κι αριβίστρια.

Ο Στέφανος Κασσελάκης είν’ ένα πρόσωπο που λάμπει. Κι ακριβώς γι’ αυτό, δημιουργεί κι εκείνος το ίδιο σταυροδρόμι. Είναι τρομερά φωτογενής μα και τρομερά ανίκανος να βάλει δέκα λέξεις στη σωστή σειρά. Εντυπωσιακά όμορφος μα κι εντυπωσιακά άσχετος. Μάγος του lifestyle κι αλχημιστής της πολιτικής. Στιβαρός επικοινωνιακά, μα κι ιδεολογική ανεμοδούρα. Ο ελληνικός λαός λοιπόν (σοφός ή όχι), εδώ και γενιές γνωρίζει τον αλχημικό κανόνα. Ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, κι άρα ή αγαπάς τον χρυσό Κασσελάκη, ή μισείς τον τσίγκινο. Ξανά, μέση οδό δεν έχει.

Ούτως ειπείν, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως μια μεταξύ τους συνεργασία… έχει κιόλας αργήσει! Τι έχει όμως να προσφέρει μια τέτοια συνεργασία; Κι επειδή ελάχιστα μ’ απασχολεί η προσωπική επιτυχία ενός κομματικού σχηματισμού, ας αναδιατυπώσω: τι έχει να προσφέρει μια τέτοια συνεργασία στο ελληνικό κοινοβούλιο; Κι ακόμα περισσότερο, τι έχει να προσφέρει στον Έλληνα ψηφοφόρο;

Μη βιαστείς να πεις “τίποτα”. Η συνεργασία των δύο δεν φέρνει βέβαια τους απαραίτητους 30 βουλευτές για αίτημα προανακριτικής, φέρνει όμως στο τραπέζι μια εύκολη παραδοχή κι ένα δύσκολο συμπέρασμα. Η εύκολη παραδοχή είναι ότι η Πλεύση Ελευθερίας παραμένει ένα κόμμα, εν πολλοίς, απολιτίκ. Μπορεί το αριστερό παρελθόν της Ζωής (όμοιο μ’ αυτό του Σπύρου στους Απαράδεκτους) να τοποθετεί την, ούτως ή άλλως προσωποκεντρική Πλεύση, συνειρμικά στις αριστερές δυνάμεις του τόπου, όμως η ίδια η αρχηγός της το ‘χει ξεκαθαρίσει: “Δεν κοιτάμε ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Κοιτάμε μπροστά!”. Τόσο μπροστά που, χωρίς να την ενοχλεί και τόσο η απουσία ιδεολογικής βάσης στο κόμμα (όσο και στην ίδια την προσωπικότητα) του Στέφανου Κασσελάκη, είδε σ’ αυτό μια κοινή προσπάθεια να ρίξει το Μητσοτάκη. Ανεμομαζώματα.

Το δύσκολο (όχι ως προς τη σύλληψη, όσο ως προς τη… χώνεψη) συμπέρασμα είναι ότι, όσο απουσιάζει ένα ελάχιστο πεδίο συνεννόησης στ’ αριστερά της ΝΔ, η άλλη επιλογή μοιάζει να μην είναι καν επιλογή. Χωρίς αρχές, χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, ισορροπώντας ανάμεσα σε ριζοσπαστικές φαντασιώσεις εθνικού νομίσματος κι ανώδυνες καρδούλες επικοινωνιακής επιφάνειας, το μόνο πράγμα που έχει να προτάξει η δεύτερη δύναμη των δημοσκοπήσεων είναι ο μοναχικός ναρκισσισμός. Ένας ναρκισσισμός που δεν φοβάται κι αντέχει να φωνάζει για το δίκιο (Τέμπη), όσο και να το εκμεταλλεύεται. Ένας ναρκισσισμός που σου ζητάει να τον εμπιστευτείς, όχι για τις προτάσεις του, αλλά γι’ αυτόν τον ίδιο. Ένας ναρκισσισμός που σου προτείνει μια ηρωίδα, όχι όμως και μια πρωθυπουργό. Κι όταν η κατάσταση μετράει κουκιά και δεν αρκεί το εκτόπισμα; Βρίσκεις έναν άλλο ναρκισσισμό, έναν ανώδυνο καιροσκοπισμό, μια λαμπερά ανεμική προσωπικότητα, και δίνεις τα χέρια. Κάτι θα πάρεις, κάτι θα πάρει, το γινόμενο ίδιο: η πολιτική θα συνεχίσει ν’ απουσιάζει απ’ την πολιτική σκηνή της χώρας. Διαβολοσκορπίσματα.

Κι ενώ για τον Κασσελάκη, η πρόταση πρέπει να ‘πεσε ως μάνα εξ ουρανού (γιορτή της μάνας ανήμερα – άλλο μάνα αυτό, Στέφανε, μη σε μπερδεύω με τέτοια), για την Κωνσταντοπούλου αποτελεί επιβεβαίωση της χαμένης ευκαιρίας. Δεν χωράει αμφιβολία πως, υπό άλλες συνθήκες, μια άλλη Ζωή θα μπορούσε να ‘ναι καταπληκτική ηγέτιδα, καταπληκτική υποψήφια, καταπληκτική πρόταση διακυβέρνησης. Όχι όμως η Ζωή που αρνείται τα λάθη, αρνείται την εξέλιξη, αρνείται κάθε συζήτηση σ’ ένα παιχνίδι που, εξ ορισμού είναι παιχνίδι διπλωματίας. Κι οπωσδήποτε όχι η Ζωή που, αν συζητάει, συζητάει μονάχα με το μεγαλύτερο ανέκδοτο στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής.

Η συμμαχία με τον Στέφανο, είναι συμμαχία με το τίποτα. Ή μάλλον, είναι κάτι χειρότερο από τίποτα. Βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης που, έχοντας πυροβολήσει τόσες φορές τα πόδια της, συνεχίζει να βλέπει τον Κασσελάκη να της στρώνει το χαλί. Ακόμα και τώρα, μέσ’ απ’ το χρονοντούλαπο μιας ιστορίας που δεν λέει να τελειώσει…

Διαβάστε επίσης:

Το Λιμενικό καταγγέλλεται ότι λήστεψε & επαναπροώθησε 22 παιδιά και ενήλικες

Ρόλοι και στερεότυπα, στην εντατική

Να είσαι ό,τι Αγγούρι είσαι γιατί τα υπόλοιπα, είναι αλλού χωμένα