Οι μέρες μας θυμίζουν έντονα 2011 όπου οι συμπολίτες πολιτικοποιούνται βίαια ψάχνοντας απαντήσεις, σε κόμματα χωρίς πολιτικές αρχές.
Τα μνημόνια του 11-12, πλην της κατάρρευσης του κοινωνικού ιστού, δημιούργησαν μια κατάρα που μας ακολουθεί ακόμα, γιατί πολλοί συμπολίτες μας πολιτικοποιήθηκαν βίαια (υπέρ και κατά των μνημονίων), χωρίς σταθερές βάσεις, ψάχνοντας μια εξήγηση για τις κοσμογονικές αλλαγές που βιώναμε.
Πολιτικοποιήθηκαν με όρους πόλωσης και οπαδισμού χωρίς να έχουν δημιουργήσει ακόμα υπόβαθρο και να δημιουργήσουν σταδιακά μια ιδεολογία που να απαντά στα ερωτήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός σε βάθος. Απλά χτυπούσαν παλαμάκια στην συνθηματολογία. Στην επικοινωνία.
Φοβάμαι πως ζούμε το ίδιο σε λούπα με αφορμή το έγκλημα των Τεμπών. Ο κόσμος ψάχνει απαντήσεις, ρωτώντας τα λάθος πρόσωπα, το λάθος ερώτημα. Το θέμα δεν είναι αν κάποιος μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο στην παρούσα κυβέρνηση. Το θέμα είναι ποιος δεν μπορεί και πρέπει να πέσει με πάταγο.
Εξαιρώντας κάποια κόμματα που έχουν σαφείς πολιτικές στοχεύσεις, στη Βουλή έχουμε και κάποια κόμματα που απλά θέλουν να συγκυβερνήσουν. Η Ελληνική Λύση, η Πλεύση Ελευθερίας, το Κίνημα Δημοκρατίας και η Νίκη, είναι σε αυτά τα κόμματα εντός Βουλής που δεν δίνουν διέξοδο.
Αντ’ αυτού κινούνται προσωποπαγώς ή με συνθηματολογία. Μας λένε: εμπιστευτείτε τον Βελόπουλο, την Κωνσταντοπούλου, τον Κασσελάκη ή τον Θεό. Δεν έχουν θέσεις ή βάσεις, ώστε να μας πείσουν για τον λόγο που πρέπει να τα υποστηρίξουμε.
Δεν μιλάμε για τσίρκο με Κινέζους ακροβάτες ή αισθητική του Μαύρου θεάτρου, αλλά αγνό αμερικάνικο freak show των αρχών του 1900, με ανθρώπους ως θέαμα, συνθηματολογία και φλερτ με την ακροδεξιά. Τίκ-Τοκ και «ελευθερία ή θάνατος» με κραυγές που να φεύγει το ταλιράκι στην κάμερα.
Το τσίρκο μπορεί να είναι τέχνη. Μπορεί να έχει ακροβάτες, ζογκλέρ, να περπατούν σε τεντωμένο σχοινί χωρίς δίχτυ. Όμως το να περπατάμε εμείς σε τεντωμένο σχοινί χωρίς δίκτυ προστασίας, δεν είναι λογικό. Οι θέσεις και οι βάσεις πάνω από τα πρόσωπα είναι το δίκτυ προστασίας.
Αντιλαμβάνομαι πως κάποιοι μπορεί να θιχτούν με την πλήρη απαξίωση στα πρόσωπα που έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους, αλλά σκεφτείτε την απογοήτευση των υπολοίπων, να βλέπουμε αυτά τα πρόσωπα, αντί να βρίσκονται στο περιθώριο της πολιτικής ιστορίας ως κενοί νοήματος και να τους δείχνουμε με το δάχτυλο για την απουσία θέσεων, να αποκτούν στάτους θεών.
Που αν δώσεις στάτους θεών σε άτομα με αυτόν τον ναρκισσισμό, την υπέρμετρη φιλοδοξία και αυταπάτες σωτήρων, είναι σαν να δίνεις στο κογιότ μια τέτοια ρουκέτα, απέναντι από τον βράχο. Με την διαφορά πως είμαστε και εμείς δεμένοι πάνω στη ρουκέτα και σας βλέπουμε να παίζετε με τα σπίρτα.
Ούτε Αριστερά, ούτε Δεξιά έλεγε η Πλεύση Ελευθερίας, οτιδήποτε θέλετε να ακούσετε θα το πουν και θα τους λατρέψετε για αυτό. Είμαστε όλοι Έλληνες. Ελευθερία, Δημοκρατία, λέξεις με υψηλά νοήματα θα παρελάσουν στις οθόνες σας μαζί με άτομα που υπόσχονται πως θα προστατέψουν αυτές τις έννοιες και θα τις καλλιεργήσουν. Στις υποσχέσεις θα μείνουν. Καρδούλες, αγάπη μόνο.
Ο Κασσελάκης με την σειρά του, ο οποίος δεν ξέρει αλλά θα μάθει, έτσι μας έλεγαν, έλεγε στους πολίτες «Πείτε μου τι θέλετε και θα το κάνω».
Ως άλλος Μεσσίας, λες και δεν μας έφτανε ο ένας που παριστάνει τον πρωθυπουργό. Το πείτε μου τι θέλετε, είναι ο ορισμός της αποπολιτικοποίησης. Είναι το ξεγύμνωμα, η έλλειψη, η ένδεια θέσεων.
Φαντάζεστε να σας έλεγε ο μηχανικός «Πες μου πως να σου φτιάξω το αυτοκίνητο;». Εσύ δεν είσαι μηχανικός, πήγες ένα αυτοκίνητο χαλασμένο. Δυσλειτουργικό. Θα πεις εσύ στον μηχανικό πως να το φτιάξει; Θα ξαναπηγαίνατε σε έναν τέτοιο μηχανικό που θα κοίταγε το αυτοκίνητο περιμένοντας να του πείτε πως να το φτιάξει;
AfD, Μαρίν Λε Πέν, Μπέπε Γκρίλο, BSW, To Ποτάμι τα έχουμε ξαναδεί, δεν είναι νέο φρούτο ο ακροδεξιός και ο ακροκεντρώος αχταρμάς. Βγαίνει σε πολλά χρώματα και σχέδια. Αλλά δεν δίνει λύσεις. Βολεύει πρόσκαιρα τα πρόσωπα που χώνονται σε αυτά και μετά αναζητούν στέγη σε κόμματα αρχών – εντός και εκτός εισαγωγικών – και όχι σε κόμματα προσώπων.
Χθες ήταν που η Ζάρα Βάγκενγκνεχτ ένα από σεβαστά πρόσωπα στη γερμανική Αριστερά έφευγε από το Die Linke για να ιδρύσει το δικό της κόμμα, την Συμμαχία Ζάρα Βάγκενγκνεχτ (ταπεινότητα ε;) πατώντας σε αυτό τον alt right αχταρμά. Υπέρ του κοινωνικού κράτους, αλλά εναντίον των σκουρόχρωμων μεταναστών, υπέρ μιας αριστερής οικονομικής θεώρησης, αλλά ενάντια στην ταυτότητα φύλου.
Η Βάγκενγκνεχτ έχει απορρίψει την αριστερά την οποία δαιμονοποιεί ως ελιτίστικη, αλλά έχει απορρίψει και την δεξιά. Ούτε Αριστερά, ούτε Δεξιά. Σας χτυπάει κάποιο καμπανάκι; To Κίνημα των 5 Αστέρων, πάλι δεν κινούνταν ούτε Αριστερά, ούτε Δεξιά. «Το Ποτάμι είναι εδώ για το μέλλον της χώρας δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερά». Αυτό σας θυμίζει ένα έργο που το έχετε ξαναδεί;
Αντίθετα τα ακροδεξιά AfD και το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πέν, προσδιορίζονται ως δεξιά. Με την διαφορά πως είναι ακροδεξιά με σχέσεις με νεοναζιστικά κόμματα. Αντίστοιχα τα ούτε-αριστερά-ούτε-δεξιά κόμματα είναι ανοιχτά υπέρ της ακροδεξιάς ψήφου.
Δεν έχει σχέση αν ψήφιζες Μιχαλολιάκο, τη Λέγκα ή το Fratteli D’Italia, τα ακροδεξιά και τα απολιτίκ κόμματα είναι εδώ για όλους τους Έλληνες και όλους τους Ιταλούς. Είμαστε όλοι Έλληνες. Siamo tutti italiani.
Έλληνας και ο βιομήχανος, Έλληνας και ο εργάτης. Είμαστε όλοι το ίδιο. Είμαστε όλοι το ίδιο;
Με θλίψη παρατηρούνται κάποια άτομα να έχουν καβαλήσει έναν πύραυλο και να έχουν δεθεί με εμάς επάνω και να κυνηγούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όμως είναι ο εκφραστής των πολιτικών που οδήγησαν και οδηγούν στον θάνατο τους συμπολίτες μας. Το πρόσωπο βλέπουμε, αλλά δεν είναι αρκετό να αλλάξει μονάχα το πρόσωπο.
Μέσα στο τρένο, έξω από τη ΜΕΘ, με υποτυπώδη σύνταξη, με υψηλά ενοίκια, τιμές τροφίμων και χαμηλού επιπέδου παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, με δεκάωρο ή εξαήμερο αυτή η χώρα μας σκοτώνει. Μας σκοτώνει γιατί οι κυβερνήσεις με πρώτη τη ΝΔ επιλέγουν την θανατοπολιτική, τους εξοπλισμούς και τα επιδόματα στους αστυνομικούς, πάνω από την υγεία, την παιδεία και το κοινωνικό κράτος.
Το κοινωνικό κράτος σου ανοίγει την όρεξη. Αν έχεις παιδεία, έχεις απαιτήσεις, αντιλαμβάνεσαι τα δικαιώματά σου, αντιλαμβάνεσαι την εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού, αντιλαμβάνεσαι το επίπεδο της υγείας και ποιος ευθύνεται, αντιλαμβάνεσαι πως οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν, αντιλαμβάνεσαι πως δεν μπορεί ο εργαζόμενος και ο εργοδότης να βρίσκονται στην ίδια μεριά της ιστορίας.
Μην δέχεστε κάτι λιγότερο από σαφείς πολιτικές με ιδεολογία. Μην δέχεστε τον λαϊκισμό και τις γενικεύσεις. Μην δέχεστε τις πολιτικές για όλους τους Έλληνες. Δεν μπορεί οι πολιτικές να κάνουν σε όλους. Δεν υπάρχει πολιτική one size που κάνει σε όλους.
Υπάρχει η πολιτική που σου κάνει και αυτή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα όσων σε καταδυναστεύουν. Αν η ίδια πολιτική κάνει σε εσένα και κάνει και στον βιομήχανο, τότε η πολιτική αυτή είναι ο άκρατος καπιταλισμός και θα σε ποδοπατήσει.
