Δεν έχω γράψει ποτέ -για τις προβολές μας – υπό το βάρος μιας απεργίας πείνας. Μιας απεργίας που συνεχίζεται για 19η μέρα -σήμερα- και είναι το αποτέλεσμα, της στοχευόμενης και χυδαίας πολιτικής της κυβέρνησης.
Έχω γράψει πολλές φορές για το ντοκιμαντέρ μας, για τις προβολές του, για τη σημασία του και τη συνεισφορά του, στο να μην ξεχαστεί το έγκλημα που διέπραξαν εκείνη τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023.
Έχω γράψει πολλές φορές για τα διαχρονικά εγκλήματα στους σιδηροδρόμους, για την απαξίωση του Δημοσίου από το κράτους, ώστε να περάσει στα χέρια ιδιωτών.
Έχω γράψει πολλές φορές για την περιφρόνηση των ζωών μας, για τη συνειδητοποίηση πως για τους άνιωθους κυβερνόντες δεν είμαστε παρά μικρές παράπλευρες απώλειες, αριθμοί πάνω σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών, από την πανδημία μέχρι και το έγκλημα των Τεμπών.
Δεν έχω γράψει ποτέ υπό το βάρος μιας απεργίας πείνας. Μιας απεργίας που συνεχίζεται για 19η μέρα -σήμερα- και είναι το αποτέλεσμα, της στοχευόμενης και χυδαίας πολιτικής της κυβέρνησης.
Ο Πάνος Ρούτσι και ο αγώνας του συνοψίζει όλη τη συνθήκη της απερίγραπτης κατάστασης που ζούμε. Ο Πάνος που μετά από 2,5 χρόνια ομηρίας, πήρε ένα πρωί το σακίδιο του και έκατσε μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αρνούμενος να φάει ως ύστατη πράξη διεκδίκησης του απαράβατου δικαιώματός του. Να μάθει από τι πέθανε ο γιός του, Ντένι, 22χρονών.
Ο Πάνος που δεν ξεκίνησε την απεργία πείνας, για να εκβιάσει. Ούτε για να χειραγωγήσει. Αλλά πολύ απλά γιατί δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει. Το κράτος, η Δημοκρατία μας, που στο προαύλιο του ναού της ακούμπησε τη ζωή του, δεν του άφησε κανένα άλλο περιθώριο.
Ο Πάνος που κάθε μέρα που περνάει μετατρέπεται σε γίγαντα. Ψηλώνει μέχρι το ανάστημά του, να ρίξει τη σκιά του στα παράθυρα της Βουλής.
«Μέχρι τέλους», λέει. Και το εννοεί. Γύρω του κλοιός η κοινωνία, που από την πρώτη μέρα αντιμετωπίζει την απόφασή του ως ιερή πράξη. Γιατί αυτό είναι. Η ύστατη πράξη αντίστασης στην εξουσία που δεν απαντά για τις συνθήκες θανάτου του παιδιού του.
Με την καρδιά μας, σπασμένη αυτές τις μέρες, όλες τι μέρες, αλλά πόσο μάλλον αυτές, προβάλλουμε αύριο το ντοκιμαντέρ μας, Σάββατο 4 Οκτωβρίου στις 19:30 στο Κοινωνικό κέντρο «Μπλοκ 15» (Κουμουνδούρου 5, Χαϊδάρι), στο πλαίσιο του «1 χρόνος «Μπλοκ 15», 1 μήνας εκδηλώσεων».
Στη συζήτησή μας, θα συμμετέχουν ο Γιώργος Πλειός, Καθηγητής Κοινωνιολογίας των ΜΜΕ στο ΕΚΠΑ, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, γιος Μαρίας Εγούτ και ο Αντώνης Αντωνίου, επιζών και πολυτραυματίας. Ενώ θα παρέμβει και μέλος από την ομάδα «Μέχρι Τέλους».
Άνθρωποι δικοί μας πια. Άνθρωποι που ο καθένας από τον ρόλο που του έτυχε ή διάλεξε να έχει, στέκονται όρθιοι αναχώματα στα μπαζώματα της εξουσίας.
Σας περιμένουμε.
Φωτογραφία: Σοφιανός Σαντατσόγλου
Διαβάστε επίσης:
Διαβάστε επίσης:
«Ούτε μίλι πίσω» – Ο Τάκης Πολίτης από την Πλώρη του «Παύλος Φύσσας»
