Διαβάζω πάντα, δύο και τρεις φορές, με μεγάλη προσοχή τα λόγια των δικών μου ανθρώπων, των ανθρώπων που σημαίνουν κάτι για μένα, και γενικά των ανθρώπων που σέβομαι, αν τύχει να αναφερθούν σε μένα.

Στο βίντεο που ανεβάσαμε στο Untold, με δύο από τις Μαρίες που το πλαισιώνουν (κατάρα ή σατανική σύμπτωση αυτό το όνομα σε αυτό το site, αφήνεται στον αναγνώστη η απάντηση), η μία Μαρία ανέφερε ότι έχω κάνει τα τραύματα μου δύναμη, από αυτές που αλλάζουν τον κόσμο. Έχω νιώσει, όμως, ποτέ έτσι; Ούτε στιγμή. Αλλά υπάρχει λόγος γι’ αυτό, και με αυτόν το λόγο θα ασχοληθούμε.

Στο δικό μου μυαλό, τον έχω ήδη αλλάξει τον κόσμο. Και ακόμα πιο συγκεκριμένα, τον αλλάζω σχεδόν κάθε μέρα. Είμαι μετριόφρων γενικά, αλήθεια. Δεν έχω «μεγάλη ιδέα» για τον εαυτό μου, αλλά «μικρότερη ιδεά» για τον κόσμο. Αν αλλάξεις μια μικρή λεπτομέρεια σε κάτι, γιατί να μην πιστέψεις ότι άλλαξες την ολότητα του; Κατά τον ίδιο τρόπο, αν από όλο τον κόσμο, ένας άνθρωπος αλλάζει κάθε μέρα, δεν αλλάζει ο κόσμος; Όπως σε όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι παιχνίδι υπομονής.

Γιατί τα λέω αυτά; Έχω δύο λόγους. Ο πρώτος είναι για μην πέφτουν τα κουράγια σου, τα κουράγια μας. Η Ρώμη, όπως λένε, δε χτίστηκε σε μια μέρα, όπως επίσης δε γκρεμίστηκε και σε μια μέρα. Ο δεύτερος λόγος είναι μάλλον πιο σύνθετος ή, τέλος πάντων, αποτελείται από περισσότερα σκέλη. Το μόνο, ειλικρινά το μόνο, που χρειάζεται να κάνουμε είναι να αλλάξουμε οπτική στη διαδικασία που προσπαθούμε να επιτύχουμε ή να επιταχύνουμε.

Χρειάζεται καθετί μικρό, όσο μικρό κι αν είναι, να το βλέπουμε σα νίκη, σαν άλλο ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Είναι κάτι που, χωρίς εμάς, δε θα υπήρχε. Κι αυτό είναι πολύ όμορφο. Το αποτύπωμα μας στον κόσμο μας έχουν μάθει να το μετράμε πολύ λιγότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε να το μετράμε. Και μας το μαθαίνουν αυτό, γιατί, αν η καθεμία και ο καθένας από ‘μας έπαιρνε απόφαση ότι τελικά δεν είναι τόσο μικρή η συμβολή του σε αυτόν τον κόσμο που δεν αξίζει τον κόπο, τον κόσμο θα τον είχαμε κάνει ξανά ένα σπίτι στο οποίο αξίζει να μείνεις και είναι ανοιχτό σε όλους.

Αν, στα 18 μου, αυτή τη συμβολή τη μετρούσα όσο τη μετράω τώρα, τα 26 μου δε θα με έβρισκαν στο Πολυτεχνείο. Μια μικρή σκέψη για τον εαυτό μου, τον κόσμο, και τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο, ήταν αρκετή για να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε ένα πολύ διαφορετικό σημείο από εκείνο που με έστελνε το ένστικτό μου. Επειδή, όμως, ποτέ δεν είναι αργά, ή τουλάχιστον έτσι νιώθω, κάθε μέρα πλέον θα προσπαθώ κι από κάτι μικρό, από τη θέση στην οποία έχω φέρει ο ίδιος τον εαυτό μου πια. Κι ελπίζω κάθε μέρα σ’ αυτό το καραβάνι των τρελών να μπαίνει κι άλλος ένας, άλλη μια, άλλο ένα.

Κι από ‘κει και πέρα βλέπουμε. Δε χρειάζεται να τα ξέρουμε κι όλα.

Διαβάστε επίσης:

Ο Χρυσοχοΐδης θέλει να εγκαταστήσει εξειδικευμένους αστυνομικούς στους καταυλισμούς Ρομά

Ο Τζίμι Κίμελ επιστρέφει μετά το μποϊκοτάζ που τρόμαξε την Disney

Ακροδεξιό παραλήρημα του Άδωνι για την κηδεία του Charlie Kirk: “Η Ελλάδα να απαλλαγεί από την ηγεμονία της Αριστεράς”