Εκ γενετής, οι σκέψεις στο κεφάλι μου τρέχουν πέρα-δώθε σαν πανικόβλητες. Οπότε, μπορείς να φανταστείς τι συμβαίνει όταν, εκτός όλων των άλλων, μια σκέψη με συγκλονίζει. Όσες κουβέντες έχω ακούσει στη ζωή μου από τον κ. Πάνο Ρούτσι έχουν κατακλύσει το μυαλό μου από χθες.

Είναι το soundtrack της ημέρας μου, και φοβάμαι πως θα γίνουν και της νύχτας μου. Εκτός του γεγονότος ότι, γενικά, το να εξωθείται ένας άνθρωπος στον αυτοβασανισμό της απεργίας πείνας και δίψας σου κόβει τα πόδια από τη ρίζα, το να προσπαθείς να χωρέσεις στο νου σου το λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό, είναι ικανό να σε τρελάνει. Σα να μην έφταναν αυτά, η πράξη του απέραντου ηρωισμού και αγάπης από έναν άνθρωπο του μόχθου, έναν άνθρωπο σαν εμένα κι εσένα, δε χωράει πλέον καμία, μα καμία, χρονοτριβή. Πρέπει να δούμε τι σημαίνει για ‘μας.

Έχεις προσέξει πως, με ό,τι γίνεται στο Νεπάλ, είμαστε απόλυτα θετικοί, επικροτούμε κι ευχόμαστε «και στα δικά μας»; Έχεις προσέξει πως μένουμε στα λόγια και, όσο κι αν οι συνθήκες ωριμάζουν, βλέπουμε την ιστορία να εξελίσσεται από τον καναπέ μας; Έχεις αναρωτηθεί γιατί; Επειδή, για να «γυρίσει ο τροχός», πρέπει να «γυρίσει ο φτωχός» πρώτα. Ο κόσμος αλλάζει όταν αλλάξει ο άνθρωπος, κι όχι το ανάποδο. Ο άθλος στον οποίο υποβάλλει τον εαυτό του ένας χαροκαμένος γονιός είναι η απόδειξη όλων αυτών. Βάζει πρώτος τα χέρια του στον τροχό και περιμένει από τον καθένα και την καθεμία μας να αναμετρηθεί με τον εαυτό του, να αλλάξει τη στάση της, να αλλάξει τον κόσμο.

Έχουμε πολύ λίγα να χάσουμε κι ένα σωρό να κερδίσουμε, για να παραφράσω και να διορθώσω κουβέντες που έχω γράψει παλιότερα. Δεν έχει πολύ πιο κάτω τελικά το βαρέλι, γιατί είμαστε σε ελεύθερη πτώση. Και θυμάμαι, τόσο στις εποχές της βαθιάς κρίσης, όσο και από τις μέρες στο χωριό, να μαθαίνουμε ξανά τον τρόπο να ζητάμε, να παίρνουμε, και να δίνουμε βοήθεια. Για κάποιο λόγο, έχω και πάλι την ίδια πίστη σ’ αυτό. Ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι σε μια τόσο ενωτική προσπάθεια θα μείνει κανένας μόνος του. Έχω τόσο μεγάλη πίστη σ’ αυτό, που έτσι ζω κι εγώ αυτή την εποχή, έτσι για όποιον νομίζει ότι το έχω εύκολο να γυρνάω την Ελλάδα μιλώντας για τρένα και τα χημικά που τρώει όποιος βγαίνει στο δρόμο.

Τι μας κρατάει, λοιπόν, απ’ την ελευθερία μας από τις ψεύτικες αλυσίδες που μας έχει φορέσει ένας συρφετός, που θεωρεί τη χώρα και τον κόσμο ένα παραμάγαζό του; Μας κρατάει (μάλλον) μόνο η εικόνα του εαυτού μας, που για κάποιο λόγο δε φαίνεται λογικό να επιστρέψει μόνο λίγη από τη βία που έχει δεχτεί και δέχεται. Μόνο όση είναι αρκετή. Και το βασικό είναι ότι αυτό το φόβο τον προβάλλουμε στο διπλανό μας: «κι αν κινηθώ μόνο εγώ;».

Ε, και; Η ακινησία μόνο το μαρτύριο σου θα παρατείνει. Έρχονται για όλους μας. Εμείς θα απαντήσουμε;

Ή μήπως θα μείνουμε φρόνιμοι, γιατί «ποιος μπλέκει τώρα;», για λόγους που κανείς μας δε κατάλαβε ποτέ; Πάμε Σύνταγμα;

Διαβάστε επίσης:

Ευχαριστώ που με απολύσατε

Νόμος Φλωρίδη όπως λέμε… Δίκη του Κάφκα;