Φανταστείτε ότι είστε στο θέατρο, παρακολουθείτε ή και συμμετέχετε στην παράσταση και ο ηθοποιός, σε ένα μονόλογο απευθυνόμενος στο κοινό, αναρωτιέται· … Τι είναι ευτυχία;
Στην παύση του, σηκώνεται ένας από τους θεατές και λέει· «Να μην θέλεις να αφήσεις τον λόγο που σε κάνει να συνεχίσεις να υπάρχεις».
Η πιο απολαυστική στιγμή αμηχανίας που έχω νιώσει. Ήταν την άνοιξη του 2018, έπαιζα στην παράσταση της ομάδας Lab.oratorium «Ένας ήρωας του καιρού μας» του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Καλφάκη και μετάφραση της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, η οποία ήρθε σε μια από τις παραστάσεις μας στο θέατρο 104. Ήταν ο θεατής που απάντησε.
Αυτή η φράση, εκείνη η στιγμή, μετά από σχεδόν έξι χρόνια μου φανέρωσε ένα φεγγαρόφωτο βράδυ αυτό το τραγούδι.
Με τα λόγια αυτά, ο τραγουδοποιός και μουσικός Φώτης Σιώτας μάς εισάγει στον κόσμο της αρχικής έμπνευσης του νέου τραγουδιού του «Στη Ρουκ», με το οποίο ανοίγει έναν νέο κύκλο προσωπικών συνθέσεων.
Στο νέο single του «Στη Ρουκ», Ο Φώτης Σιώτας διαμορφώνει ένα ενδιαφέρον ηχητικό τοπίο που συνταιριάζει τον ηλεκτρονικό ήχο με τον αναλογικό, με την ιδιαίτερη χρήση των εγχόρδων (βιολί και βιόλα) που μας έχει παρουσιάσει επί σειρά ετών δισκογραφικά αλλά και επί σκηνής, να αποτυπώνεται και εδώ με επιτυχία.
Οι στίχοι του, αφαιρετικοί και όμορφα ποιητικοί, με σημείο αφετηρίας τη φράση που αποδίδεται στην ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, που εδώ και δύο χρόνια δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας, «Να μην θέλεις να αφήσεις τον λόγο που σε κάνει να συνεχίσεις να υπάρχεις», αποκαλύπτουν έναν κόσμο εσωτερικής αναζήτησης του δημιουργού όπου σκέψεις, εικόνες, μνήμες και αισθήσεις γίνονται ένα.
Στην αφήγηση συνταντάμε τον Σωκράτη Μάλαμα, ενώ στα φωνητικά συνδράμει η Μαρία Χάνου.
Το καλαίσθητο video του τραγουδιού υπογράφει ο Κωνσταντίνος Ζηργάνος Καζολέας.
Να μην θέλεις να αφήσεις τον λόγο που σε κάνει να συνεχίσεις να υπάρχεις
Αγκαλιάζει τα ψηλά βουνά χτίζει κόσμους είναι θάλασσα
και ποτάμια που συγκλίνουνε
και σαν λάβα στα όνειρα μας στα όνειρά μας
Να μην θέλεις να αφήσεις τον λόγο που σε κάνει να συνεχίσεις να υπάρχεις
Ζωντανεύει το μικρό παιδί και το βρίσκω βράδυ στην αυλή
μου ζητάει να μην κοιμηθώ να κοιτάξω προς τον ουρανό
Κάλλιο μάνα που ξεχάστηκα και σκοτάδια και λιβάδια
μες στ’ ατσάλι την απανθρωπιά βρήκα βάρκα βγήκα στη στεριά
Οι παλιοί που προσπεράσαμε και στα ίσα δεν κοιτάξαμε
πεινασμένοι όταν γυρίσαμε στο τραπέζι τους καθίσαμε
Κάλλιο μάνα που ξεχάστηκα και σκοτάδια και λιβάδια
μες στ’ ατσάλι την απανθρωπιά βρήκα βάρκα βγήκα στη στεριά
Αγκαλιάζει τα ψηλά βουνά χτίζει κόσμους είναι θάλασσα
και ποτάμια που συγκλίνουνε
και σαν λάβα στα όνειρα μας στα όνειρα μας
Στη Ρουκ
Μουσική – στίχοι: Φώτης Σιώτας
Συντελεστές:
Τραγούδι, βιολί, βιόλα, προγραμματισμός, ενορχήστρωση: Φώτης Σιώτας
(Giftroom studio-Antart studios)
Αφήγηση: Σωκράτης Μάλαμας
Φωνητικά: Μαρία Χάνου
Μίξη ήχου: Νίκος Κόλλιας (Antart studios)
Mastering: Τίτος Καριωτάκης -Χρήστος Χαρμπίλας (Royal Alzheimer Hall)
Βίντεο, σκηνοθεσία, μοντάζ: Κωνσταντίνος Ζηργάνος Καζολέας
Μάσκες: Μάρθα Φωκά
Aκολουθήστε τoν Φώτη Σιώτα
Facebook| Instagram | Spotify | YouTube
Επικοινωνία – Προβολή στα Μedia
zuma communications
