Η Δήμητρα Σελεμίδου, ο Κώστας Τσίρκας και ο Γιάννης Βασιλόπουλος αναμετρώνται με την αντίληψη που θέλει την αγάπη συνώνυμη της φθοράς, της πληγής, και της ντροπής, αντί της φροντίδας. Απαντούν με μια φωνή πως το πιο ειλικρινές σημείο επαφής είναι τα χέρια μας, όχι οι πληγές μας.
Ο τραγουδοποιός και παραγωγός Μάριος Λαζ Ιωαννίδης και o Μc Yinka ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα τραγούδι κατάθεση ψυχής για το συλλογικό αλλά και το ατομικό τραύμα της γενιάς του εγκλήματος των Τεμπών.
Οι σπουδαίοι δημιουργοί μάς παρουσιάζουν το “Σεντόνι γιασεμί”, ένα νέο τραγούδι τους υψηλής μουσικής και στιχουργικής ευαισθησίας, που ερμηνεύει ιδανικά η Εμμανουέλα Νινιράκη.
«Το τραγούδι αυτό είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στους ανθρώπους που χάθηκαν στην τραγωδία των Τεμπών. Ένα ελάχιστο δείγμα σεβασμού στους δικούς τους ανθρώπους που έμειναν πίσω και παλεύουν για δικαιοσύνη. Στεκόμαστε δίπλα τους σε αυτόν τον αγώνα μέχρι το τέλος»
Την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου, ο Γιάννης Αγγελάκας κυκλοφόρησε οπτικοποιημένο το νέο τραγούδι του «To Mέλλον», ένα αιχμηρό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο του τραγουδοποιού, με το βλέμμα στραμμένο στη νέα γενιά, τα σημερινά παιδιά.
Από το «Τα μάτια τους» που από την πρώτη λέξη κοιτάς το κενό με αυτό που ακούς έως το «Όσα με κρατάνε εδώ» που το πρώτο του κουπλέ σε ανατριχιάζει κάθε φορά που ακούγεται.
«Θηρίο σαν την ξενιτιά, ρε μάνα μου, δεν είδα / Να τρέφεται με όνειρα με πόθους και μ’ ελπίδα / Παλιά έτρωγε ξυπόλητο και νηστικό το θειό μου / Και τώρα τρώει την κόρη μου, το γιο, τον ανιψιό μου»
Γράφει τη μουσική σε έξι τραγούδια, τους στίχους σε τρία από αυτά και φιλοξενεί έξι σημαντικές ερμηνεύτριες. Ο πολλά υποσχόμενος τραγουδοποιός Λευτέρης Σαμψών, με το εξαιρετικό νέο άλμπουμ του «Η» μοιάζει να εκπληρώνει τις «υποσχέσεις» του.
Μια φράση της αείμνηστης ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, στάθηκε αφορμή για τον Φώτη Σιώτα να ξεδιπλώσει, μουσικά και στιχουργικά, έναν κόσμο εσωτερικής αναζήτησης όπου σκέψεις, εικόνες, μνήμες και αισθήσεις γίνονται ένα.